Thomas Aldridge – Naana Agyei-Ampadu: Συζήτηση με τον «Ρον» και την «Ερμιόνη»

Είναι ένα ζεστό πρωινό του Νοεμβρίου και δεν έχει περάσει μία εβδομάδα από το χαριποτερικό μου ταξίδι στο Λονδίνο. Κοινώς, έχω πολύ φρέσκια στη μνήμη μου την παράσταση «Ο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί» στο Palace Theatre, την οποία είχα την τύχη να ξαναδώ. Παράλληλα, είχα την τύχη να συνομιλήσω με σχεδόν όλους τους ηθοποιούς στο τέλος της παράστασης… Καταλαβαίνετε επομένως τον ενθουσιασμό μου, όταν συνδέομαι, μέσω zoom, ξανά με την πρωτεύουσα της Αγγλίας, προκειμένου να μιλήσω με τον Thomas Aldridge και την Naana Agyei-Ampadu, δηλαδή τους ηθοποιούς που υποδύονται τον Ρον και την Ερμιόνη αντίστοιχα στην παράσταση.

Έμπειροι και πολυαγαπημένοι, οι δύο τους ρωτούν αρχικά να μάθουν για την ελληνική κοινότητα και το PotterGeeks, «σπάζοντας τον πάγο». Όταν λοιπόν τους ενημερώνω, η Naana εκφράζει ευχαριστίες γιατί, όπως σημειώνει, εξαιτίας των φανς, η παράσταση συνεχίζει για τόσα πολλά χρόνια, με τον Thomas φυσικά να συμφωνεί. Γνωρίζοντας όμως ότι ο χρόνος είναι πολύτιμος – μακάρι να υπήρχε κοντά κάποια χρονομηχανή, αποφασίζω γρήγορα να ξεκινήσω με τις πολλές ερωτήσεις μου.

Χριστόφορος Παυλάκης: Βρισκόμαστε πλέον στην 9^η χρονιά της παράστασης. Πώς αισθάνεστε γι’ αυτό και πώς πάνε τα πράγματα μέχρι τώρα για το νέο καστ;

Thomas Aldridge: Είναι τέλεια. Το καινούργιο καστ έχει φέρει νέα ενέργεια, νέο ενθουσιασμό και νέες ιδέες. Εμείς είμαστε τυχεροί γιατί έχουμε ολοκληρώσει τις πρόβες μας, αλλά εκείνοι – τεχνικοί, αναπληρωματικοί, κ.ά ακόμα κάνουν πρόβες. Οπότε είναι πολύ κουρασμένοι, αλλά το ηθικό είναι πραγματικά ανεβασμένο.

Naana Agyei- Ampadu: Το φανταστικό είναι που, ακόμα και τώρα, στην 9^η χρονιά, οι ηθοποιοί που έρχονται ως μαθητές ήταν στο γυμνάσιο όταν ξεκίνησε η παράσταση και τώρα έχουν ακόμα το ίδιο πάθος για τα βιβλία. Οπότε είναι μία εντελώς καινούργια γενιά που έρχεται στο θέατρο. Φέρνουν πάντα καινούργια πνοή και οπτική. Όλοι έχουν διαβάσει τα βιβλία, αλλά έχουν πάρει κάτι διαφορετικό από τους χαρακτήρες και εισφέρουν τις δικές τους εμπειρίες.

Χ. Π: Η πίεση είναι ίδια ή αυξάνεται μετά από κάθε επιτυχημένη χρονιά; 

Τ. Α: Υπάρχει πάντα πολύ πίεση να υποδύεσαι αυτούς του ρόλους και να αφηγήσε μία ιστορία που ανήκει σε έναν κόσμο, ο οποίος σημαίνει τόσα πολλά για πάρα πολλούς ανθρώπους. Συνεπώς, δεν θα έλεγα ότι μεγαλώνει ή λιγοστεύει κάθε χρόνο. Πάντα αισθάνεσαι αυτή την πίεση του να υπηρετήσεις αυτούς τους χαρακτήρες. Καθώς η παράστασή μας είναι σε δύο μέρη, απαιτεί μεγάλη αφοσίωση και από το κοινό. Είναι κάτι απίστευτο γιατί σημαίνει ότι βυθίζεσαι για μία ολόκληρη μέρα στον Χάρι Πότερ. Έτσι, υπάρχει πάντα η πίεση να διασφαλίσεις ότι δεν τους απογοητεύουμε και ότι τους προσφέρουμε αυτό που θέλουν.

Χ. Π: Τόμας υποδύεσαι τον Ρον από τη δεύτερη χρονιά. Νομίζω είσαι από τα μακροβιότερα μέλη του θιάσου. Πώς αισθάνεσαι για αυτό και τι είναι αυτό που σε κινητοποιεί για να δίνεις τον καλύτερο εαυτό σου κάθε φορά; 

Τ. Α: Είμαι εγώ και ο David Annen, ο οποίος υποδύεται τον Σνέιπ και έναν άλλον ρόλο που δεν μου επιτρέπεται να αποκαλύψω. Οι δυο μας ξεκινήσαμε πρόβες την ίδια μέρα, το 2017. Ουσιαστικά, φροντίζουμε αυτούς τους χαρακτήρες, οι οποίοι ανήκουν στη λογοτεχνία και στη φαντασία των ατόμων. Τους προσέχουμε για λίγο και αυτό είναι εξαιρετικά τιμητικό. Υπάρχει πίεση αλλά και μία θαλπωρή για όσο υποδύεσαι τον χαρακτήρα. Νιώθω πολύ τυχερός που παίζω τον Ρον για σχεδόν το ¼ της ζωής μου. Είναι τρελό και νιώθω τιμή που μου έχουν εμπιστευτεί τη φροντίδα του μέχρι να έρθει ο επόμενος.

Χ. Π: Νάανα θέλω και τη δική σου σκέψη, γιατί ήσουν μέλος και του προηγούμενου καστ. 

Ν. Α.-Α.: Έχω μιλήσει και με τον Thomas για αυτό. Κάθε φορά ο ίδιος ακόμα αγαπά που μπορεί να λέει την ιστορία και να δίνει ζωή στον Ρον. Μένεις επειδή το αγαπάς και έχεις πάθος με αυτό. Όταν με ρώτησαν αν ήθελα να συνεχίσω, δεν προβληματίστηκα καθόλου. Είναι οι φανς, το κοινό και κοιτάς τα πρόσωπά τους όταν βλέπουν τα εφέ, την ιστορία και τους χαρακτήρες σε μεγαλύτερη ηλικία. Υπάρχει τόση χαρά που κάνουμε αυτή την παράσταση και κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή, οι αντιδράσεις του κοινού, νομίζω ότι είναι πραγματικά ένα προνόμιο. Όσο έχουμε τόση αγάπη για αυτό, το να το ερμηνεύεις είναι το καλύτερο συναίσθημα που υπάρχει. 

Χ. Π: Υποδύεστε δύο από τους πιο εμβληματικούς χαρακτήρες. Πώς προσεγγίσατε τους ρόλους προκειμένου να παραμείνετε πιστοί σε όσα ξέρουμε, αλλά ταυτόχρονα να τους κάνετε και δικούς σας;

Τ. Α: Το εκπληκτικό με αυτούς τους χαρακτήρες είναι ότι έχουμε πραγματικά πολλά από τα οποία μπορούμε να αντλήσουμε. Είναι σα να έχουμε μία εγκυκλοπαίδεια για το παρελθόν, αλλά το σημαντικό για την ιστορία μας είναι ότι εξελίσσεται 19 χρόνια μετά. Προσωπικά, είμαι τελείως διαφορετικός τώρα ως ενήλικας, ως γονιός, ως σύζυγος σε σχέση με τα 18 μου. Επομένως, έχουμε μία ευχέρεια στο να συμπληρώσουμε το κενό ως προς το τι συνέβη και πως διαμόρφωσε τους χαρακτήρες ως ενήλικες, ως γονείς, ως φίλους και συζύγους. Κάπως έτσι προσεγγίζω τον ρόλο. Υπάρχουν πολλά από τα οποία μπορείς να αντλήσεις, αλλά υπάρχουν και πολλά τα οποία μπορείς να συμπληρώσεις από μόνος σου. 

Ν. Α.-Α.: Έχω δύο γιούς και μπορώ να αντλήσω από το γεγονός ότι είμαι εργαζόμενη γονέας, το τι σημαίνει να έχεις να αντιμετωπίσεις δύο νεαρά άτομα στο σπίτι, πώς μιλούν, πώς αυτό σε επηρεάζει. Έχουμε τη δυνατότητα να καταλάβουμε τα θεμέλια των χαρακτήρων, αλλά συνειδητοποιείς ότι κανείς -ούτε το κοινό- έχει δει τι συνέβη μέχρι τη στιγμή που βρίσκονται τώρα στην παράσταση. Επομένως, έχουμε την καλλιτεχνική άδεια να τους ενσαρκώσουμε, χρησιμοποιώντας και τις προσωπικές μας εμπειρίες, κρατώντας όμως και τις βασικές αξίες του ποιοι είναι. Αυτό νομίζω αναδεικνύει τη γραφή της Rowling που επιτρέπει να αναλύσεις το ποιοι ήταν ως νεαρά άτομα. Το αστείο είναι πως, ως ηθοποιοί, όταν σου δίνεται ένας ρόλος, συνήθως πρέπει να δημιουργήσεις εσύ το υπόβαθρο και το παρελθόν του. Το δώρο εδώ είναι ότι έχουμε το υπόβαθρο, άρα έχουμε και ένα καλύτερο σημείο εκκίνησης. 

Τ. Α: Υπάρχουν και κάποιες canon ιστορίες στο επίσημο site που έχει γράψει η ίδια η Rowling. Συνήθως είναι από την οπτική της Ρίτας Σκίτερ, ως άρθρα στην εφημερίδα, που προσφέρουν μικρές λεπτομέρειες για το τι έκαναν οι χαρακτήρες. Για παράδειγμα, η Τζίνι που έγινε επαγγελματίας παίκτης του Κουίντιτς και μετά δημοσιογράφος. Ο Ρον και ο Χάρι έγιναν μαζί χρυσούχοι αλλά προφανώς αυτό δεν ταίριαζε στον Ρον, οπότε ασχολήθηκε με τα Μαγικά Τρικ Ουέσλι. Ήταν και αυτό βοηθητικό αλλά, όπως είπε και η Νάανα, εξαρτιόταν από εμάς να συμπληρώσουμε τα κενά, κάτι που είναι υπέροχο. 

Χ. Π: Πόσο πολύ θεωρείτε ότι έχει εξελιχθεί ο ρόλος σας σε σχέση με την πρώτη φορά; Υπάρχει κάτι που στην αρχή ερμηνεύσατε διαφορετικά και πλέον αλλάξατε γνώμη; 

Τ. Α: Όταν είσαι σε μία παράσταση για πολύ καιρό -ακόμα και ο ένας χρόνος είναι πολύς καιρός, πρέπει να εξελίσσεται συνεχώς. Οφείλεις να δημιουργείς και να ξαναανακαλύπτεις πράγματα, όχι όμως για χάρη της αλλαγής. Συχνά τα αρχικά σου ένστικτα ήταν τα σωστά, αλλά όσο πιο πολύ συνεχίζεται κάτι, τόσο πιο θαρραλέος γίνεσαι να δοκιμάσεις πράγματα και να πεις “αυτή ίσως είναι μια καλύτερη ιδέα”. Πολλές φορές στο θέατρο- και αυτό η Naana θα το επιβεβαιώσει, συμμετέχεις σε τρίμηνες παραστάσεις και πάνω που φτάνεις σε αυτό που θεωρείς τέλειο, η παράσταση τελειώνει. Η ομορφιά άρα του συγκεκριμένου είναι ότι φτάνεις σε αυτό το επίπεδο και μπορείς να πας ακόμα πιο πέρα. Ως ηθοποιοί, αυτό είναι το καθήκον μας, να το διατηρούμε ζωντανό, να συνεχίζουμε να φανταζόμαστε και να το εξελίσσουμε. Θα έλεγα όμως ότι η βάση, η ραχοκοκαλιά είναι η ίδια με αυτή που ξεκίνησα. 

Ν. Α.-Α.: Συμφωνώ και θα προσθέσω πως, όσο πιο πολύ γνωρίζεις τους συμπρωταγωνιστές σου, τόσο περισσότερο βάθος έχει η ερμηνεία. Είμαι πιο άνετα με τους ανθρώπους. Στην αρχή, ίσως απλώς ακολουθείς, αλλά όσο περισσότερο τους γνωρίζεις εκτός σκηνής, καταλαβαίνεις και περισσότερα. Έχω δουλέψει με τον Tom πιο πριν, οπότε ήταν υπέροχο γιατί υπήρχε ήδη μια οικειότητα μεταξύ μας, άρα μου ήταν άνετο να υποδυθούμε τους συζύγους. Εντούτοις, τον γνώρισα ακόμα καλύτερα τώρα, κάτι που ισχυροποιεί τον δεσμό μας στη σκηνή. Για παράδειγμα, με τον ηθοποιό που υποδύεται τον Χάρι, είχαμε συζητήσεις για το πώς είναι να είσαι γονέας εκτός σκηνής, οπότε τώρα στη σκηνή που είμαστε στο γραφείο του Χάρι, γίνεται πιο πολυεπίπεδο, λόγω της οικειότητας. Στη σκηνή δηλαδή υποδυόμαστε τους χαρακτήρες μας, αλλά ζούμε και σε ένα πραγματικό, παράλληλο επίπεδο. 

Χ. Π: Τόμας, πως ισορροπείς τις κωμικές στιγμές που έχεις με τα περισσότερο συναισθηματικά κομμάτια της παράστασης;

Τ. Α: Ο Ρον και στα βιβλία, συχνά σπάει λίγο τον συναισθηματισμό και τη συγκίνηση με ένα ανέκδοτο ή κάτι αστείο, εν είδη μηχανισμού άμυνας. Νομίζω λοιπόν ότι είναι σημαντικό να υπάρχει αυτό στην παράσταση. Αλλά δεν είναι μόνο η κωμική νότα, η παράσταση πραγματεύεται πολλά θέματα για τις σχέσεις γονέων-παιδιών. Υπάρχουν κάποια πραγματικά δύσκολα θέματα που αγγίζουμε στην παράσταση. Όλα γίνονται τόσο αριστουργηματικά που πολύ εύκολα περνάμε από αυτούς τους σχεδόν υπερβατικούς χαρακτήρες σε δύο άτομα, πατέρα και γιο, που απλώς συνομιλούν. 

Χ. Π: Naana, η Ερμιόνη είναι Υπουργός Μαγείας, με εξαιρετικές ηγετικές ικανότητες και νομίζω λειτουργεί ως πρότυπο. Συμφωνείς με αυτό και τι σημαίνει προσωπικά για σένα η ηγεσία της; 

Ν. Α.-Α.: Σίγουρα. Νομίζω ότι ως μαύρη γυναίκα που υποδύεται αυτόν τον χαρακτήρα, είναι σημαντικό. Και για τους φανς, τους νέους ανθρώπους. Τα νεαρά κορίτσια του κοινού ενθουσιάζονται που η Ερμιόνη ανέβηκε στην κορυφή του Υπουργείου. Είναι απίστευτο. Πιστεύω ακράδαντα ότι κατά κάποιο τρόπο επηρεαζόμαστε από αυτά που βλέπουμε. Συνεπώς, το να βλέπεις κάποιον που αγαπάς από τα βιβλία να εξελίσσεται με τα χρόνια, σου επιτρέπει να πεις ότι είναι κάτι που μπορείς να καταφέρεις και εσύ. Στα βιβλία, η Ερμιόνη πάντα διαβάζει και είναι υπέροχο που όλη η σκληρή δουλειά απέδωσε. Ίσως υπάρχουν παιδιά εκεί έξω που λένε “πάντα τα πάω καλά στο σχολείο και με κοροϊδεύουν”. Ξέρετε κάτι, και η Ερμιόνη έκανε το ίδιο και κοιτάξτε που κατέληξε. Το να κάνεις το καλό όντως αποδίδει. Είναι λοιπόν το παράδειγμα για όλους τους νέους. 

Χ. Π: Μιλήστε μου λίγο και για το πώς καταφέρνετε να κάνετε τη σχέση Ρον και Ερμιόνης να φαίνεται τόσο αυθεντική στη σκηνή.

Τ. Α: Η Νάανα είναι πολύ καλή μου φίλη και την λατρεύω. Είχαμε την τύχη να ξαναδουλέψουμε μαζί στο παρελθόν σε κάτι που και οι δύο αγαπήσαμε, ωστόσο δεν είχαμε φιληθεί ποτέ στο παρελθόν (γελάει). Και φιλιόμαστε πολύ σε αυτή την παράσταση. Επομένως σίγουρα γνωριστήκαμε καλύτερα από τότε που δουλεύουμε στον Χάρι Πότερ. 

Ν. Α.-Α.: Ο Τομ είναι απίστευτος συνάδελφος. Ως ηθοποιός και ως άτομο σε κάνει να νιώθεις πολύ άνετα, οπότε ήρθε και με αγκάλιασε κατευθείαν στη χαριποτερική οικογένεια. Όταν κάποιος σου δείχνει τόση φροντίδα και αγάπη, είναι πολύ εύκολο να δεθείς και να είσαι ήρεμος. Πρέπει να τον ευχαριστήσω. Αν δεν ήταν εκείνος, θα μου ήταν πιο δύσκολο να ερμηνεύσω όλα αυτά που είναι η Ερμιόνη. 

Τ. Α: Είναι τρομακτικό να κάνεις αυτό που έκανε η Νάανα. Ήταν η μοναδική «καινούργια» από τους βασικούς χαρακτήρες και αυτό είναι πάντα τρομακτικό σε κάθε παραγωγή, πόσο μάλλον στη συγκεκριμένη που υπάρχει φωτιά, νερό και άλλα πράγματα που δεν μπορώ να πω. Όταν είχα ξεκινήσει εγώ, υπήρχαν πολλοί που ξεκινούσαν επίσης, οπότε όλοι το μοιραζόμασταν αυτό. Αυτό που έκανε η Νάανα όμως είναι εντυπωσιακό, διότι έμαθε την παράσταση σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Χ. Π: Επειδή ανέφερες το νερό και τη φωτιά. Πώς είναι να κάνεις αυτά τα μαγικά επί σκηνής; Εντυπωσιάζεστε ακόμα; 

Τ. Α: Ναι! Υπάρχουν ακόμη κάποια κόλπα που μου τα έχουν εξηγήσει τόσες πολλές φορές, ακόμα και μερικά που συμμετέχω, και ακόμη δεν καταλαβαίνω πώς γίνονται. Είναι καταπληκτικό το ότι κάποια από αυτά είναι πραγματικά παλαιότερη θεατρική μαγεία που υπάρχει εδώ και εκατοντάδες χρόνια και είναι απλά, όταν ξέρεις πώς δουλεύουν. Αλλά υπάρχουν κάποια που σε τρελαίνουν. Πώς κάτι εμφανίζεται ή εξαφανίζεται μπροστά στα μάτια σου. Μου το εξηγούν και λέω δεν έχει λογική, αλλά εφόσον δουλεύει, όλα καλά. 

Ν. Α.-Α.: Υπάρχει μία καταπληκτική στιγμή «αλλαγής» και, όταν συμβαίνει, μερικές φορές μπορείς να δεις στις πρώτες σειρές τα πρόσωπα του κοινού. Τους βλέπεις να μένουν με το στόμα ανοιχτό, να σκουντάνε ο ένας τον άλλον. Είναι η αντίδραση τους που σου θυμίζει την αντίδρασή σου όταν το είδες για πρώτη φορά. Αυτό, ακόμα και να συμμετέχεις, σε κάνει συνεχώς να λες “αυτό είναι πράγματι εκπληκτικό”.

Χ. Π: Επειδή λοιπόν δεν είναι συνηθισμένο για έναν ηθοποιό να συμμετέχει σε μία τέτοιου είδους παράσταση. Είναι αυτή η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζετε και τι σας έμαθε η παράσταση ως καλλιτέχνες; 

Ν. Α.-Α.: Ο,τι μπορώ να κάνω τα πάντα! (γελάει) Για να είμαι ειλικρινής, νομίζω τα εφέ είναι δευτερεύοντα. Προφανώς τα αγαπώ και είναι τόσο διασκεδαστικά, αλλά αυτό που έμαθα είναι να μην τα αφήνω να με απομακρύνουν από την ιστορία. Ο πυρήνας της φιλίας, της οικογένειας, των γονέων και των παιδιών. Γι’ αυτό λέμε ότι, ακόμα και να μην έχεις διαβάσει τα βιβλία, μπορείς να έρθεις να δεις την παράσταση και να φύγεις με μία επιδραστική ιστορία. Στην αρχή νόμιζα θα είναι όλο ξόρκια και διάφορα τέτοια για παιδιά, αλλά τελικά έφυγα πολύ συγκινημένη. Αυτό είναι το ωραίο με το «Καταραμένο Παιδί». Ακόμα και με όλα τα κόλπα, το πιο δύσκολο για μένα είναι να παραμείνω πιστή στην ιστορία, ούτως ώστε ο κόσμος να φύγει και να πει “Είδαμε κάποια εκπληκτικά εφέ, αλλά είδαμε και ένα φανταστικό έργο”. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει κάτι για τον καθένα. 

Τ. Α: Θα μου άρεσε τόσο πολύ το κοινό να μπορούσε να δει πώς είναι όταν κάνουμε τις αρχικές πρόβες. Χωρίς φωτισμό, χωρίς εφέ, χωρίς ήχους. Ολόκληρος ο θίασος καθισμένος σε ένα μεγάλο δωμάτιο, κοιτώντας ο ένας τον άλλο. Τότε συνειδητοποιείς πόσο εκπληκτικό είναι αυτό το σενάριο, η ιστορία και οι χαρακτήρες. Είναι κρίμα που δεν μπορείτε να δείτε αυτή την «ωμή» μορφή γιατί τότε θεωρώ είναι στα πιο όμορφά του. Μην παρεξηγηθώ, η μαγεία το απογειώνει σε άλλο επίπεδο, αλλά, όπως είπε η Νάανα, στο κάτω κάτω της γραφής είναι μια πανέμορφη ιστορία για την οικογένεια, τη φιλία, την αγάπη και την απώλεια. 

Χ. Π: Ποια είναι αγαπημένη σας σκηνή ή/και ατάκα από την παράσταση; 

Ν. Α.-Α.: Η αγαπημένη μου ατάκα είναι “Έθελ. Ακύρωσε τους καλικάντζαρους”. Μπορεί να ειπωθεί ανάλογα με το πώς νιώθω. Είναι σε μία στιγμή που όλα ξεκινούν. Η Έθελ είναι η βοηθός της Ερμιόνης και η καημένη βρίσκεται μάλλον κάπου και προσπαθεί να αλλάξει τα πάντα. Νομίζω ότι η αγαπημένη μου σκηνή είναι αυτή που διαδραματίζεται λίγο πιο πριν, που είμαστε μαζί με τον Thomas και μιλάμε για το πόσο είμαστε ακόμα ερωτευμένοι ως ανδρόγυνο. Παρότι γύρω επικρατεί πανδαιμόνιο, δύο άνθρωποι με πραγματική αγάπη βρίσκουν μια μικρή στιγμή μέσα στο χάος για να πουν “είμαστε εντάξει”. Νομίζω ότι τέτοιες στιγμές στην πραγματική ζωή είναι οι πιο όμορφες. 

Τ. Α: Το αγαπημένο μου κομμάτι της παράστασης είναι η αρχή του δεύτερου μέρους, όταν ζούμε σε αυτόν τον εναλλακτικό κόσμο. Δεν ξέρω γιατί με ενθουσιάζει, αλλά είναι το αγαπημένο μου μέρος. Η αγαπημένη μου σκηνή… Μου αρέσουν όλες οι σκηνές που η «παλιοπαρέα» είναι ξανά μαζί, όπως το Γκόντρικς Χόλλοου. Ανατριχιάζω όταν είμαστε όλοι μαζί και κοιτάμε το χωριό. Πιθανότατα η αγαπημένη μου ατάκα είναι από αυτή τη σκηνή και είναι το ίδιο «αστεία» με αυτή της Νάανα. Πρόκειται για την ατάκα: “Πιστεύω ότι έχεις πολύ ωραία μαλλιά Ντράκο”. Την αγαπώ. Έρχεται από το πουθενά και είναι το τέλειο παράδειγμα ότι ο Ρον, σκόπιμα ή όχι, έρχεται να «σπάσει τον πάγο» και να ελαφρύνει το κλίμα. 

Χ. Π: Κλείνοντας σιγά σιγά, να σας ρωτήσω. Έχετε επισκεφτεί ποτέ την Ελλάδα;

Τ. Α: Πέρασα τον μήνα του μέλιτος στην Κω, αλλά δεν έχω πάει ποτέ στην ηπειρωτική χώρα. Αγαπάω την Κω, είναι από τα αγαπημένα μου μέρη. Και το ελληνικό φαγητό είναι το καλύτερο. 

Ν. Α.-Α.: Έχω πάει στην Κρήτη. Ήταν υπέροχα. Κάποια στιγμή θέλω να επισκεφτώ και την Κύπρο, γιατί μία φίλη μου μετακόμισε στη Λάρνακα και διδάσκει αρκετά χρόνια εκεί. 

Χ. Π: Πότε και που θα ταξιδεύατε αν είχατε μία χρονομηχανή;

Ν. Α.-Α.: Θα ακουστεί περίεργο αλλά θα ήθελα να ταξιδέψω στην εποχή που οι γονείς μου ήταν νέοι και γνωρίστηκαν. Είναι παντρεμένοι εδώ και σχεδόν 50 χρόνια. Συνεχώς λένε «δεν ξέρεις πώς ήταν στην εποχή μας και τι κάναμε στην ηλικία σου”. Επομένως, θα ήθελα απλώς να πάω, να είμαι στα είκοσι μου και να δω τι πραγματικά έκαναν. Αλλά και τους παππούδες μου. Περισσότερο δηλαδή να δω την οικογένειά μου από περιέργεια.

Τ. Α: Αυτή είναι φανταστική απάντηση. Είμαι κάπως παθιασμένος με την ιστορία του Λονδίνου οπότε θα μου άρεσε να πάω στην εποχή του Σαίξπηρ και να περιηγηθώ. Αν και, γνωρίζοντάς με, πιθανότατα θα έμπλεκα σε μπελάδες, αλλά θα είχε πλάκα. Διαφορετικά, θα ήθελα να γυρίσω στο Λονδίνο του 60’, να δω το Σόχο και τον παππού μου που δούλευε στο Λονδίνο να τριγυρνά με το κουστουμάκι του.

Χ. Π: Να ολοκληρώσουμε με το βασικό μήνυμα της παράστασης κατά την άποψή σας;

Ν. Α.-Α.: Αυτό που συμβαίνει με την παράσταση είναι πως όλοι οι χαρακτήρες που αγαπάτε καταλήγουν να είναι καλοί άνθρωποι και να είναι ακόμα στις ζωές ο ένας του άλλου. Έχουν ελαττώματα, αλλά έχουν κάνει ότι μπορούν μεγαλώνοντας για να μην επιτρέψουν τα γεγονότα που τους συνέβησαν να τους σταματήσουν από το να ελπίζουν και να πιστεύουν σε καλά πράγματα. Συνεπώς, θα μου άρεσε οι άνθρωποι φεύγοντας να δουν την «ανθεκτικότητα». Ότι ακόμα και αν έχεις τραυματικές εμπειρίες, μπορείς να τις αξιοποιήσεις και να εξελιχθείς σε κάποιον που βαδίζει σε αυτή τη ζωή με ελπίδα και με την αίσθηση ενός σκοπού. 

Τ. Α: Ήδη από τα βιβλία, τα τρία αυτά άτομα έγιναν φίλοι γιατί ήταν κατά κάποιο τρόπο οι παρείσακτοι, οι αταίριαστοι. Έκαναν σπουδαία πράγματα επειδή ήταν μαζί και αυτοί οι δεσμοί παρέμειναν. Επομένως, αν είναι να μείνει κάτι από το «Καταραμένο Παιδί» σχετίζεται με τις σχέσεις, τις φιλίες και τις σχέσεις γονέα- παιδιού. Να ξέρεις ότι μπορεί να κάνεις λάθη μέσα σε αυτές τις σχέσεις αλλά είναι εντάξει. Ο Χάρι είναι εξαιρετικό παράδειγμα σε αυτή την παράσταση. Κάνει πολλά λάθη ως πατέρας και στο τέλος νομίζω εξιλεώνεται. Υπάρχει αρκετή εξιλέωση στην παράσταση. Υπάρχουν δηλαδή κάποια ανοιχτά μέτωπα από τα βιβλία σχετικά με τον Ντάμπλντορ, τον Ντράκο και τον Σνέιπ που κλείνουν στο «Καταραμένο Παιδί». 

Με ανεβασμένους παλμούς, αποχαιρέτησα τον Thomas και την Naana, ανανεώνοντας το ραντεβού μας για να βρεθούμε εκ νέου κάποια στιγμή στο Λονδίνο. Η αίσθησή μου είναι ότι η συνέντευξή μας ανέδειξε την εξαιρετική χημεία που έχουν μεταξύ τους, κάτι που φυσικά συντελεί στην επιτυχία της παράστασης. Μετά από όλα αυτά, ανυπομονώ να ξαναδιαβάσω το σχετικό βιβλίο του «Καταραμένου Παιδιού» και να ετοιμάσω περαιτέρω συνεντεύξεις…