Guardian: Συνέντευξη των Jamie Parker και Jamie Harrison για τα 10 χρόνια του «Καταραμένου Παιδιού»

Συνέντευξη στον Guardian παραχώρησε ο Jamie Parker, ο πρώτος ηθοποιός που υποδύθηκε τον Χάρι στην παράσταση «Ο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί», η οποία γιόρτασε τη 10^η επέτειό της. 

«Η αρχική μου αντίδραση όταν με ρώτησαν αν με ενδιέφερε ο ρόλος ήταν σύγχυση – ένιωθα λίγο μεγάλος για να υποδυθώ έναν έφηβο. Είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του Χάρι Πότερ και είχα δει μερικές από τις ταινίες, αλλά είχα μόλις ξεπεράσει την κατάλληλη ηλικία όταν όλα αυτά ξεκινούσαν. Δεν ήξερα ότι στο τελευταίο βιβλίο υπήρχε ο επίλογος που τοποθετεί τη δράση 19 χρόνια αργότερα και ότι από εκεί θα ξεκινούσε το θεατρικό έργο» αποκάλυψε αρχικά ο J. Parker και πρόσθεσε: «Δεν με πειράζει να παραδεχτώ τώρα ότι θεώρησα την παράσταση μια απαίσια ιδέα. Ωστόσο, πολλές επιτυχημένες παραστάσεις είναι απαίσιες ιδέες στα χαρτιά και έχω συνηθίσει να ανακαλώ τα λόγια μου – κάτι που ξεκίνησε τη στιγμή που είδα την ομάδα που συμμετείχε».

«Φυσικά, μόλις δέχτηκα τον ρόλο, άκουγα συνεχώς τις ηχογραφήσεις του Stephen Fry από τα βιβλία. Μέχρι να ολοκληρώσω τις πρόβες, τον πρώτο χρόνο στο Λονδίνο και στη συνέχεια το πρώτο έτος στη Νέα Υόρκη, είχα ακούσει ολόκληρη τη σειρά επτά φορές και είχα γίνει κάπως “Potterhead”» συνέχισε ο ίδιος και έσπευσε να μιλήσει για την παράσταση αυτή καθαυτή, αλλά και την ταύτισή του με τον Χάρι. «Τα δύο μέρη του έργου αφορούν στην ιστορία της επόμενης γενιάς που αναδύεται. Δεν ήταν μονοπρόσωπη παράσταση και η πίεση φαινόταν να μοιράζεται. Ό,τι κι αν κάνεις, καταλήγει να αποτελεί δοκιμασία για τις δικές σου νευρώσεις, τις οποίες αλέθεις σε μια σκόνη που χρησιμοποιείς ως μέρος της δημιουργίας του θεατρικού έργου. Όπως ο Χάρι, ήμουν μόλις 12 ετών όταν κι εγώ επιβιβάστηκα σε ένα τρένο και πήγα σε ένα οικοτροφείο στη Σκωτία. Κι εγώ φορούσα στρογγυλά γυαλιά!».

Επιπρόσθετα, ο Parker αναφέρθηκε και στα μοναδικά εφέ που χρησιμοποιεί το «Καταραμένο Παιδί». «Πάντα αναζητώ πράγματα που με προκαλούν και δεν είχα κάνει ποτέ κάτι παρόμοιο με όλη αυτή τη μαγεία. Σκέφτηκα: “Ελπίζω να μάθω πώς να το κάνω αυτό… Δεν ξέρω, αλλά ας το ανακαλύψουμε!”. Το γεγονός ότι παίζω διάφορα μουσικά όργανα με βοήθησε – υπάρχει μια μουσικότητα ενσωματωμένη στον ρυθμό των ταχυδακτυλουργικών κόλπων. Όπως, όμως, θα σας πει οποιοσδήποτε γνωρίζει καλά τη ζωή μου, δεν μπορώ να περάσω από μια πόρτα χωρίς να χτυπήσω το πίσω μέρος του χεριού μου στο μάνδαλο – η χωρική μου αντίληψη είναι απαίσια. Το γεγονός ότι πέρασα από όλες αυτές τις στενές εισόδους και εξόδους και γύρω από όλα αυτά τα βαριά κινούμενα μηχανήματα με ταχύτητα, στο σκοτάδι, χωρίς ποτέ να προκαλέσω σοβαρό ατύχημα στον εαυτό μου ή σε κάποιον άλλο, είναι ένα θαύμα» υποστήριξε ο ηθοποιός.

Υπήρξαν όμως ποτέ προβλήματα με την εκτέλεση των τρικ; «Υπήρχαν κάποιες στιγμές που τα πράγματα δεν πήγαν όπως είχαν προγραμματιστεί. Μια νύχτα, στη σκηνή της μονομαχίας με τον Ντράκο (Alex Price) έκανα μια κίνηση με τα χέρια και το ραβδί μου πιάστηκε σε ένα μέρος του ρούχου μου. Μου γλίστρησε από το χέρι και πέταξε σαν ελικόπτερο προς τα δεξιά της σκηνής. Χωρίς να το σκεφτώ, έπεσα να το πιάσω και έψαξα στα τυφλά στο σκοτάδι, με το μισό μου σώμα έξω από τη σκηνή, μέσα στην αίθουσα. Με κάποιο τρόπο κατάφερα να το πιάσω» απάντησε ο Jamie.

Τέλος, ο ηθοποιός θυμήθηκε και την ημέρα της πρώτης παράστασης, υπογραμμίζοντας την τεράστια προσμονή και ευλάβεια του κοινού. «Η δόνηση ενέργειας και προσμονής που διαπέρασε την αίθουσα ήταν σχεδόν ορατή. Μας είπαν ότι ήταν σαν την πρεμιέρα της νέας ταινίας “Star Wars”, αλλά σε έναν μόνο κινηματογράφο παγκοσμίως – είχαμε θεατές που έρχονταν από την Αυστραλία έως τις Φιλιππίνες και τον Καναδά. Πέραν όμως από τη μεγάλη εμπορική πτυχή της πρεμιέρας, υπήρχε μια πραγματική αίσθηση ότι αυτός ο χώρος ήταν πολύτιμος και – θα τολμούσα μάλιστα να πω, ιερός. Το κοινό είχε πάρει τις θέσεις του 10 λεπτά πριν την έναρξη και δεν άκουσα ούτε μία φορά να χτυπάει κινητό. Ποτέ δεν έχω ξαναδεί τέτοια προσοχή από το κοινό» υπογράμμισε χαρακτηριστικά. 

J. Harrison: «Η παράσταση αξιοποιεί το φως και τις σκιές με ευφυείς και απίστευτα ακριβείς καινοτόμους τρόπους»

Με αφορμή τη φετινή επέτειο της χαριποτερικής παράστασης, ο Guardian μίλησε και με τον Jamie Harrison, σχεδιαστή των μοναδικών εφέ που μαγεύουν τους θεατές. 

«Όταν πήρα το πρώτο προσχέδιο, δεν μπορούσα να κοιμηθώ για τρεις νύχτες, σκεπτόμενος: “Τι έκανα; Είναι τόσο έντονο. Υπάρχει τόσο πολύ μαγεία!”. Υπήρχαν στιγμές που ο Jack (Thorne) είχε γράψει στο σενάριο – “και εξαφανίζονται” ή “εδώ γίνεται ένα ξόρκι” – και ήταν στο χέρι μου να αποφασίσω τι να κάνω. Τότε υπήρχαν και άλλα σημεία που ξέραμε ακριβώς ότι έπρεπε να είναι το ξόρκι του Προστάτη ή το Πολυχημικό φίλτρο» εξήγησε αρχικά ο Harrison και συμπλήρωσε: «Ο κόσμος συχνά πιστεύει ότι η μαγεία και η ψευδαίσθηση είναι κάτι έτοιμο προς χρήση. Λένε: “Ποιος το επινόησε αυτό;”. Εγώ όμως πάντα προσπαθούσα να αντλώ έμπνευση από το έργο των λαμπρών ταχυδακτυλουργών του παρελθόντος, αναδιαμορφώνοντάς τo όμως με τέτοιον τρόπο που να προσφέρουμε κάτι καινούργιο στο κοινό».

Στη συνέχεια, ο ίδιος επικεντρώθηκε σε ορισμένα από τα τρικ που χρειάστηκε να δημιουργήσει. «Το κοινό λατρεύει ιδιαίτερα τον τηλεφωνικό θάλαμο και την είσοδο στο Υπουργείο Μαγείας, αλλά αυτό παραλίγο να μην συμβεί καθόλου. Ο John Tiffany (σκηνοθέτης) προσπαθούσε να δώσει στην παράσταση τη δική της ταυτότητα και να την κάνει να ξεχωρίζει από τις ταινίες. Είπε: “Δεν θέλω έναν μεγάλο κόκκινο τηλεφωνικό θάλαμο στη σκηνή… μπορούμε να σκεφτούμε έναν διαφορετικό τρόπο να το κάνουμε;” Η Christine Jones, η σκηνογράφος, και εγώ κοιτάξαμε παλιές φωτογραφίες του Κινγκς Κρος και εντοπίσαμε ένα τηλέφωνο έκτακτης ανάγκης σε έναν τοίχο σε έναν από αυτούς τους μικρούς θαλάμους» αποκάλυψε ο Harrison και διηγήθηκε: «Το έφτιαξα από χαρτόνι και διάφορα κομμάτια υφάσματος και αρχίσαμε να αναδημιουργούμε ένα διάσημο κόλπο που ονομάζεται “mascot moth”, στο οποίο ένας άνθρωπος βγαίνει στη σκηνή φορώντας μεγάλα φτερά πεταλούδας, τα διπλώνει γύρω του και εξαφανίζεται. Στην αρχή ήταν απαίσιο, αλλά το εξελίξαμε και προσλάβαμε έξυπνους κατασκευαστές για να φτιάξουμε διαφορετικές εκδοχές. Το καταφέραμε να λειτουργήσει και φαινόταν φανταστικό – ήμουν πραγματικά περήφανος. Στη συνέχεια, κάναμε την πρώτη πρόβα μπροστά σε ένα δοκιμαστικό κοινό από φανατικούς οπαδούς του Χάρι Πότερ. Ένα από τα κύρια σχόλια που λάβαμε ήταν: “Δεν μπορείτε να αναπαραστήσετε το Υπουργείο Μαγείας χωρίς τηλεφωνικό θάλαμο!”. Έτσι, οι παραγωγοί είπαν: “Ξέρουμε ότι είπαμε ότι δεν θέλαμε τηλεφωνικό θάλαμο, αλλά χρειαζόμαστε έναν μέχρι αυτή την ώρα την επόμενη εβδομάδα!”».

Παρά όμως την εκτενή αυτή ιστορία του, ο ίδιος εμφανίστηκε αρκετά φειδωλός. «Δεν πρόκειται να αποκαλύψω κανένα από τα μυστικά μας. Με τίποτα! Μπορώ να πω ότι ο κόσμος συχνά νομίζει ότι χρησιμοποιούνται καταπακτές σε σκηνές όπου δεν υπάρχουν. Η παράσταση αξιοποιεί το φως και τις σκιές με ευφυείς και απίστευτα ακριβείς καινοτόμους τρόπους. Μπορεί να φαίνεται πολύ φυσικό και χειροποίητο, αλλά πίσω από αυτό κρύβεται μια τεράστια ποσότητα τεχνολογίας και ένα τεράστιο συνεργείο. Υπάρχουν πάρα πολλοί υπολογιστές – μοιάζει με διαστημόπλοιο» σημείωσε ο Jamie.

Τέλος, ο Harisson θυμήθηκε και ένα περιστατικό σχετικά με το ξόρκι «Αφοπλίσιους» (Expelliarmus). «Το αφοπλιστικό ξόρκι (στο οποίο ένα ραβδί πετάγεται από το χέρι του ενός στο χέρι του άλλου) είναι ένα εφέ που απαιτεί μεγάλη δεξιότητα και οι ηθοποιοί πρέπει να αρχίσουν να το εξασκούν από την πρώτη μέρα – χρειάζεται πραγματική επιδεξιότητα για να το εκτελέσεις σωστά. Υπάρχουν πλέον πιθανώς εκατοντάδες ηθοποιοί που έχουν δουλέψει σκληρά και έχουν μια εικόνα για το πώς θα ήταν η ζωή ενός μάγου» τόνισε ο ίδιος και κατέληξε: «Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που έπρεπε να δείξω στη J.K. Rowling. Ενδιαφέρθηκε πραγματικά να δει αυτό και την χρονομηχανή όταν ήρθε σε ένα από τα πρώτα εργαστήρια. Ετοιμάσαμε μια παρουσίαση, αλλά κανένας από τους ερμηνευτές δεν ήταν ακόμα αρκετά σίγουρος για να το κάνει. Έτσι, ο John (σκηνοθέτης) μου είπε: “Θα πρέπει να το εκτελέσεις εσύ”. Ήμουν πιο νευρικός και από τους ίδιους τους ηθοποιούς! Το έδειξα και εκείνη αναφώνησε: “Ω! Κάν’ το πάλι!”. Ξέρεις ότι έχεις κερδίσει κάποιον όταν σου ζητάει να το δει ξανά. Ήμουν ενθουσιασμένος. Ήθελα να πω όχι, ένας μάγος δεν επαναλαμβάνει ποτέ τα κόλπα του, αλλά ήταν η J.K. Rowling, οπότε, ναι, το ξανακάναμε».