Lockhart, ο μέγας απατεώνας

«Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» θα σου έλεγε ο Gilderoy Lockhart (Γκιλντρόι Λόκχαρτ) αν είχες τη δυνατότητα να τον κρίνεις μια μέρα για όλα όσα είχε πράξει ώστε να γίνει γνωστός –παρότι τώρα δε θα θυμόταν τίποτα από όλα αυτά, μετά το καταστροφικό ξόρκι απώλειας μνήμης του ραβδιού του Ron.

Σαφέστατα, ο Lockhart δεν ήταν κάποιος που μόχθησε σκληρά για να γίνει διάσημος. Δεν έκανε ούτε το ένα εκατοστό των κατορθωμάτων που γλαφυρά περιέγραφε στα “απομνημονεύματά” του. Ωστόσο, ήταν πολύ καλός στα ξόρκια αμνησίας. Περηφανευόταν και ο ίδιος για αυτό, όπως άλλωστε και για πολλά άλλα σχετικά με τον εαυτό του. Με ένα απλό ξόρκι αμνησίας, και αφού είχε πάρει λεπτομερείς περιγραφές ηρωικών κατορθωμάτων από τους μάγους και τις μάγισσες που τα είχαν πραγματοποιήσει, τους έσβηνε τη μνήμη και οικειοποιούνταν τα κατορθώματά τους. Άδικο θα πείτε; Σίγουρα! Αλλά είπαμε, «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»!

Αν ο Lockhart ήταν μαγκλ και ουδεμία σχέση είχε με τον κόσμο των μάγων, σίγουρα θα ήταν ή ηθοποιός ή μέγας μαρκετίστας. Και αυτό διότι ήταν εξαιρετικός και στα δύο.

Σαν ηθοποιός, έπειθε τους πάντες για τα κατορθώματά του. Ακόμα και ο ίδιος πίστευε ότι τα είχε πραγματοποιήσει σε έναν βαθμό και βέβαια, όπως ένας Σαιξπηρικός ηθοποιός, έτσι και αυτός αφηγούνταν τα κατορθώματά του με πάθος, τονίζοντας πάντα τη γενναιότητα που επιδείκνυε σε κάθε επικίνδυνο άθλο του. 

Από την άλλη μεριά, σαν μαρκετίστας, προωθούσε απίστευτα τον εαυτό του σε οποιαδήποτε περίσταση του παρουσιαζόταν (βλ. όταν ο Harry πήγε να πάρει τα βιβλία του από το Flourish & Blotts (Φλόρις και Μπλότς) και τον τραβούσε με το ζόρι για φωτογραφία στον Ημερήσιο Προφήτη (Daily Prophet). Εννοείται ότι πάντα πρόσεχε την εμφάνισή του ώστε να είναι αψεγάδιαστη, εξού και είχε και τόσες περούκες –καθώς τόσο τέλεια μαλλιά ούτε στον κόσμο των μάγων δεν υπήρχαν. Αλλά και από άποψη γκαρνταρόμπας, η γκάμα του ήταν τεράστια! Στα βιβλία κυρίως τονίζεται η ποικιλία σε μανδύες που είχε -τα άπειρα χρώματα και υφάσματα που τον στόλιζαν ήταν μνημειώδη εξάλλου. Επιπλέον, πρόσεχε και την παραμικρή λεπτομέρεια που θα μπορούσε να βλάψει την εικόνα του και ποτέ -μα ποτέ- δεν εμφανιζόταν ατημέλητος! Ήταν πάντα… camera ready, που λένε και στο Χόγκσμιντ (Hogsmeade)!

Σημαντικό στοιχείο του χαρακτήρα του ήταν βέβαια και η γνώση του επί παντός θέματος. Πόσες φορές δεν είχε πει «Κρίμα, ήξερα το αντιξόρκι που θα τον/την έσωζε», ασχέτως αν δεν είχε ιδέα. Άπειρα είναι, πλέον, τα meme που σε κάθε δύσκολη κατάσταση εμφανίζεται ο Gilderoy και λέει την απίστευτη αυτή ατάκα.

Τι ήταν ο Gilderoy Lockhart λοιπόν εκτός από απατεώνας; Ήταν φοβερός νάρκισσος, κάτι που αποτελεί μια υποκατηγορία της απατεωνιάς κατά βάση, καθώς ουσιαστικά εξαπατάς τον εαυτό σου.

Ο Lockhart διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά ενός νάρκισσου και σίγουρα αντιπροσωπεύει πολλά άτομα που συναντάμε στη καθημερινή μας ζωή σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Ας απαριθμήσουμε λοιπόν τα χαρακτηριστικά ενός νάρκισσου:

• Έχει έντονη αίσθηση της αξίας του. Για τον Gilderoy μιλάμε, εννοείται ότι έχει! Αλλιώς δε θα είχε κάνει όσα έκανε…
• Αποζητά συνεχώς τον θαυμασμό. Ασχολίαστο.
• Πιστεύει ότι αξίζει ιδιαίτερης μεταχείρισης. Μα αν δεν είναι αυτός στο εξώφυλλο του περιοδικού «Εβδομαδιαία των Μαγισσών» ποιος θα είναι;
• Επιδεικνύει συνεχώς τα επιτεύγματα και τα κατορθώματά του. Ξανά, ασχολίαστο.
• Αντιδρά αρνητικά στην κριτική. Προφανώς, αφού είναι τέλειος και ξέρει όλα τα αντιξόρκια.
• Εκμεταλλεύεται τους άλλους. Επίσης, χτίζει πάνω τους καριέρα ολόκληρη θα προσθέσω ταπεινά.
• Δεν έχει την ικανότητα ή την προθυμία να αναγνωρίσει τις ανάγκες και τα συναισθήματα των άλλων. Εννοείται ότι δεν αξίζει κανείς άλλος της προσοχής του Gilderoy, εκτός από τον Gilderoy!

Από όλα τα παραπάνω, συμπεραίνουμε ότι ο μέγας αυτός απατεώνας, που εκμεταλλεύτηκε πλήθη μάγων και μαγισσών, με σκοπό την αυτοπροβολή και το χτίσιμο της καριέρας του, είναι κατά βάση ένας νάρκισσος. Ένας χαρακτήρας που σίγουρα έχουμε συναντήσει κάποια στιγμή της ζωής μας και που χαρακτηριστικά του βλέπουμε ακόμα και σήμερα σε φίλους, συναδέλφους, γνωστούς κ.ά..

Το σημαντικό ωστόσο είναι, ότι ο Gilderoy Lockhart, άθελά του, μας διδάσκει δύο βασικά ηθικά διδάγματα:

1ον: Μείνε μακριά από νάρκισσους! Δεν υπάρχει περίπτωση να έχεις ποτέ την πλήρη προσοχή και αφοσίωσή τους και σίγουρα θα σε εκμεταλλευτούν για να αναδειχθούν οι ίδιοι.

2ον: Μην είσαι ο ίδιος νάρκισσος! Παρότι μπορεί να φτάσεις σε ένα επιθυμητό σημείο σε καριέρα, φιλίες κ.ά., στο τέλος ο ίδιος σου ο εαυτός θα σε καταστρέψει από την πολλή «αγάπη» και φιλοδοξία (ή θα αυτοχτυπηθείς από ξόρκι αμνησίας). 

Ολοκληρώνοντας -προς το παρόν- όσον αφορά τον αγαπημένο-μισητό ήρωα  Gilderoy Lockhart, θα πω κάτι κοινότυπο, αλλά με ένα μικρό τουίστ:

Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο, μην είσαι άλλος ένας Gilderoy.