T. Felton: «Ο Alan Rickman μου έμαθε πολλά για τη φιλανθρωπία»

Για τον Alan Rickman μίλησε στον Guardian o Tom Felton, με αφορμή τη συμπλήρωση 10 χρόνων από τον θάνατο του αγαπημένου ηθοποιού, σε ηλικία 69 ετών, από καρκίνο στο πάγκρεας.

«Όταν σκέφτομαι τον Άλαν, πάντα χαμογελάω. Είχα την τύχη να συνεργαστώ μαζί του για 11 χρόνια στα στούντιο Leavesden για τον  Χάρι Πότερ. Θυμάμαι πόσο φοβισμένος ήμουν όταν τον είδα για πρώτη φορά. Όχι λόγω της ερμηνείας του ως ο φαινομενικά κακός καθηγητής Σνέιπ, αλλά επειδή ήταν ο μόνος ηθοποιός που αναγνώρισα» εξήγησε ο κινηματογραφικός Ντράκο Μαλφόι» και πρόσθεσε: «Ως 11χρονο παιδί, δεν είχα ιδέα ποιοι ήταν ο Sir Richard Harris ή η Dame Maggie Smith, αλλά ο Alan ήταν πολύ διάσημος! Το να βλέπω τον άντρα που είχε παίξει τόσο λαμπρά τον ρόλο του κακού σερίφη του Nottingham στο “Robin Hood: Prince of Thieves” να κάθεται στο τέλος του τραπεζιού του Διευθυντή στη Μεγάλη Τραπεζαρία του Χόγκουαρτς, ήταν μια πραγματικά αξέχαστη εμπειρία».

Στη συνέχεια, ο Felton έπλεξε το εγκώμιο του αποθανόντα ηθοποιού, τονίζοντας πως ο Ρίκμαν «ήταν πάντα ευγενικός, αυθεντικός, φαινόταν να μην τον επηρεάζει τίποτα από όσα συνέβαιναν γύρω μας και είχε πάντα χρόνο για όλους. Έμαθα εξίσου πολλά – αν όχι περισσότερα – από τον Άλαν εκτός κάμερας, όπως και όταν γυρίζαμε». «Θα μπορούσε να ζητήσει να του φέρουν το φαγητό στο τροχόσπιτό του, όπως έκαναν οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς (συμπεριλαμβανομένου και εμένα). Αντ’ αυτού, περίμενε στην ουρά για το πρωινό και το μεσημεριανό του, ντυμένος από την κορφή μέχρι τα νύχια με το κοστούμι και την περούκα του Σνέιπ, κρατώντας ένα πλαστικό δίσκο και περιμένοντας τη σειρά του στην -συνήθως πολύ μεγάλη- ουρά πίσω από έναν ξυλουργό, έναν διακοσμητή σκηνικών, έναν εύσωμο κάμεραμαν και έναν καλικάντζαρο της Γκρίνγκοτς -μια εικόνα που δεν θα ξεχάσω ποτέ» υποστήριξε ο 39χρονος και σημείωσε: « Τότε δεν το συνειδητοποίησα, αλλά τώρα νομίζω ότι το σιωπηλό μήνυμα του Άλαν ήταν: “Είμαστε όλοι μαζί σε αυτό. Ίσοι”».

Επιπρόσθετα, ο Tom θυμήθηκε ένα ακόμα περιστατικό από τα γυρίσματα του «Ημίαιμου Πρίγκιπα». «Θυμάμαι τη νυχτερινή λήψη όταν η καλύβα του Χάγκριντ πήρε φωτιά. Ήταν περίπου 4 το πρωί και έκανε παγωνιά. Στεκόμασταν μαζί σε μια όχθη γεμάτη χόρτα, με την Helena Bonham Carter (Μπέλατριξ) και τον Robbie Coltrane (Χάγκριντ) να παλεύουν πίσω μας. Ο Άλαν δεν έλεγε κουβέντα. Τελικά βρήκα το θάρρος να τον ρωτήσω: “Είσαι καλά, Άλαν; Πώς νιώθεις;”. Περίπου 10 δευτερόλεπτα μετά την ερώτησή μου, γύρισε το κεφάλι του προς το μέρος μου και απάντησε αργά: “Έχω φτάσει στο αποκορύφωμα”. Στη συνέχεια, γύρισε το κεφάλι του πίσω με ένα ελαφρύ χαμόγελο και μια λάμψη στα μάτια του» αποκάλυψε ο ηθοποιός.

Τέλος, ο Felton εστίασε και σε ένα σημαντικό μάθημα που έλαβε από τoν «Καθηγητή Σνέιπ». «Μου έμαθε πολλά για τη φιλανθρωπία. Αρκετά συχνά, δεχόταν έξι άτομα στο στούντιο κάθε μέρα και ισχυριζόταν ότι ήταν ξαδέλφια ή φίλοι του. Στην πραγματικότητα, πρόσφερε σε παιδιά με ανίατες ασθένειες και τις οικογένειές τους την ευκαιρία να δουν τι συμβαίνει πίσω από τα παρασκήνια. Μου έμαθε επίσης ότι τα παιδιά δεν θέλουν να γνωρίσουν τους ηθοποιούς, αλλά τους χαρακτήρες που υποδύονται» υπογράμμισε ο ίδιος και κατέληξε: «Συνήθως χαιρετούσα έναν εννιάχρονο επισκέπτη λέγοντας: “Γεια σου, τι κάνεις φίλε;”, κάτι που συνήθως τους τρόμαζε: “Γιατί ο Ντράκο είναι τόσο χαρούμενος;!”. Ο Άλαν τους κορόιδευε μπροστά στους γονείς τους, μετά τους έλεγε να βάλουν τα πουκάμισά τους μέσα και τους έδιωχνε με ένα χτύπημα στο αυτί. Ο απόλυτος Σνέιπ. Γοητευτικός, αφοπλιστικός και απολαυστικός να τον βλέπεις. Ποτέ δεν χαμογελούσε. Αλλά όταν το σκέφτομαι τώρα, νομίζω ότι μάλλον χαμογελούσε από μέσα του».