Walles Hamonde, πώς είναι να είσαι χρυσούχος;

Δεν σου δίνεται συχνά η ευκαιρία να συνομιλήσεις με έναν χρυσούχο… Ευτυχώς, είχα την τύχη να συζητήσω διαδικτυακά με τον Walles Hamonde (Γουάλες Χαμόντ), δηλαδή τον ηθοποιό που υποδύθηκε έναν χρυσούχο της MACUSA στην ταινία «Φανταστικά Ζώα και που Βρίσκονται». Όπως πάντα, οι ερωτήσεις που θέλω να κάνω είναι πολλές, αλλά αποφάσισα να ξεκινήσω με ένα μοναδικό στοιχείο στο βιογραφικό του που μου έκανε εντύπωση. 

Χριστόφορος Παυλάκης: Από όσο ξέρω μιλάς 7 γλώσσες, μεταξύ αυτών και Ελληνικά. Ισχύει ότι έζησες στην Ελλάδα για μία περίοδο;

Walles Hamonde: Σωστά! (γελάει) Όταν ήμουν 8 ή 9 ετών επιστρέψαμε στο πατρικό μου σπίτι στην Κέρκυρα για περίπου έναν χρόνο. Ο πατέρας μου είναι Έλληνας και η μητέρα μου Βρετανή. Αλλά ήμουν πολύ μικρός…

Χ.Π.: Δεν γνώριζα για την ελληνική καταγωγή! Επομένως έχεις κάποιες αναμνήσεις από την Κέρκυρα; 

W.H.: Μερικές ναι…Μόνο ότι είναι το πιο όμορφο μέρος στη γη! 

Χ.Π.: Έχεις επισκεφτεί ξανά τη χώρα μας από τότε; 

W.H.: Φυσικά. Έχω επισκεφτεί φίλους, έχω έρθει για γάμους κλπ.. Είμαι πάντα πολύ χαρούμενος όταν επιστρέφω. Είναι ένα τόσο όμορφο μέρος. Είστε τυχεροί που ζείτε εκεί!

Χ.Π.: Και εγώ θα ήθελα να βρίσκομαι στην Κέρκυρα τώρα… Ας περάσουμε όμως στα των Φανταστικών Ζώων. Από άλλους ηθοποιούς που έχω μιλήσει, κάθε ταινία του Μαγικού Κόσμου είχε μία μακρά διαδικασία από οντισιόν. Πώς πήρες τον ρόλο του Auror 10 (Χρυσούχου 10); Πώς σε προσέγγισαν; 

W.H.: Έχει πολύ ενδιαφέρον. Γνώρισα την επικεφαλής του κάστινγκ εντελώς τυχαία σε ένα workshop, την ίδια στιγμή που η ατζέντης μου με πρότεινε για τα Φανταστικά Ζώα. Μερικές φορές είναι αυτό που λένε ότι το σύμπαν συνωμοτεί… Γιατί υπάρχουν 90.000 ηθοποιοί στο Ηνωμένο Βασίλειο και ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος. Την άλλη μέρα λοιπόν, με καλούν να περάσω από οντισιόν για τους χρυσούχους και για τους εκτελεστές – αν θυμάμαι καλά έτσι τους έλεγαν. Ήταν οι δύο γυναίκες στα λευκά που αφαιρούσαν τις αναμνήσεις….

Την επόμενη μέρα, με ξανακαλούν για τους χρυσούχους. Αρχικά, οι χρυσούχοι ήταν γραμμένοι εντελώς διαφορετικά από την τελική εκδοχή της ταινίας. Η ιδέα τους ήθελε να ήταν κάτι σαν ένας υπερυπολογιστής. Επομένως, ήμασταν 8 άτομα και μπορούσαμε όλοι να επικοινωνούμε με το μυαλό μας. Ο ένας συμπλήρωνε την πρόταση του άλλου γιατί «μοιραζόμασταν» το ίδιο μυαλό. Ήταν ένα πολύ κουλ κόνσεπτ. Επομένως, ήξεραν πάνω κάτω ήδη τι ήθελαν και ήμουν ένας από τους τελευταίους που είδαν, οπότε την επόμενη ημέρα με κάλεσαν να γνωριστώ με τον David Yates (σκηνοθέτη).

Χ.Π.: Οπότε αυτό ήταν; 

W.H.: Περίπου. Την επόμενη μέρα μας έβαλαν και τους 8 να κάνουμε πρόβα τους διαλόγους μας, παρουσία του David Yates και της Fiona Weir (Casting Director). Τότε όμως κανείς μας δεν ήξερε ότι έχουμε πάρει τη δουλειά. Απλώς νομίζαμε ότι ήταν μία πολύ ωραία οντισιόν. Ήμασταν στην Warner Bros., πολύ αγχωμένοι και να πω ότι, ειδικά σε τέτοια μεγάλα franchise, όπως ο Χάρι Πότερ, δεν παίρνεις έντυπα σενάρια! Σου στέλνουν μία εφαρμογή στην οποία πρέπει να συνδεθείς και δεν μπορείς να κάνεις printscreen ή download, αφού στέλνεται άμεσα ειδοποίηση στην παραγωγή. Έτσι, πρέπει να μάθεις τα λόγια σου από το κινητό, ξεπερνώντας την πίεση. Τελικά, μετά από όλα αυτά, έφεραν μία σειρά από υποστηρικτικούς ηθοποιούς, τους έβαλαν να σταθούν πίσω μας και όλοι ξεκίνησαν να χειροκροτούν. «Βρήκαμε τους χρυσούχους μας» φώναξαν και οι 8 απλώς κοιταζόμασταν με απορία. 

Χ.Π.: Πήρατε τη δουλειά!

W.H.: Ναι αλλά δεν μπορείς να βασιστείς σε αυτό! Δεν είναι επίσημη προσφορά σωστά; Για την ακρίβεια, μετά από αυτό το σκηνικό δεν είχαμε κανένα νέο για δύο εβδομάδες! Οπότε, απλώς καθόμουν και σκεφτόμουν… «Μα είπαν ότι είχαμε πάρει τον ρόλο. Μήπως παράκουσα; Μήπως πήραν όλοι προσφορά εκτός από εμένα;». Όλα αυτά τα «παρανοϊκα» που είναι συνηθισμένα για έναν ηθοποιό. Εντέλει, με κάλεσε η ατζέντης μου και μου είπε «Φανταστικά Ζώα. Έχουμε προσφορά».

Χ.Π.: Φαντάζομαι τότε ότι ήσουν επιτέλους χαρούμενος…. 

W.H.: Φυσικά! Να πω εδώ ότι δεν μεγάλωσα με τον Χάρι Πότερ γιατί είμαι κάπως μεγαλύτερος. Εννοείται ότι ήξερα αλλά δεν είχα διαβάσει τα βιβλία όταν με κάλεσαν για οντισιόν. Η πρώτη ακρόαση ήταν την Πέμπτη και δεν θα συναντούσα την Casting Director μέχρι την Τρίτη. Ως εκ τούτου, το Σαββατοκύριακο έκατσα και διάβασα το πρώτο βιβλίο. Τότε κατάλαβα ότι είναι πραγματικά καταπληκτικό. Φοβερή ιστορία! Συνειδητοποίησα, όμως, ότι δεν προλάβαινα να διαβάσω τα βιβλία και δεν θα με βοηθούσε ιδιαίτερα και στη διαδικασία των οντισιόν. Οπότε, ξεκίνησα να βλέπω τις ταινίες, αλλά σκέφτηκα ότι πρέπει να δω τις ταινίες που σκηνοθέτησε ο David, αφού με αυτόν θα εργαζόμουν. Πραγματικά τις ερωτεύτηκα! 

Επιπλέον, καθώς ήμουν υπό σύμβαση εμπιστευτικότητας (NDA), δεν μπορούσα να ρωτήσω και κανέναν τίποτα. Παρόλα αυτά, επικοινώνησα με μία φίλη που είναι φανατική με τον Χάρι Πότερ και τη ρώτησα: «Από περιέργεια, ποια είναι τα χαρακτηριστικά των χρυσούχων; Γιατί έχω αρχίσει να ψάχνομαι με τον Χάρι Πότερ». Γενικούρα. Εκείνη τότε ξεκίνησε ένα κατεβατό, μου είπε που να ψάξω και μετά με ρώτησε γιατί με ενδιαφέρει. Της είπα απλώς ότι το ξεκίνησα το Σαββατοκύριακο και μου φάνηκαν ωραίοι χαρακτήρες. Εννοείται ότι επανόρθωσα που δεν της είπα τίποτα, παίρνοντάς την μαζί μου στην πρεμιέρα!

Χ.Π.: Φοβερή ιστορία! Ομολογώ ότι θα ήθελα να ζήσω και εγώ την πρεμιέρα. Ήξερες το όνομα του χαρακτήρα σου ή ήταν πάντα απλώς ένας χρυσούχος; 

W.H.: Απλώς Auror. Ψέματα! Στην πρώτη εκδοχή του σεναρίου, πριν κοπούν τα λόγια των χρυσούχων, είχαμε όλοι μας ονόματα. Φυσικά δεν θυμάμαι το όνομα γιατί, όπως είπα, ήταν μέσα σε μία εφαρμογή και έχουν περάσει ήδη 7 χρόνια. Όλοι μας πάντως είχαμε κάπως «λατινικά» ονόματα, όπως Theodosius κλπ.. Πομπώδη ονόματα, αλλά δεν θυμάμαι το αρχικό όνομα του Auror 10.

Χ.Π.: Είναι αλήθεια ότι χρειάστηκε να περάσετε μία προετοιμασία με σχολή για τα ραβδιά κ.ά.;

W.H.: Ναι. Όταν μας προσέφεραν τον ρόλο, μία προϋπόθεση ήταν να πάμε σε μία σχολή για μία μέρα. Πήγαμε λοιπόν στα Warner Brothers Studios και μαζί με την Alex, την επικεφαλή χορογράφο των ραβδιών, περάσαμε καταπληκτικά. Κάναμε εξάσκηση σε ξόρκια, μάθαμε πώς να κρατάμε το ραβδί, τεχνικές μάχης κ.ά.. Μισό λεπτό! (Στο σημείο αυτό, ο Walles σηκώθηκε και έδειξε στην κάμερα μία θήκη με ένα ραβδί). Αυτό είναι το ραβδί μου!

Χ.Π.: Τέλειο! Είναι το αυθεντικό από την ταινία; 

W.H.: Όχι όχι. O Snivellus, ένας καταπληκτικός ραβδοποιός από την Ολλανδία μου το έφτιαξε ως δώρο.

Χ.Π.: Έχουμε και εμείς Έλληνα ραβδοποιό, με τον οποίο έχουμε κάνει και συνέντευξη.

W.H.: Είναι υπέροχο. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν πραγματικά ένα χάρισμα. 

Χ.Π.: Θυμάσαι τις κινήσεις; Έχεις το ραβδί τώρα όποτε θα μπορούσες να κάνεις κάποιο βίντεο ή κάτι τέτοιο…

W.H.: Είναι κυρίως διακοσμητικό… Έχει πολύ δύναμη! Πρέπει να προσέχω και να μην κάνω κατάχρηση! (γελάει)

Χ.Π.: Σωστό και αυτό! Θυμάσαι περίπου πότε έγιναν τα γυρίσματα και πόσο καιρό διήρκησαν; 

W.H.: Οι ακροάσεις και η προσφορά ήταν τον Ιούλιο. Το σχολείο για τα ραβδιά τον Αύγουστο και ξεκινήσαμε να γυρνάμε στα μέσα Σεπτεμβρίου. Σταματήσαμε περίπου στα μέσα Ιανουαρίου. Είχαμε και μία σκηνή, αυτή στον υπόγειο στο τέλος της ταινίας, την οποία ξεκινήσαμε να τη γυρνάμε τα Χριστούγεννα και την ολοκληρώσαμε την καινούργια χρονιά. 

Χ.Π.: Τα πάντα γυρίστηκαν στα στούντιο στο Leavesden σωστά; Όχι σε αληθινές τοποθεσίες. 

W.H.: Ναι. Όλα έγινα στα Warner Brothers Studios. 

Χ.Π.: Ποια είναι η αγαπημένη σου σκηνή;

W.H.: Μία από τις αγαπημένες μου σκηνές στις οποίες συμμετείχα, κόπηκε και μάλιστα περιλάμβανε και έναν ηθοποιό που κόπηκε τελείως ο χαρακτήρας του από την ταινία. Κρίμα. Είχε μόνο λίγες ατάκες και μία γρήγορη αλληλεπίδραση. Η σκηνή είναι στην αρχή της ταινίας, εκεί που στεκόμαστε όλοι μαζί, εγώ, η Αντρέα Παντοράρου (Auror 9), η Ντόμινικ Τίπερ (Auror 1), o Κόλιν Φάρελ (Πέρσιβαλ Γκρέιβς) και η Κάρμεν Ετζόγκο (Σεραφίνα Πίκερι) και συζητάμε για το Ομπσκούρους. Στο τέλος αυτής της σκηνής, εμφανιζόταν ένας χαρακτήρας -νομίζω τον έλεγαν Ράντζιτ ή κάτι τέτοιο και υποτίθεται ότι ήταν Ινδός, Βρετανός. Έμπαινε λοιπόν, άνοιγε ένα συρτάρι και πεταγόταν φωτιά από αυτό. Τότε φώναζε: «Ποιος έβαλε τους δράκους εδώ;» και το ξαναέκλεινε. Ήταν πολύ γρήγορο και τελικά κόπηκε, γιατί στο τέλος, με όσα είχαμε γυρίσει, θα έβγαινε μία πεντάωρη ταινία! Πολλά τέτοια μικρά πραγματάκια κόπηκαν, αλλά το συγκεκριμένο ήταν πολύ έξυπνο γιατί έσπαγε την ένταση και στεναχωρήθηκα που δεν μπήκε στην τελική ταινία. 

Μία άλλη αγαπημένη σκηνή που συμμετείχα είναι επίσης πολύ γρήγορη. Είναι η σκηνή που οι άμαγοι μας βλέπουν και δημιουργούμε ένα αμυντικό πεδίο. Θα γίνω λίγο συναισθηματικός. Ήταν πραγματικά πολύ όμορφα. Ήταν δύσκολο να τη γυρίσουμε. Χρειαστήκαμε αρκετά βράδια και πάλι ένα μέρος της δεν μπήκε στην τελική ταινία. Είχαν περίπου 400 υποστηρικτικούς ηθοποιούς να στέκονται απέναντί μας και από την άλλη ήμασταν απλώς οι χρυσούχοι. Οι άμαγοι εναντίον των μάγων. Εκείνοι τόσοι πολλοί και εμείς τόσοι λίγοι. Και μόνο η φυσική απόσταση… Αυτή νομίζω ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησα το πόσο σημαντική ήταν η ταινία. Πόσο ιστορία έχει.. Είναι μεταφορικό για τόσα άλλα στη ζωή. Μετανάστες, εργατική τάξη εναντίον της υψηλότερης τάξης, όλα αυτά. Η δύναμη των γραφόμενων της Rowling… Υπάρχει πολύ νόημα από πίσω. Ήταν η σκηνή που πίστεψα πράγματι ότι είμαι χρυσούχος…

Χ.Π.: Νιώθατε ότι συμμετείχατε σε κάτι καινούργιο ή ότι απλά προσθέτατε κάτι σε ένα προϋπάρχον πλαίσιο; Γιατί πολλοί από τους συντελεστές ήταν ίδιοι με τις ταινίες του Χάρι Πότερ. Ποια ήταν τα συναισθήματα;

W.H.: Ένιωθα ότι ξεκινούσαμε ένα καινούργιο κεφάλαιο σε μία προϋπάρχουσα κληρονομιά, μετά από μία μακρά περίοδο χωρίς τίποτα. Ξεκινούσαμε κάτι καινούργιο, αλλά είχαμε μία τεράστια ευθύνη απέναντι στους φανς για να μην τους απογοητεύσουμε. Νιώθαμε ότι έπρεπε να ανταποκριθούμε σε πολλές προσδοκίες. Συνεπώς, ήταν κάτι καινούργιο, αλλά όχι τόσο καινούργιο που να επιτρέπονταν τα λάθη.

Χ.Π.: Νομίζω κάπως έτσι ήταν και τα συναισθήματα των φανς. Περίμεναν κάτι καινούργιο, αλλά και γνώριμο συνάμα. Λεπτή ισορροπία. 

W.H.: Ήταν τρομακτικό. Δεν είχαμε ιδέα του πώς θα αντιδράσουν οι φανς. Επιπλέον, λόγω της ασφάλειας και του απορρήτου, ελάχιστοι ηθοποιοί είχαν πρόσβαση σε ολόκληρο το σενάριο. Όλοι οι βασικοί χαρακτήρες και όλοι οι χρυσούχοι είχαμε πρόσβαση. Αλλά όσοι έκαναν γυρίσματα για μία ή δύο μέρες δεν είχαν την πλήρη εικόνα για την ιστορία. Εμείς είδαμε κάθε εκδοχή της ιστορίας γιατί δουλεύαμε για μεγάλη χρονική περίοδο στην ταινία. Επομένως, ήταν δύσκολο για μένα να δω την ταινία ως θεατής, γιατί ήξερα πώς ήταν στην αρχή. Ποιες σελίδες δεν μπήκαν, τι κόπηκε. Έτσι, την πρώτη φορά που την είδα μου ήταν αρκετά δύσκολο. Γιατί λείπει αυτό; Μου αρέσει αυτή η στιγμή. Γιατί κόπηκε ο διάλογός μας εκεί; Και εννοείται ότι όλοι οι φίλοι μου ήθελαν να πάνε μαζί μου στο σινεμά να τη δουν! Κατέληξα να πάω να την δω 7 φορές σε 7 ημέρες και μάλλον ήταν το καλύτερο πράγμα που συνέβη. Και αυτό διότι, μετά από ένα σημείο, δεν έβλεπα τον εαυτό μου, τι κόπηκε κλπ, αλλά μία ταινία που απόλαυσα.

Χ.Π.: Πώς ήταν η συνεργασία με τον David Yates; Πώς ήταν ως σκηνοθέτης;

W.H.: Είναι φοβερός σκηνοθέτης αλλά πολύ χαμηλόφωνος. Έχω δουλέψει και με τον Michael Bay, ο οποίος είναι πιο… «φωνακλάς». Τα δύο άκρα. Ο David είναι τόσο ήσυχος, με σεβασμό και ενσυναίσθηση. Όταν έρχεται να σου δώσει μία κατεύθυνση, φοβάσαι μήπως δεν τον ακούσεις. Την περίοδο που γυρνούσαμε τα Φανταστικά Ζώα, έκανε και την ταινία «Ο Θρύλος του Ταρζάν». Ήταν τόσο απασχολημένος και η ταινία μας ήταν τεράστια! Μόνο και μόνο από τον αριθμό των ηθοποιών σε μία σκηνή. Για παράδειγμα, στην τελευταία σκηνή στον υπόγειο. Έχουμε τους Έντι Ρέντμεΐν, Κάθριν Γουότερσον, Κόλιν Φάρελ, Έζρα Μίλερ, Νταν Φόγκλερ, Άλισον Σούντολ, Κάρμεν Ετζόγκο, υποστηρικτικούς ηθοποιούς, εμένα, τους υπόλοιπους χρυσούχους -νομίζω ήμασταν μόνο οι πέντε σε αυτή τη σκηνή. Έχασα το μέτρημα. 12 ηθοποιοί; Και 200 υποστηρικτικοί από πίσω; Παρότι σε αυτούς δεν θα μιλήσει απευθείας, πάλι πρέπει να τους υπολογίσει. Και το σκηνικό ήταν στο μέγεθος του Παρθενώνα, για να αξιοποιήσω και ένα ελληνικό παράδειγμα. Επομένως, πρέπει να έρθει, να δώσει οδηγίες στον καθένα από εμάς και μετά να γυρίσει πάλι στη θέση του. Δεν ξέρω πώς το έκανε. (γελάει). Πρέπει να κατέγραφε τουλάχιστον 20.000 βήματα ημερησίως!

Χ.Π.: Έχεις κρατήσει επαφή με τους συναδέλφους σου από την ταινία;

W.H.: Ναι. Είδα την Κάρμεν στο Λος Άντζελες και τη Νέα Υόρκη, ο Ακίν Γκάζι (Auror 3) μένει στο Λονδίνο. Η Ντόμινικ έρχεται και φεύγει, η Άντρεα επίσης. Πετυχαίνω συνέχεια στον δρόμο τον Ρίτσαρντ Χάρντιστι (Auror 4) και στο σούπερ μάρκετ. Είναι όλους τους καταπληκτικοί και επιτυχημένοι. Συναντιόμαστε καμία φορά και σε ακροάσεις κ.ά..

Χ.Π.: Είχες την ευκαιρία να γνωρίσεις και την Rowling, ως σεναριογράφο της ταινίας;

W.H.: Όχι. Τη μία εβδομάδα που επισκέφτηκε τα γυρίσματα, εγώ δεν ήμουν. 

Χ.Π.: Άτυχος! Έχεις δει τις δύο επόμενες ταινίες; Σου άρεσαν; 

W.H.: Από μία φορά την κάθε μία. Δεν ήμασταν ποτέ σίγουροι για το αν θα επιστρέψουν οι χρυσούχοι, οπότε, όταν τις έβλεπα, έλεγα «θα μπορούσαμε να ήμασταν εδώ». Ήταν λίγο δύσκολο για να σου είμαι απόλυτα ειλικρινής. Θα μπορούσαμε να είχαμε συνεχίσει, αλλά νομίζω ότι ήταν καλές. Είναι πολύ δύσκολο και με τους φανς. Οι προσδοκίες είναι πάρα πολύ υψηλές και φυσικά σε πολιτικό επίπεδο γίνονται πολλά που αλλάζουν και τις γνώμες. Ξέρεις, που ίσως να μην επιτρέπουν στους φανς να απολαύσουν τις ταινίες μονάχα για αυτό που είναι, χωρίς περαιτέρω θόρυβο… Επομένως, είναι πολύ δύσκολο για τα άτομα να τις αξιολογήσουν ως ιστορίες. Ελπίζω με το πέρασμα του χρόνου και την αποστασιοποίηση, οι άνθρωποι να μπορέσουν να δουν απλά την ιστορία και να πουν ότι ακόμα λέγονται όμορφες ιστορίες και ότι πρόκειται ακόμα για ένα καταπληκτικό franchise που έχει τη φιλοδοξία να καλύψει τα όποια κενά. Έχεις δει το «Καταραμένο Παιδί»; 

Χ.Π.: Ναι. Επισκέφτηκα το Λονδίνο τον Δεκέμβριο του 2022 και το είδα. Παρεμπιπτόντως πήγα και στο Studio Tour.

W.H.: Βλέπεις λοιπόν το «Καταραμένο Παιδί» και είναι τόσο υπέροχο που υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί τρόποι να καλύψεις τα κενά της ιστορίας, στο παρελθόν, στο μέλλον. Ανεξαρτήτως της πολιτικής, είμαι ευγνώμων που αυτές οι ιστορίες έχουν ειπωθεί, που αυτοί οι χαρακτήρες υπάρχουν. Δεν πιστεύω ότι είμαι μέρος αυτού του κόσμου. Είμαι ένα από τα πιο τυχερά άτομα στον κόσμο. Το ξέρω αυτό πολύ καλά. Όταν πήγα και είδα το «Καταραμένο Παιδί» έκατσα στο κοινό και πραγματικά τα έχασα. Και πάλι θεωρώ ότι αν αξιολογήσεις την ιστορία μόνη της, είναι απίστευτη. 

Χ.Π.: Έχεις συμμετέχει σε πολλές ταινίες: Transformers, Mission Impossible, John Carter κ.ά.. Από όσα λέμε όμως, καταλαβαίνω ότι τα Φανταστικά Ζώα αποτελούν κάτι σαν ορόσημο για σένα σωστά;

W.H.: Χωρίς αμφιβολία. Έχω και ένα άλλο ορόσημο που έρχεται πολύ σύντομα, αλλά δεν μπορώ να μιλήσω για αυτό.

Χ.Π.: Επίσης, πρέπει να είσαι πολύ περήφανος γιατί συμμετείχες στη μοναδική ταινία του Μαγικού Κόσμου που κέρδισε Όσκαρ. 

W.H.: Πράγματι. Και παραδόξως, η Colleen (Atwood), που κέρδισε το Όσκαρ για τα Φανταστικά Ζώα, θα είναι η Costume Designer και σε αυτό το άλλο ορόσημο που αναφέρθηκα… Όποτε θα έχω την ευκαιρία να δουλέψω και πάλι μαζί της.

Χ.Π.: Να σε πάω τώρα σε κάτι πιο προσωπικό. Αν δεν κάνω λάθος, ασχολούσουν με το καλλιτεχνικό πατινάζ. Πώς προέκυψε αυτή η στροφή προς την υποκριτική; Νομίζω σταμάτησες λόγω τραυματισμού;

W.H.: Ναι. Έσπασα τα γόνατά μου οπότε δεν μπορούσα να κάνω πατινάζ πια. Κυνηγούσα το όνειρο των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά το σώμα μου βασικά με πρόδωσε και δεν ήξερα τι θα κάνω. Δεν είχα εναλλακτικό σχέδιο και ξαφνικά η τύχη μου χαμογέλασε. Ένας φίλος μου ήταν υπεύθυνος για το κάστινγκ των κομπάρσων στο John Carter. Μου ανέφερε ότι είχα τον κατάλληλο σωματότυπο και με παρακίνησε να στείλω μία φωτογραφία. Όχι μόνο με προσέλαβαν, αλλά με αναβάθμισαν. Με έβαλαν να κάνω διάφορα και δούλεψα για τρεις μήνες. Αυτή ήταν η πρώτη μου εμπειρία και μου άρεσε πολύ αυτός ο κόσμος. Έτσι, ένας ηθοποιός από εκεί μίλησε με την ατζέντη του και τελικά με ανέλαβε. Ήμουν στο σωστό μέρος, τη σωστή στιγμή. Ωστόσο, ήμουν πολύ πρόθυμος να μάθω. Ήταν κάτι καινούργιο και διαφορετικό. Κατάλαβα ότι είχα τις ικανότητες, αλλά χρειαζόταν να μάθω τις τεχνικές. Στη συνέχεια, έκανα διαφημίσεις, μικρές ταινίες και το 2012 πήρα τον πρώτο ομιλούντα ρόλο μου στην ταινία «The adventurer: Η κατάρα του Μίδα». Από τότε ξεκίνησαν τα πράγματα και συνεχώς εξελίσσονταν. 

Χ.Π.: Και από τότε έχεις κάνει πολλά. Ταινίες, σειρές, voice acting. Προτιμάς κάτι παραπάνω σε σχέση με τα άλλα;

W.H.: Όχι. Κάνω πολλά για το ραδιόφωνο, την Audible κλπ.. Μου αρέσει αυτό γιατί δεν υπάρχει το εγώ. Τα κείμενα έχουν πάντα ενδιαφέρον γιατί πρέπει να είναι έξυπνα για να πουν την ιστορία, χωρίς να χρειάζονται τα μάτια. Και το πώς δουλεύουν οι ηθοποιοί, συνήθως όλοι μαζί σε ένα δωμάτιο, χωρίς πίεση και χωρίς να σε νοιάζει το πώς φαίνεσαι. Ως εκ τούτου, όλοι έρχονται με ανοιχτή καρδιά και ανοιχτό μυαλό, θέλοντας απλώς να συνεργαστούν για να πουν την ιστορία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αγαπάω λοιπόν αυτές τις δουλειές, αλλά δεν μπορώ να πω ότι τις αγαπάω περισσότερο απ’ ότι τους τρείς μήνες των Φανταστικών Ζώων, που έμαθα να χρησιμοποιώ ραβδί. Κάθε δουλειά είναι ευλογία, γιατί είμαστε πολύ τυχεροί που εργαζόμαστε σε αυτή τη βιομηχανία.

Χ.Π.: Κλείνοντας, θα συμμετείχες στη νέα χαριποτερική σειρά; 

W.H.: Δεν έχω κληθεί σε κάποια ακρόαση, αλλά αν μου δοθεί η ευκαιρία να συμμετέχω σε κάποια οντισιόν θα πω 100% ναι. (γελάει)

Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε η συζήτησή μας και προσωπικά ήμουν εξαιρετικά ικανοποιημένος, αφού έμαθα πολλές νέες πληροφορίες για την πρώτη ταινία των Φανταστικών Ζώων.