Trish Lindstrom: Συνομιλώντας με την «Τζίνι Γουέσλι»

Την επιτυχημένη περιοδεία του στις ΗΠΑ συνεχίζει η παράσταση «Ο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί», μαγεύοντας μικρούς και μεγάλους. Μετά το Σικάγο, οι παραστάσεις συνεχίζονται στο Hollywood Pantages Theatre του Λος Άντζελες, από τις 13 Φεβρουαρίου και μέχρι και τις 22 Ιουνίου. Παρά το βεβαρημένο της πρόγραμμα, η Trish Lindstrom (Τρις Λίντστρομ), η οποία υποδύεται την Τζίνι Γουέσλι, μιλά στο PotterGeeks για τα συναισθήματά της, τον ρόλο της, την μεγαλύτερη πρόκληση που καλείται να αντιμετωπίσει, αλλά και για το αν έχει επισκεφτεί τη χώρα μας.

Χριστόφορος Παυλάκης: Γεια σου Τρις και σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου. Μετά από τις εξαιρετικές παραστάσεις στο Σικάγο, βρίσκεστε πλέον στο Λος Άντζελες. Πόσο ενθουσιασμένη είσαι;

Trish Lindstrom: Πολύ. Έχω επισκεφτεί το Los Angeles αρκετές φορές στο παρελθόν και τελευταία φορά ήμουν εδώ στο πλαίσιο της περιοδείας της παράστασης «Summer: The Donna Summer Musical» (Νοέμβριος του 2019). Το να επισκέπτομαι ξανά αυτή την ένδοξη πόλη μετά από μία σουρεαλιστική πανδημία είναι μία σουρεαλιστική απόλαυση.

Χ.Π.: Πόσο δύσκολο είναι για έναν ηθοποιό να συμμετέχει σε μία περιοδεία; Ακούγεται αρκετά δύσκολο να χρειάζεται να μετακίνησε από το ένα θέατρο στο άλλο και να βεβαιώνεσαι ότι όλα θα πάνε καλά. 

T.L.: Το να είσαι σε περιοδεία με έναν υπέροχο θίασο όπως ο δικό μας και να περιοδεύεις σε μερικές από τις σπουδαιότερες πόλεις του κόσμου είναι ένα δώρο. Και το να έχεις την ευκαιρία να παίξεις σε τόσα πολλά εμβληματικά και πλούσια σε ιστορία θέατρα, είναι ένα προνόμιο που δεν το παίρνω αψήφιστα. Τα ταξίδια ήταν πάντα ένα από τα «ευτυχισμένα μου μέρη».

Χ.Π.: Υποδυόσουν την Τζίνι και στην παραγωγή του Τορόντο. Πόσο διαφορετική ήταν εκείνη η εμπειρία σε σχέση με την τωρινή περιοδεία;

T.L.: Μία από τις μεγαλύτερες διαφορές έχει να κάνει με την τοποθεσία. Το Τορόντο είναι εκεί όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα και που ζει η πλειοψηφία της οικογένειας και των φίλων μου. Επομένως, η εξισορρόπηση του χρόνου με την οικογένεια ή τους φίλους, ενώ παράλληλα έχεις ένα αυστηρό πρόγραμμα 8 παραστάσεων την εβδομάδα, αποδείχτηκε πολύ δύσκολο να διατηρηθεί. Επιπλέον, η παράσταση είναι πλέον πάνω από 30 λεπτά πιο σύντομη, οπότε αυτό κάνει μεγάλη διαφορά.

Χ.Π.: Άλλαξες την προσέγγισή σου στον ρόλο και πόσο πιστεύεις ότι εξελίχθηκε μέσα σου;

T.L.: Καλή ερώτηση. Αυτή τη φορά ήμασταν τυχεροί να δουλέψουμε με τον αρχικό σκηνοθέτη, τον Τζον Τίφανι (John Tiffany) και είχα την ευκαιρία να «δοκιμάσω» νέες ατάκες για τη Τζίνι και να συμμετέχω στη διαδικασία βελτίωσης του χαρακτήρα. Αυτή η εμπειρία της δημιουργίας συνεχίζει να μου χρησιμεύει καθώς ανεβαίνω κάθε βράδυ στη σκηνή με την κόκκινη περούκα.

Χ.Π.: Πώς θα περιέγραφες την Τζίνι; Εντοπίζεις κοινά σημεία με εκείνη;

T.L.: Με ένα καλό σενάριο, το μόνο που χρειάζεται πραγματικά να κάνει ένας ηθοποιός είναι να πει τις ατάκες καθαρά και με πρόθεση. Συνδυάστε το με μια καλή περούκα και ένα καλό κοστούμι και ορίστε ο «χαρακτήρας». Θα έλεγα ότι μπορώ να ταυτιστώ με τον πραγματισμό της Τζίνι, αν και είναι σίγουρα πολύ πιο υπομονετική με τον Χάρι απ΄ ότι θα ήμουν ποτέ εγώ.

Χ.Π.: Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που καλείσαι να ξεπεράσεις στην παράσταση;

T.L.: Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα είναι να εμφανίζομαι κάθε βράδυ με μια αίσθηση περιέργειας, τόσο στη σκηνή όσο και εκτός. Αυτό είναι το κλειδί για να διατηρηθεί όχι μόνο μια νέα ιστορία για το κοινό, αλλά η διατήρηση της περιέργειας προς τους άλλους κάνει θαύματα και στις διαπροσωπικές σχέσεις εκτός σκηνής.

Χ.Π.: Έχεις κάποια αγαπημένη σκηνή ή/και ατάκα;

T.L.: Αγαπώ την πρώτη σκηνή στην Πλατφόρμα 9 ¾ καθώς στέλνουμε τα παιδιά μας στο Χόγκουαρτς. Υπάρχουν τόσα πολλά μικρά βλέμματα και αλληλεπιδράσεις που μοιραζόμαστε… Η ενέργεια ενός ενθουσιασμένου κοινού που βλέπει αυτούς τους χαρακτήρες να μεγαλώνουν, σίγουρα τροφοδοτεί τον ενθουσιασμό μας σε αυτή τη σκηνή.

Χ.Π.: Γιατί θεωρείς ότι η παράσταση είναι τόσο επιτυχημένη σε όλες τις ηλικίες;

T.L.: Νομίζω ότι είναι πολύ καλή η αφήγηση. Από τη συγγραφή μέχρι τη σκηνοθεσία, τη μουσική και τα κουστούμια… Ήταν μεγάλη πρόκληση να μεταφερθεί ένας τόσος μαγικός κόσμος στη σκηνή και νομίζω ότι αυτό το έργο ανταποκρίνεται στην πρόκληση με υπέροχο και βαθυστόχαστο τρόπο.

Χ.Π.: Πότε και πού θα ταξίδευες αν είχες μία χρονομηχανή;

T.L.: Θα πήγαινα πίσω στις τελευταίες μέρες της μητέρας μου. Δεν ξέραμε τότε ότι ήταν οι τελευταίες μέρες της. Υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι που θα την ευχαριστούσα για όλα όσα έκανε και ήταν.

Χ.Π.: Δεδομένης της εμπειρίας σου, θα έλεγες ότι το «Καταραμένο Παιδί» αποτελεί ορόσημο στην καριέρα σου;

T.L.: Αν υποδυόμουν τον Σκόρπιους (ρώτησα, αλλά μου είπαν όχι!), το «Καταραμένο Παιδί» θα ήταν σίγουρα ένα ορόσημο καριέρας. Το να δουλεύω με την αρχική ομάδα στην παράσταση ήταν σίγουρα ένα από τα σημαντικότερα σημεία της καριέρας μου.

Χ.Π.: Πώς είναι η αλληλεπίδραση με τους φανς;

T.L.: Οι φανς της παράστασης έχουν υπάρξει τόσο ειλικρινείς, ενθουσιώδεις και υποστηρικτικοί. Η αγάπη τους για αυτούς τους χαρακτήρες είναι πολύ βαθιά και είναι τιμή μου να μοιράζομαι αυτή την αγάπη.

Χ.Π.: Ξέρεις σε ποιον κοιτώνα ανήκεις;

T.L.: Στο Ράβενκλοου. Και σε όλους τους άλλους κοιτώνες. Ανάλογα την ημέρα.

Χ.Π.: Έχεις επισκεφτεί ποτέ την Ελλάδα;

T.L.: Όχι, αλλά θα μου άρεσε πολύ. Έχω έναν καλό φίλο που είναι Έλληνας και πηγαίνει κάθε χρόνο.

Χ.Π.: Κλείνοντας, ποιο θεωρείς ότι είναι κατά την άποψή σου το βασικό μήνυμα της παράστασης;

T.L.: Μία από τις τελευταίες ατάκες του Χάρι στην τελική μάχη είναι: «Ποτέ δεν πολέμησα μόνος μου και ποτέ δεν θα το κάνω». Σίγουρα μιλάει για τη στιγμή που βρισκόμαστε σήμερα. Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον.

Χ.Π.: Σε ευχαριστώ πολύ και πάλι Τρις και εύχομαι τα καλύτερα για τη συνέχεια της περιοδείας.

T.L.: Εγώ ευχαριστώ.