Συνέντευξη του «Χάρι» και του «Άλμπους» στο The UpComing

Συνέντευξη στο The Upcoming παραχώρησαν ο David Ricardo – Pearce (Χάρι) και ο Joshua Sullivan (Άλμπους Πότερ), με αφορμή την επέτειο των 10 χρόνων της παράστασης «Ο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί» στο Λονδίνο.

«Το γεγονός ότι ένα θεατρικό έργο -και όχι ένα μιούζικαλ- παίζεται για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα αποτελεί τεράστιο επίτευγμα και καταδεικνύει πόσο ευρέως συνεχίζουν να έχουν απήχηση οι ιστορίες του Χάρι Πότερ. Είναι ξεχωριστό να συμμετέχω στην παράσταση αυτή τη στιγμή» ανέφερε από την πλευρά του ο Ricardo-Pearce, ενώ ο Sullivan συμπλήρωσε: «Είναι υπέροχο. Είδα την παράσταση για πρώτη φορά το 2016, όταν δηλαδή πρωτοβγήκε και ήμουν 11 χρονών, οπότε το γεγονός ότι τώρα πρωταγωνιστώ σε αυτήν, στην 10η χρονιά της, αποτελεί ένα απίστευτο προνόμιο. Επίσης, συμπίπτει περίπου με τα γενέθλιά μου, οπότε θα είναι ένας υπέροχος τρόπος να τα γιορτάσω».

Ποιο είναι λοιπόν το μυστικό για την μακροχρόνια πορεία της παράστασης; «Πιστεύω ότι αποτελεί εξαιρετική συνέχεια μιας ιστορίας που έχει αγαπηθεί και αναγνωριστεί από εκατομμύρια ανθρώπους. Η παράσταση έχει απήχηση σε όλες τις ηλικίες και τις γενιές, γιατί δεν είναι μόνο γεμάτη μαγεία και θεαματικά στοιχεία, αλλά στην ουσία της μεταφέρει τα ίδια θέματα που αγαπήσαμε τόσο πολύ στα βιβλία και στις ταινίες: την αγάπη, τη δικαιοσύνη, τη συγχώρεση, την ελπίδα και τη νίκη του καλού επί του κακού, για να αναφέρω μερικά» απάντησε ο Joshua, με τον David να προσθέτει: «Το γεγονός ότι είναι τόσο καλά γραμμένο σημαίνει πως, όταν αφαιρέσεις τις ψευδαισθήσεις, τα σκηνικά, τα κοστούμια και τις χορογραφίες, η βασική ιστορία παραμένει εξαιρετικά δυνατή και συγκινητική και αγγίζει πολλούς ανθρώπους. Και όταν προσθέσεις όλα τα υπόλοιπα στοιχεία, το αποτέλεσμα είναι ένα πραγματικά μοναδικό θεατρικό έργο».

Στη συνέχεια, οι δύο ηθοποιοί μίλησαν για την πρότερη σχέση τους με τον Χάρι Πότερ. «Ήμουν φαν του Χάρι Πότερ από πριν, αν και είχα δει μόνο τις ταινίες, οπότε άρχισα να διαβάζω τα βιβλία λίγους μήνες μετά την έναρξη της συμμετοχής μου. Έχω φτάσει μέχρι το “Κύπελλο της Φωτιάς” τώρα» παραδέχτηκε ο Joshua, ενώ ο David υποστήριξε: «Είχα διαβάσει μερικά από τα βιβλία και είχα δει μερικές από τις ταινίες, αλλά είχα πολλά να μάθω για τον κόσμο των μάγων!».

Παράλληλα, οι δύο ηθοποιοί αποκάλυψαν την μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισαν μέχρι τώρα. «Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα ήταν μάλλον το να συνηθίσω τον αριθμό των παραστάσεων που είχαμε και το γεγονός ότι κάθε μέρα θα ήταν διαφορετική. Στη δραματική σχολή, ήμουν συνηθισμένος να δίνω ίσως τρεις ή τέσσερις παραστάσεις για κάθε έργο και έτσι ήταν σχετικά εύκολο να διατηρήσω την ενέργεια που χρειαζόταν για να παίξω μέσα σε αυτό το χρονικό πλαίσιο. Με το “Καταραμένο Παιδί”, όμως, επειδή οι παραστάσεις είναι πολύ περισσότερες, ήταν πολύ εύκολο να συγκρίνω το πώς ένιωθα σε κάθε διαφορετική παράσταση και αυτό με απασχόλησε για λίγο» τόνισε ο J. Sullivan και πρόσθεσε: «Στην πραγματικότητα, αυτό άλλαξε μόνο όταν μίλησα με τον David. Μου είπε: “Βλέπεις, αυτό είναι το θέμα με το ζωντανό θέατρο, ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου τύχει στη συνέχεια”. Με τον καιρό, συνήθισα το γεγονός ότι κάποιες μέρες θα νιώθω διαφορετικά από άλλες και ότι αυτό είναι απλώς μέρος της δουλειάς. Τώρα μπορώ να απολαμβάνω αυτές τις διαφορές στις παραστάσεις μου, καθώς υπάρχει πάντα κάτι καινούργιο με το οποίο μπορώ να παίξω εκείνη τη μέρα».

«Πρέπει να προσπαθείς συνεχώς να ξεγελάς τον εαυτό σου, πείθοντάς τον ότι δεν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί, ώστε να μπορείς να ανανεώνεις την ιστορία κάθε εβδομάδα. Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο» επισήμανε από την πλευρά του ο David Ricardo – Pearce και έσπευσε να μιλήσει για την καλύτερη στιγμή του. «Οι πρώτες παραστάσεις ήταν για μένα κάτι πολύ ξεχωριστό – το να νιώσω για πρώτη φορά τη σύνδεση με το κοινό και την αγάπη που τρέφουν για τον χαρακτήρα μου» ανέφερε χαρακτηριστικά, με τον Joshua Sullivan να συνεχίζει: «Υπήρξαν μερικές πραγματικά υπέροχες στιγμές κατά τη διάρκεια αυτής της παράστασης. Ξέρω ότι είναι λίγο εύκολη απάντηση, αλλά είναι πάρα πολλές για να διαλέξω μια ως την καλύτερη. Μου έρχονται στο μυαλό πράγματα όπως τα χαζά λάθη που έχουμε κάνει ή οι μικρές φάρσες που κάνουν οι άνθρωποι ο ένας στον άλλον στα παρασκήνια».

Επιπρόσθετα, ο David ρωτήθηκε για την προσέγγιση που ακολούθησε σε σχέση με τον Χάρι. «Ξεκίνησα από τα βιβλία και τις λέξεις και προσπάθησα να αναπαραστήσω το ταξίδι του στιγμή προς στιγμή. Ο αυθορμητισμός είναι κάτι στο οποίο προσπαθώ να επιστρέφω. Είναι αρκετά παρορμητικός και έχει κάτι το παιδικό πάνω του, οπότε προσπαθώ να τον διατηρήσω αρκετά αθώο από ορισμένες απόψεις» περιέγραψε ο ίδιος. 

Από την πλευρά του, ο Joshua κλήθηκε να σχολιάσει το γεγονός ότι έκανε ντεμπούτο στο West End, αλλά και το από πού άντλησε έμπνευση για την ερμηνεία του. «Δεν είχα απαραίτητα κάποια συγκεκριμένη πηγή έμπνευσης ή πρότυπο που να χρησιμοποίησα για τον Άλμπους. Καταλάβαινα ότι έπρεπε να ανταποκριθώ σε υψηλές προσδοκίες και ήθελα πραγματικά να αποδώσω δικαιοσύνη σε έναν χαρακτήρα που αγαπούν τόσοι πολλοί άνθρωποι, αλλά ήθελα επίσης να κάνω δικό μου τον ρόλο και να πάρω τις δικές μου αποφάσεις για αυτόν» επισήμανε ο ίδιος και εξήγησε: «Ο μεγαλύτερος στόχος μου ήταν να δημιουργήσω έναν άνθρωπο με ατέλειες, με τον οποίο ο κόσμος θα μπορούσε να ταυτιστεί, να του δώσω αρκετό βάθος και αποχρώσεις μέσα από τις ατέλειές του, ώστε ο κόσμος να καταλάβει γιατί παίρνει τις αποφάσεις που παίρνει, ανεξάρτητα από την πολύπλοκη φύση του».

Με την εν λόγω αφορμή, οι δύο ηθοποιοί μπόρεσαν να μιλήσουν για την μεταξύ τους συνεργασία και την προσπάθεια να ερμηνεύσουν τον δεσμό πατέρα και γιού. «Λόγω της περίπλοκης σχέσης του Χάρι και του Άλμπους, οι σκηνές τους μαζί τείνουν να είναι εξαιρετικά φορτισμένες συναισθηματικά και γι’ αυτό απαιτείται μεγάλη συγκέντρωση για να είμαστε παρόντες ο ένας για τον άλλον σε αυτές τις πιο έντονες στιγμές. Αλλά ένα από τα πράγματα που λατρεύω στη συνεργασία μου με τον David είναι ότι κάθε φορά που γυρίζουμε μια σκηνή, υπάρχει πάντα κάτι καινούργιο να εξερευνήσουμε, μια διαφορετική ενέργεια με την οποία να παίξουμε ή κάτι που δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμα. Δεν νομίζω ότι θα υπάρξει ποτέ μια “τέλεια” σκηνή -δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι τέτοιο. O αυθορμητισμός όμως των ερμηνειών μας δίνει πάντα κάτι να επιδιώκουμε» υπογράμμισε ο Sullivan, με τον Ricardo – Pearce να συμπληρώνει: «Νιώθω ότι και οι δύο μας ενδιαφερόμαστε για την πιθανότητα να συμβεί οτιδήποτε πάνω στη σκηνή, οπότε είναι αρκετά συναρπαστικό να πειραματιζόμαστε μαζί με αυτό, αλλά δεν έχουμε κάποια συγκεκριμένα τελετουργικά».

Υπάρχει κάτι που θαυμάζουν ο ένας στον χαρακτήρα του άλλου; «Μου αρέσει το γεγονός ότι ο Άλμπους παραμένει πιστός στον εαυτό του σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Είναι γενναίος, επιλέγει συνειδητά να είναι διαφορετικός και αρνείται να συμμορφωθεί. Αυτό εξοργίζει τους γονείς, αλλά είναι αξιοθαύμαστο να το παρατηρεί κανείς» είπε ο David, ενώ από την πλευρά του ο Joshua ανέφερε: «Ο Χάρι είναι ανιδιοτελής σε υπερβολικό βαθμό. Ακόμα κι αν η στρατηγική που ακολουθεί για να προστατεύσει τον Άλμπους είναι λανθασμένη, οι προθέσεις του είναι αγνές και οι περισσότερες αποφάσεις που παίρνει στη σειρά έχουν να κάνουν με την προστασία ή τη φροντίδα κάποιου άλλου, συνήθως του Άλμπους. Πιστεύω ότι αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι ο Χάρι είχε μια απίστευτα τραυματική παιδική ηλικία και έτσι, όσον αφορά στη γονική μέριμνα, αν και έχει πολλά να μάθει, υπάρχει ένας ορισμένος βαθμός επιείκειας που ίσως θα έπρεπε να του δοθεί, κάτι που νομίζω ότι ο Άλμπους συνειδητοποιεί μέχρι το τέλος της παράστασης».

Αφού αποκάλυψαν ότι η αγαπημένη στιγμή και των δυο τους είναι η τελευταία σκηνή της παράστασης, ο David παραδέχτηκε πως, αν μπορούσε, θα δημιουργούσε ένα ξόρκι που θα πάγωνε τον χρόνο για όλους, αλλά όχι για εκείνον, ονομάζοντάς του «Pausio Timeo», ενώ ο Joshua θα ήθελε ένα ξόρκι που θα έφερνε μπροστά του όποιο φαγητό επιθυμούσε. 

Τέλος, οι ηθοποιοί έκλεισαν με το κεντρικό μήνυμα της παράστασης που θα ήθελαν να πάρουν οι θεατές. «Θα ήθελα πολύ το κοινό να φύγει όχι μόνο εντυπωσιασμένο από τη μαγεία και το θέαμα της παράστασης, αλλά και από την ανθρωπιά της ιστορίας. Σε τελική ανάλυση, είναι μια ιστορία για έναν πατέρα και έναν γιο που αγωνίζονται να μάθουν πώς να αγαπούν ο ένας τον άλλον και για δύο αγόρια που προσπαθούν να ανακαλύψουν τη δική τους ταυτότητα. Απλώς συμβαίνει να διαδραματίζεται μέσα σε μια σχολή μαγείας, κάπου στη Σκωτία, για την οποία εμείς οι “Μαγκλ” δεν γνωρίζουμε απολύτως τίποτα» εξήγησε ο J. Sullivan, ενώ ο D. Ricardo Pearce κατέληξε: «Θα ήθελα να καταλάβουν ότι, τελικά, αν συνεχίσουμε να προσπαθούμε, μπορούμε να έρθουμε πιο κοντά στους ανθρώπους που αγαπάμε, παρά τις διαφορές μας».