T. Lindstrom: «Η δύναμη της Τζίνι έγκειται στην οξυδερκή παρατηρητικότητά της»

Συνέντευξη στο Playbill παραχώρησε η Trish Lindstrom, ηθοποιός που υποδύεται την Τζίνι στην παράσταση «Ο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί» της Νέας Υόρκης, στο πλαίσιο της σειράς «How Did I Get Here». Η ηθοποιός, η οποία έχει μιλήσει αποκλειστικά και στο PotterGeeks, αναφέρθηκε αρχικά στο πώς ενεπλάκη με την χαριποτερική παράσταση.

«Γνώρισα τον John Tiffany (Σκηνοθέτη/συν-δημιουργό του Καταραμένου Παιδιού) για πρώτη φορά το 2016, κατά τη διάρκεια της παραγωγής του Once στο Τορόντο. Έλαμπε από χαρά για το νέο έργο που ετοίμαζε, μια ιστορία που θα συνέχιζε από το σημείο που τελείωσε το έβδομο βιβλίο της σειράς Χάρι Πότερ. Λίγα χρόνια αργότερα, έκανα οντισιόν για τον ρόλο της Ντέλφι για τη δεύτερη χρονιά στο Μπρόντγουεϊ. Μετά από μια εξαιρετικά μέτρια οντισιόν – και το γεγονός ότι ήμουν “πολύ μεγάλη για την Delphi, πολύ μικρή για την Ginny” – έβαλα στην άκρη το όνειρο να συνεργαστώ ξανά με αυτή την εξαιρετική ομάδα…» αποκάλυψε η Trish και πρόσθεσε: «Τελικά πήρα τον ρόλο της Ginny στην παραγωγή του Τορόντο, η οποία άρχισε τις πρόβες την άνοιξη του 2022 – προσλήφθηκα το 2019, αλλά η παράσταση αναβλήθηκε λόγω Covid μέχρι το 2022. Η περιοδεία άρχισε τις πρόβες ένα χρόνο μετά το κλείσιμο του Τορόντο, φέρνοντας πίσω την αρχική δημιουργική ομάδα για να μειώσει τη διάρκεια της παράστασης κατά 35 λεπτά και να κάνει σημαντικές προσαρμογές στη σκηνοθεσία για την περιοδεία».

Έχοντας αυτή την πορεία, με ποιον τρόπο θεωρεί ότι άλλαξε ή εξελίχθηκε η ερμηνεία της; «Μετά από περίπου 900 παραστάσεις, μπορεί να είναι δύσκολο να δεις το δάσος μέσα από τα δέντρα, αλλά υπάρχουν μερικοί τρόποι με τους οποίους έχω αισθανθεί μια αισθητή αλλαγή» απάντησε η Lindstrom και εξήγησε: «Πρώτον, αν η συμπεριφορά καθορίζεται από τους γύρω μας, οι αποχρώσεις του χαρακτήρα επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από τους άλλους στην σκηνή. Από το 2022, έχω χτίσει την Τζίνι με τρεις σαφώς διαφορετικούς Χάρι (επτά, συμπεριλαμβανομένων των αντικαταστατών). Αν και η ιστορία πρέπει να παραμείνει συνεπής, υπάρχουν αναπόφευκτες αλλαγές στον τόνο και στην κατάσταση, ανάλογα με τη βραδιά και τον ηθοποιό που παίζει τον Χάρι. Δεύτερον, δεν προσπαθώ τόσο σκληρά να πείσω το κοινό για τη δύναμη/αντοχή/επιμονή μου ως Τζίνι και εμπιστεύομαι το ότι, αν και δεν είναι μια εκρηκτική προσωπικότητα με μπλε αλογοουρά, μοιράζομαι περισσότερα χαρακτηριστικά της Τζίνι από ό,τι πίστευα αρχικά».

Στη συνέχεια, από την ηθοποιό ζητήθηκε να επιλέξει την αγαπημένη της σκηνή από την παράσταση, δικαιολογώντας το γιατί τη θεωρεί ξεχωριστή. «Λατρεύω την πρώτη μας είσοδο στην πλατφόρμα 9 ¾. Ο λαμπρός βοηθός σκηνοθέτης μας, Des Kennedy, πρότεινε αυτή η σκηνή να είναι “εορταστική”, απαλλάσσοντας μας από κάθε βαριά προοικονομία για το τι θα ακολουθήσει. Εκτιμώ επίσης τη σκηνή με τον Μαγικό Χάρτη. Είναι σύντομη, αλλά συμβαίνουν πολλά. Η Τζίνι έχει την ευκαιρία να αντιμετωπίσει έναν παιδικό της εκφοβιστή… Μου αρέσει ακόμα να ακούω νέα στοιχεία στην ομιλία του Ντράκο μετά τη μονομαχία, η οποία αποτελεί μια καθαρτική καμπή στη σχέση τους» υποστήριξε η T. Lindstrom και συμπλήρωσε: «Αν και η Τζίνι δεν έχει απαραίτητα πολύ κείμενο, η δύναμή της έγκειται στην οξυδερκή παρατηρητικότητά της… Μια πρόκληση για έναν άνθρωπο της δράσης, όπως εγώ. Η Τζίνι ακολουθεί τον ευγενικό δρόμο και είναι πολύ λιγότερο αντιδραστική από εμένα, οπότε είναι μια μεγάλη πρόκληση να πιστέψω ότι αρκεί απλώς να αναπνέω, να ακούω και να στέκομαι στα πόδια μου».

Τέλος, η γνωστή ηθοποιός εξέφρασε και τι σημαίνει να πραγματοποιεί το ντεμπούτο της στο Broadway με αυτή την παράσταση. «Στην καριέρα μου, είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ με μερικούς από τους καλύτερους σκηνοθέτες, ηθοποιούς, σχεδιαστές, υπεύθυνους σκηνής και συνεργάτες στον κόσμο. Αυτό είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο. Και αν αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται στο Μπρόντγουεϊ, εγώ είμαι μέσα! Είναι σίγουρα μια πολυτέλεια να ζω και να εργάζομαι σε μια από τις αγαπημένες μου πόλεις και να υλοποιώ ένα έργο που έχω στην καρδιά μου από το 2019»  τόνισε η ίδια και κατέληξε: «Σχεδόν κάθε βράδυ, κατά τη διάρκεια της δεύτερης υπόκλισης, όταν τα φώτα της αίθουσας ανάβουν για να φωτίσουν το κοινό που ακούγαμε όλη τη νύχτα, με πιάνει συγκίνηση. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο υπογράφω αυτόγραφα στο τέλος της παράστασης: η επαφή με τους ανθρώπους που έχουν ταξιδέψει μαζί μας είναι μια έντονη υπενθύμιση ότι είμαστε μέρος μιας συλλογικής φευγαλέας εμπειρίας που, όπως ένα σύννεφο, επαναλαμβάνεται αλλά δεν αντιγράφεται ποτέ.