Δημήτρης Ζήσιμος: Ο Έλληνας Ολιβάντερ μας μυεί στα μυστικά της ραβδοποιίας

Μία από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές από το «Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος» είναι αδιαμφησβήτητα η επίσκεψη του Χάρι στο ραβδοποιίο – μαγαζί του Ολιβάντερ στη Διαγώνιο Αλέα. Δεν θα μπορούσε να μην είναι, αφού η στιγμή που το ραβδί επιλέγει τους μικρούς μάγους και τις μικρές μάγισσες είναι εξαιρετικά σημαντική για το υπόλοιπο της ζωής τους. Ως εκ τούτου, έχω την αίσθηση ότι αυτή είναι και η επίσκεψη που θα ήθελαν όλοι οι φανς να πραγματοποιήσουν. 

Πώς είναι αλήθεια να έχει κανείς το δικό του μοναδικό ραβδί; Τι μπορεί να δείχνει αυτό το μέσο διοχέτευσης της μαγείας για τον χαρακτήρα του κατόχου; Πόσο τυχεροί είναι οι μάγοι που έχουν έναν Ολιβάντερ ή έναν Γκριγκόροβιτς για να αγοράζουν τα ραβδιά τους… Οι παραπάνω είναι μόνο μερικές από τις σκέψεις που περνούν από το μυαλό μου, καθώς ετοιμάζομαι να συναντήσω τον Δημήτρη Ζήσιμο, έναν ραβδοποιό με πραγματικό μεράκι και φιλοδοξίες για αυτό που κάνει. 

Τις κλασικές χαιρετούρες ακολούθησε μία μικρή σιωπή και, παρατηρώντας προσεκτικά τον συνομιλητή μου, ήξερα ακριβώς από που θα έπρεπε να ξεκινήσω τη κουβέντα μας.

Χριστόφορος Παυλάκης: Μήπως είσαι συγγενής των Ουέσλι; 

Δημήτρης Ζήσιμος: Λες; (γελάει). Θα μπορούσε… Αυτή την ερώτηση τη δέχομαι συνέχεια από όταν ήμουν πολύ μικρός και είχε ξεκινήσει αυτή η τρέλα με τον Χάρι Πότερ. Η αλήθεια είναι ότι στο Γυμνάσιο το παρατσούκλι μου ήταν Ρον…

Χ.Π: Να ψάξεις το γενεαλογικό σου δέντρο! 

Δ.Ζ: Τόσα αδέρφια, μεγάλη οικογένεια, κάποιος παρατημένος θα είμαι(γελάει)!

Χ.Π: Πόσα χρόνια ασχολείσαι με τη ραβδοποιία; 

Δ.Ζ: Ξεκίνησα από το 2009, αλλά ήταν το 2017-2018 όταν συνειδητοποίησα ότι μπορώ να το κάνω καλά και να φτάσω σε ένα πολύ καλό επίπεδο. 

Χ.Π: Τι σε ώθησε να ξεκινήσεις; 

Δ.Ζ: Όλα ξεκίνησαν όταν, ούτε εγώ, ούτε ο αδερφός μου, που είναι και αυτός πολύ μεγάλος φαν, ήμασταν ευχαριστημένοι με την ποιότητα των ραβδιών που βρίσκαμε στα καταστήματα. Θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι δικό μας και να νιώθουμε ότι είναι φυσικό, γιατί, όπως είχαμε αντιληφθεί από τα βιβλία και τις ταινίες, το ραβδί είναι ξύλινο. Έτσι, προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε κάτι όσο πιο κοντά σε ένα αληθινό μαγικό ραβδί γίνεται. Ο αδερφός μου ασχολήθηκε κυρίως με τον σχεδιασμό και εγώ με το πρακτικό κομμάτι.

Χ.Π: Επομένως, θεωρείς ότι το υλικό είναι αυτό που κάνει τη διαφορά…

Δ.Ζ: Ναι. Γιατί όταν κρατάς ένα ραβδί στο χέρι σου πρέπει να καταλαβαίνεις το ξύλο. Η αίσθηση πρέπει να είναι αληθινή. Και αυτό είναι κάτι που κατά τη γνώμη μου σε βάζει πολύ περισσότερο μέσα στον κόσμο του Χάρι Πότερ.

Χ.Π: Αυτό λοιπόν είναι και το σημείο που σε κάνει να ξεχωρίζεις;

Δ.Ζ: Θέλω να πιστεύω πως ναι. Όλα μου τα ραβδιά είναι φτιαγμένα από φυσικό ξύλο, δουλεμένα και σκαλισμένα στο χέρι, χωρίς την παρέμβαση κάποιου μηχανήματος.

Χ.Π: Από που αντλείς την πρώτη ύλη;

Δ.Ζ: Αν πρόκειται για κάποιο πολύ εξεζητημένο ξύλο, τότε είτε θα χρειαστεί να το αγοράσω είτε είναι πιθανό να το έχω ήδη σε απόθεμα από κάποιο προηγούμενο ραβδί. Αν μιλάμε για κάποιο ραβδί από κάποιο πιο κλασσικό ξύλο, όπως είναι η Δάφνη ή το Πεύκο, συνήθως τα μαζεύω από κάποιο άλσος, από κάποιο μέρος στην Πεντέλη, κάποιο πάρκο κ.ά.

Χ.Π: Ποια είναι συνεπώς τα πιο «συνηθισμένα» ξύλα και ποια τα πιο «ιδιαίτερα» που έχεις αξιοποιήσει;

Δ.Ζ: Τα δύο πιο «συνηθισμένα» είναι σίγουρα το Έλατο και η Δάφνη. Αυτά νομίζω είναι τα πιο κλασσικά ξύλα στη ραβδοποιία. Το πιο σπάνιο που έχω κληθεί να χρησιμοποιήσω είναι ο Έβενος και η μαύρη Καρυδιά. 

Χ.Π: Τα ραβδιά όμως, όπως γνωρίζουμε από το lore, διαθέτουν και πυρήνες. Τι συμβαίνει με αυτούς; 

Δ.Ζ: Εννοείται! Κατ’ αρχάς χρησιμοποιώ τους τρεις πιο διαδεδομένους που όλοι λίγο πολύ γνωρίζουν. Όταν ένα ραβδί απαιτεί πυρήνα με φτερό φοίνικα, χρησιμοποιώ κάποιο φτερό από ένα πτηνό, όπως το γεράκι. Για χορδή από καρδιά δράκου, αξιοποιώ δέρμα από σαύρα ή φίδι και για τρίχα από μονόκερο χρησιμοποιώ τρίχα από άλογο. Ωστόσο, αυτοί δεν είναι οι μόνοι πυρήνες που δουλεύω….

Χ.Π: Να μαντέψω; Τρίχα από ουρά Θέστραλ, όπως έχει το ραβδί από κουφοξυλιά (Elder Wand); 

Δ.Ζ: Καλή ιδέα (γελάει)! Για παράδειγμα, υπάρχει περίπτωση να χρησιμοποιήσω κάποιο κόκκαλο, το οποίο θα μπορούσε να προέρχεται από κάποιο Goblin… Δημιουργώ δηλαδή και εγώ κάποιους δικούς μου πυρήνες που με ξεχωρίζουν από τον ανταγωνισμό. 

Χ.Π: Έχεις κάποιο αγαπημένο υλικό;

Δ.Ζ: Δύσκολη ερώτηση. Τα δύο αγαπημένα μου ξύλα είναι η ελιά και η οξιά, από την οποία μάλιστα δεν έχω κάνει κάποιο ραβδί ακόμα, και από μέταλλα θα πω ο μπρούτζος.

Χ.Π: Χρησιμοποιείς και μπογιά στην κατασκευή του ραβδιού;

Δ.Ζ: Παρότι ο κόσμος φαντάζεται τα ραβδιά σκουρόχρωμα, η πραγματικότητα είναι ότι, με εξαίρεση κάποια ξύλα όπως ο Έβενος και ο Παλίσανδρος, τα ξύλα είναι γενικά ανοιχτόχρωμα. Έτσι, είναι πιθανό ανάλογα με το σχέδιο ή το τι θέλει ο μελλοντικός κάτοχος το ραβδί να βάφεται. 

Χ.Π: Τι σου είπαν οι οικείοι σου όταν ξεκίνησες τη ραβδοποιία; Ρωτάω ορμώμενος από την ιστορία με τον αδερφό σου.

Δ.Ζ: Τους άρεσε πάρα πολύ γιατί και ο αδερφός μου ασχολείται με τον τομέα των εφέ. Οπότε το βρήκαν όλοι πολύ δημιουργικό.

Χ.Π: Ποια είναι τα σχόλια που λαμβάνεις από την κοινότητα, τους ενδιαφερόμενους κλπ.; 

Δ.Ζ: Θα έλεγα ότι το feedback είναι πάρα πολύ θετικό. Θα ήθελα, όμως, να υπήρχε μία μεγαλύτερη αποδοχή για το γεγονός πως δεν είμαι το ίδιο με κάποια άλλα παιδιά που μπορεί να κάνουν χειροτεχνία ή κάτι άλλο, το οποίο ενδεχομένως να είναι και πιο οικονομικό. Με στενοχωρεί δηλαδή που η κοινότητα δεν έχει αντιληφθεί 100% ποια είναι η λογική με την οποία κάνω ό,τι κάνω. Δεν το λέω για να ασκήσω κριτική και δεν θέλω κάποιος να με παρεξηγήσει. Απλώς αναφέρω ότι θα επιθυμούσα ο κόσμος να εκτιμήσει λίγο παραπάνω το ότι αυτό που κάνω είναι πραγματικό και φυσικό.

Χ.Π: Από τα συμφραζόμενα καταλαβαίνω ότι είσαι και εσύ Potterhead..

Δ.Ζ: Από τις αρχικές εκδόσεις κιόλας! Έχω διαβάσει και τα βιβλία και εννοείται έχω δει και όλες τις ταινίες.

Χ.Π: Πίσω στη ραβδοποιία. Από πού έχεις αντλήσει όλες αυτές τις γνώσεις; 

Δ.Ζ: Γενικά στα βιβλία δεν γίνεται εκτενής αναφορά, παρά μόνο η αναγκαία. Υπάρχει και μία μικρή βάση από το πρώην pottermore, νυν wizarding world. Αυτά αποτέλεσαν πηγές αλλά σίγουρα βασίζομαι και στο ξυλουργικό αισθητήριο μου, αλλά και στις γνώσεις που άντλησα μέσω των σπουδών μου στη Μηχανική Περιβάλλοντος στο Πολυτεχνείο Πατρών. Οι σπουδές μου συνέβαλαν στο να κατανοήσω περισσότερο τα ξύλα και τα είδη των δέντρων. Οπότε ο συνδυασμός των παραπάνω είναι αυτός που με βοήθησε να φτάσω εδώ που βρίσκομαι σήμερα.

Χ.Π: Η αλήθεια είναι πάντως ότι παγκοσμίως δεν υπάρχουν πολλοί ραβδοποιοί. Μιλάμε δηλαδή για κάτι το μοναδικό όχι μόνο για τα ελληνικά δεδομένα…

Δ.Ζ: Όντως. Επικοινωνώ με έναν ραβδοποιό από την Πολωνία, έναν από τη Βρετανία και έναν από τη Γαλλία, οι οποίοι είναι και αυτοί εξαιρετικοί, αλλά γενικά πράγματι δεν είμαστε πολλοί που φτιάχνουμε ραβδιά με σοβαρό υλικό. Είναι πολλά βέβαια τα παιδιά που μπορεί να το κάνουν για παράδειγμα στο σπίτι ως χειροτεχνία κλπ., αλλά αν μιλάμε για άτομα που λειτουργούν με βάση την ξυλογλυπτική, με πραγματικό ξύλο και αυτό το αποτέλεσμα, τότε όχι δεν είμαστε πολλοί.

Χ.Π: Πόσος καιρός χρειάζεται για την κατασκευή ενός ραβδιού;

Δ.Ζ: Εξαρτάται από το ξύλο και από το σχέδιο. Συνήθως όμως δεν θα ξεπεράσει τις 7 ημέρες. 

Χ.Π: Μιας και αναφέρεσαι σε σχέδιο. Καθώς τα ραβδιά σου είναι χειροποίητα, είναι όλα διαφορετικά. Από που εμπνέεσαι για να δημιουργήσεις ένα σχέδιο;

Δ.Ζ: Για μένα, η φύση είναι η βάση για όλα. Οπότε αυτή είναι και η κύρια πηγή έμπνευσής μου. Επιπρόσθετα, εμπνέομαι και από τα ζώα. Χρησιμοποιώ συχνά το φίδι, που είναι ίσως και το αγαπημένο μου ζώο, παρότι δεν είμαι Σλίθεριν. Εξυπακούεται βέβαια ότι πολλές φορές μπορεί να υπάρχει και κάποιο ιδιαίτερο αίτημα από τον κάτοχο του ραβδιού. Έχω την αίσθηση πάντως πως, σε ό,τι αφορά τη μοναδικότητα του σχεδίου, δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαίνεται…

Χ.Π: Λες ότι δεν είσαι Σλίθεριν, άρα σε ποιον κοιτώνα ανήκεις; 

Δ.Ζ: Στο Χάφλπαφ. 

Χ.Π: Ποιο είναι το πιο ιδιαίτερο ραβδί που έχεις κατασκευάσει και σου έχει εντυπωθεί στη μνήμη; 

Δ.Ζ: Υπήρχε ένα το οποίο το θυμάμαι και εξαιτίας της δυσκολίας του. Επρόκειτο για ένα ραβδί που προοριζόταν για ένα παιδί στην Κρήτη, το οποίο ήταν ένα φίδι που περιπλεκόταν γύρω από τον εαυτό του και το κεφάλι κατέληγε και πάλι στην ουρά του. Αυτό ήταν ίσως από τα πιο όμορφα ραβδιά που έχω κάνει και με είχε μαγέψει και η διαδικασία της κατασκευής. Αυτό είναι κάτι που δεν το καταλαβαίνουν οι άλλοι, αλλά εμένα μου μένει και μπορώ να θυμηθώ κάθε λεπτό που έδωσα σε κάθε ραβδί.

Χ.Π: Άρα έχει δίκιο ο Ολιβάντερ όταν υποστηρίζει ότι θυμάται κάθε ραβδί που πούλησε…

Δ.Ζ: Είναι αλήθεια. Το επιβεβαιώνω! Θυμάμαι πυρήνα, είδος ξύλου, χρώμα μέχρι και που πήγε σχεδόν.

Χ.Π: Εξ όσων γνωρίζω, οι ενδιαφερόμενοι έρχονται σε εσένα με τα στοιχεία του ραβδιού τους από το site του Wizarding World και, αφού απαντήσουν και σε κάποιες δικές σου ερωτήσεις, προχωράς στην κατασκευή του ραβδιού. Υπάρχει κάποιος συνδυασμός που δεν μπορεί να κατασκευαστεί;

Δ.Ζ: Φύσιν αδύνατον όχι. Από την εμπειρία μου όμως, έχω παρατηρήσει ότι γενικά δεν δημιουργούνται σκληρά ξύλα με ισχυρούς πυρήνες. Δεν θα συναντήσω δηλαδή συχνά σκληρό ξύλο, όπως είναι ο Έβενος ή ο Παλίσανδρος, με ισχυρό πυρήνα, π.χ. φτερό φοίνικα. 

Χ.Π: Δεν σε ρώτησα όμως και για το δικό σου ραβδί. Πώς είναι; 

Δ.Ζ: Το δικό μου ραβδί ήταν το δεύτερο που κατασκεύασα. Είναι πλάτανος, με τρίχα μονόκερου, 30 εκατοστά και μέτρια ευκαμψία. Πολύ όμορφο, χωρίς να θέλω να το παινευτώ (γελάει). 

Χ.Π: Θα προσπαθήσω να κάνω την ερώτηση χωρίς να ακουστεί περίεργα. Επειδή πρώτη φορά αναφερθήκαμε σε εκατοστά, τελικά το μέγεθος παίζει ρόλο; 

Δ.Ζ: Εξαρτάται από το ξύλο και την ευκαμψία (γελάει). Αυτό συμβαίνει διότι όσο πιο μεγάλο είναι το μήκος του ραβδιού, αυξάνεται και η ευκαμψία του, άρα υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος να σπάσει. Οπότε μετράει!

Χ.Π: Ισχύει ότι το ραβδί αποκαλύπτει τον χαρακτήρα του κατόχου του;

Δ.Ζ: Πολλές φορές. Μία φορά είχα κατασκευάσει ένα ραβδί για ένα άτομο που ασχολείται με τη γλωσσολογία και είχα γράψει πάνω στο ραβδί με αρχαίους ρούνους. Σε μία άλλη περίπτωση, είχα φτιάξει ένα ραβδί για μία κοπέλα, το οποίο είχε πάνω ένα φίδι, βασιζόμενος στις ερωτήσεις που κάνω πριν την κατασκευή κάθε ραβδιού. Όταν το είδε, μου αποκάλυψε ότι ήταν Σλίθεριν…

Χ.Π: Δημιουργείς και άλλα πράγματα εκτός από ραβδιά σωστά;

Δ.Ζ: Πράγματι. Αν και η κύρια ενασχόλησή μου είναι η ραβδοποιία, φτιάχνω και μαγικούς μανδύες, οι οποίοι όμως δεν έχουν σχέση με το Hogwarts ή κάποιον κοιτώνα. Επιπρόσθετα, διαθέτω stands για ραβδιά, μαγνητάκια, μπρελόκ, σουβέρ και κάποια εργαλεία για τη φροντίδα των ραβδιών, όπως πανάκια κλπ.

Χ.Π: Αν και νομίζω ότι ξέρω την απάντηση, ποιος είναι ο αγαπημένος σου χαρακτήρας; 

Δ.Ζ: Για μένα ο Ολιβάντερ είναι ίσως η κρυφή δύναμη όλου του μαγικού κόσμου, τουλάχιστον στην Αγγλία. Και αυτό διότι είναι εκείνος που δίνει στους μάγους και στις μάγισσες αυτό που χρειάζονται, δηλαδή το σωστό ραβδί. Γιατί χωρίς το σωστό ραβδί, δεν μπορώ να είμαι το 100% του μάγου που θα μπορούσα να είμαι. Συνεπώς, κατά την άποψή μου, χωρίς αυτόν δεν θα ήταν ίδιος ο μαγικός κόσμος. 

Χ.Π: Πώς ονειρεύεσαι το μέλλον; Ποια είναι τα σχέδιά σου;

Δ.Ζ: Όνειρο μου είναι να δημιουργήσω ένα πραγματικό, φυσικό ραβδοποιίο στην Ελλάδα για να μπορούν οι επισκέπτες να βιώνουν την εμπειρία που δεν είχα εγώ ως παιδί. Ένας χώρος που θα μπορούν να τον χαίρονται όλοι! Πιστεύω ότι είναι κάτι που πρέπει να δοθεί σε όλους τους φανς παγκοσμίως. Απλώς επειδή έτυχε να είμαι Έλληνας, θα ήθελα να το υλοποιήσω εδώ και να κινητοποιήσω ακόμα περισσότερο την ελληνική κοινότητα, γιατί δυστυχώς είμαστε αρκετά πίσω. Φυσικά, δεν πρόκειται να σταματήσω να εξυπηρετώ και τον κόσμο από το εξωτερικό, κάτι που ήδη κάνω αυτή τη στιγμή μέσω διαδικτύου. 

Χ.Π: Ποιες επιλογές έχει αυτή τη στιγμή κάποιος αναφορικά με την αγορά του ραβδιού του;

Δ.Ζ: Αρχικά είχα ξεκινήσει με διάφορες «εκδόσεις» ραβδιών. Πλέον, κατασκευάζω δύο εκδόσεις. Η βασική έκδοση έρχεται σε ένα κουτί από σκληρό χαρτί, το εσωτερικό του οποίου είναι σατέν ύφασμα με απαλό πριονίδι, στο οποίο ακουμπά το ραβδί. Μέσα υπάρχει και ένας πάπυρος με τα χαρακτηριστικά του ραβδιού (ξύλο, πυρήνας, μήκος και ευκαμψία). Η δεύτερη είναι η premium έκδοση και αφορά ένα ραβδί, το οποίο μπορεί να έχει διαφορετικά υλικά, δηλαδή περισσότερες μεταλλικές λεπτομέρειες, κόκκαλο ή μπογιά που φωσφορίζει στο σκοτάδι. Το κουτί εδώ είναι ξύλινο και διαθέτει μαξιλαράκι επενδυμένο με σατέν, ενώ και ο πάπυρος που περιέχεται είναι μεγαλύτερος και, εκτός από τα χαρακτηριστικά, αναφέρει και τη ξεχωριστή ιστορία του ραβδιού.

Χ.Π: Εκτός όμως από την κατασκευή ενός ραβδιού, πραγματοποιείς και επισκευές σωστά;

Δ.Ζ: Σωστά. Αυτό ισχύει όμως για κάποια ζημιά που μπορεί πράγματι να διορθωθεί. Δυστυχώς, υπάρχουν περιπτώσεις που ένα ραβδί δεν επιδιορθώνεται και χρειάζεται να κατασκευαστεί ένα καινούργιο. 

Χ.Π: Κλείνοντας και αφού σε ευχαριστήσω πολύ για την ενδιαφέρουσα συζήτησή μας, θα ήθελα να αναφέρουμε το πώς μπορεί να επικοινωνήσει κάποιος μαζί σου. 

Δ.Ζ: Εγώ σε ευχαριστώ. Όποιος θέλει μπορεί να με βρει στο Instagram ή στο Tik Tok, γράφοντας _Wooden Party_. 

Μόλις τελειώσαμε την κουβέντα μας, ένιωσα ότι είχα μόλις γνωρίσει έναν άνθρωπο, ο οποίος διοχετεύει το πάθος, την τέχνη και το μεράκι του στο να δημιουργεί αριστουργήματα, προκειμένου να ζωντανεύει το όνειρο πολλών φανς εκεί έξω. Τελικά δεν είναι τυχεροί μόνο οι μάγοι που έχουν έναν Ολιβάντερ ή έναν Γκριγκόροβιτς, αλλά και εμείς που έχουμε τον Ζήσιμο. Γιατί πραγματικά δεν ξέρω πόσες χώρες μπορούν να περηφανεύονται ότι διαθέτουν το δικό τους ραβδοποιό…