Συνέντευξη της J.K.Rowling στους Times

Συνέντευξη στους Times παραχώρησε η J.K. Rowling, σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι συγγραφέας και την όλη διαδικασία της συγγραφής. Φυσικά, στη συνέντευξη γίνεται αναφορά και στον Χάρι Πότερ, με πολλές ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για τους φανς. Ολόκληρη η συζήτηση βιντεοσκοπήθηκε και χωρίστηκε σε τρία μέρη, με το πρώτο να κυκλοφορεί τη Δευτέρα 6 Μαΐου, το δεύτερο την Τρίτη 7 Μαΐου και το τρίτο χθες, Τετάρτη 8 Μαΐου. Εκτός από τα εν λόγω βίντεο, ένα μεγάλο κομμάτι της συνέντευξης φιλοξενήθηκε στο ένθετο του Πολιτισμού των The Sunday Times, που κυκλοφόρησε στις 5 Μαΐου. 

Αρχικά, η Rowling κλήθηκε να περιγράψει τη δημιουργική διαδικασία της συγγραφής, εξηγώντας ότι για εκείνη υπάρχει μία λίμνη και ένα εργαστήριο. Η λίμνη «πετάει» αντικείμενα και ο συγγραφέας τα παίρνει και τα πηγαίνει στο εργαστήριο να τα επεξεργαστεί. «Οι κορυφαίοι συγγραφείς έχουν μία καταπληκτική λίμνη και ένα απίθανο εργαστήριο» υποστήριξε χαρακτηριστικά. Αφού τόνισε ότι ήθελε να γίνει συγγραφέας από τότε που συνειδητοποίησε ότι τα βιβλία τα φτιάχνουν άνθρωποι, αποκάλυψε ότι ήταν κατά τη διάρκεια της συγγραφής του Χάρι Πότερ όταν ένιωσε ότι βρήκε το δικό της στυλ. Παρότι δηλαδή είχε γράψει ήδη κάποια πράγματα πριν, μόνο με τον Χάρι Πότερ «έφτασε πραγματικά στο σωστό σημείο και σκέφτηκε ότι μπορεί να τα καταφέρει». Απαντώντας στην ερώτηση πότε και πώς τις έρχονται οι ιδέες, η Rowling παραδέχτηκε ότι μπορεί να συμβεί και σε τυχαίες στιγμές, οπότε η ίδια διαθέτει πληθώρα από σημειωματάρια, αν και, όπως εξήγησε, μία καλή ιδέα δεν χρειάζεται σημείωση γιατί θα βρει καταφύγιο στο μυαλό. «Τα διαφορετικά βιβλία διαμορφώνονται και διαφορετικά. Για παράδειγμα, με τον Χάρι, πρώτα ήρθε η ιδέα της βασικής ιστορίας. Ένα παιδί δεν συνειδητοποιεί ότι είναι μάγος μέχρι να πάρει το γράμμα».

«Από τον Χάρι Πότερ έμαθα τη σημασία της οργάνωσης»

Επιπρόσθετα, η πετυχημένη συγγραφέας εξήρε τη σημασία της οργάνωσης κατά τη διάρκεια της συγγραφής, υπογραμμίζοντας ότι αυτό είναι κάτι που έμαθε από όταν έγραφε τον Χάρι Πότερ. Όπως είπε, η ίδια δημιουργεί πάντα αρχείο με πληροφορίες και το υπόβαθρο των χαρακτήρων ούτως ώστε να είναι πάντα ευθυγραμμισμένη και να μπορεί να έχει κάπου να βασιστεί. Μετά από μία αναφορά στη νέα σειρά βιβλίων που γράφει αυτή την περίοδο και το πόσο χρήσιμο είναι να υπάρχει μία ιστορία πίσω από τους χαρακτήρες, η συγγραφέας επισήμανε ότι πολλές φορές την έχουν δυσκολέψει κάποιες πλοκές, τις οποίες έχει αρχικά δημιουργήσει αλλά τελικά συνειδητοποιεί πως δεν δουλεύουν ή μπορούν να γραφτούν διαφορετικά, ενώ υποστήριξε ότι λατρεύει το στάδιο του σχεδιασμού μίας ιστορίας. Και αυτό διότι «σε αυτό το στάδιο, μπορείς να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου ότι αυτό θα είναι το κάτι ξεχωριστό». Ταυτόχρονα, η ίδια έδωσε παραδείγματα για το πώς οργανώνει το γράψιμο της, είτε μέσω τετραδίων είτε μέσω αρχείων στο Laptop, ενώ εξήγησε ότι της αρέσει να γράφει χειρόγραφα, ειδικά το βράδυ.

«Δεν είχα λόγο στα εξώφυλλα του Χάρι Πότερ»

Αφού αναφέρθηκε στη διαφορά της συγγραφής ενός standalone βιβλίου και μίας σειράς, η Rowling μίλησε για τη σημασία και την ευχαρίστηση της διαδικασίας των διορθώσεων και δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στο θέμα των εξωφύλλων. «Τα πράγματα πλέον έχουν αλλάξει προς όφελος των συγγραφέων. Όταν εκδόθηκε το πρώτο μου βιβλίο το 1997 (Φιλοσοφική Λίθος) δεν είχα λόγο. Ήταν κάτι που θα έβλεπε το καλλιτεχνικό τμήμα» υπογράμμισε και συμπλήρωσε: «Αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι δεν μου άρεσαν τα εξώφυλλα. Λέω απλώς ότι δεν θυμάμαι να ζητούν τη γνώμη μου. Ίσως με τα μετέπειτα βιβλία του Χάρι Πότερ, αλλά και πάλι μέχρι να έρθουν σε εμένα ήταν σχεδόν ολοκληρωμένα». Εν συνεχεία ρωτήθηκε για τους τίτλους των βιβλίων της, με την ίδια να απαντά πως παλιά θεωρούσε τους τίτλους κάτι πολύ δύσκολο και αναφέρθηκε σε δύο μόνο περιπτώσεις που είχε πρόβλημα με τους τίτλους της, εκτός φυσικά από την περιβόητη αναγκαστική αλλαγή που έγινε στη Φιλοσοφική Λίθο στην Αμερική (από Philosopher’s σε Sorcerer’s Stone). Στο ίδιο πλαίσιο, η ίδια ρωτήθηκε για το αν είναι δύσκολο να γράψει το τέλος του βιβλίου. «Η αρχή είναι πιο δύσκολη για μένα από το τέλος. Συνήθως ξέρω πού πηγαίνω. Κάποιες φορές, έχω γράψει το τελευταίο κεφάλαιο ενός βιβλίου πριν γράψω το πρώτο» υποστήριξε χαρακτηριστικά.

«Είναι κρίμα που δεν μπορώ να γράφω πια σε καφετέριες επειδή δεν είμαι ανώνυμη»

Η συνέντευξη στους Times συνέχισε με την Rowling να σημειώνει ότι υπό φυσιολογικές συνθήκες μπορεί να γράψει παντού, αν και το αγαπημένο της μέρος είναι ένας χώρος που επιτέλους δημιούργησε ακριβώς για αυτόν τον σκοπό. Παράλληλα, συμφώνησε ότι το γράψιμο επηρεάζει τη διάθεση και την καθημερινότητά της και αποκάλυψε ότι κάποιες φορές ακούει – ως επί των πλείστων κλασσική- μουσική όταν γράφει ή/και τρώει σνακ, όπως ποπ κορν. «Μου αρέσει ο ήχος των ανθρώπινων φωνών. Γι’ αυτό μου άρεσε να γράφω σε καφετέριες. Μου άρεσε πραγματικά να είμαι κάπως μόνη, αλλά ανάμεσα σε ανθρώπους. Αυτό το βουητό της συζήτησης στο βάθος το έβρισκα πολύ καταπραϋντικό. Αλλά ήρθε ένα σημείο όπου δεν μπορούσα να συνεχίσω να γράφω σε καφετέριες πια γιατί δεν μπορούσα να είμαι πλέον ανώνυμη. Είναι κρίμα».

«Η μοναδική φορά που έπαθα συγγραφικό μπλοκάρισμα ήταν στην Κάμαρα με τα Μυστικά»

Σε ερώτηση για το αν το γράψιμο γίνεται πιο εύκολο, η Rowling αποκάλυψε πως η μοναδική φορά που βίωσε συγγραφικό μπλοκάρισμα ήταν όταν έγραφε το δεύτερο βιβλίο της σειράς του Χάρι Πότερ. «Πάγωσα εντελώς, επειδή το πρώτο βιβλίο είχε ξεπεράσει τις πιο τρελές μου προσδοκίες και ήμουν σε κατάσταση πανικού. Διήρκεσε μόνο μια εβδομάδα, αλλά δεν μπορούσα να δω τον δρόμο προς τα εμπρός. Ήμουν τόσο συγκλονισμένη» σημείωσε χαρακτηριστικά, αλλά όπως εξήγησε με τα χρόνια έρχεται και η μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

«Ένιωσα θρήνο όταν τελείωσα τον Χάρι Πότερ»

Έπειτα, αφού παραδέχτηκε ότι το γράψιμο επηρεάζει πραγματικά τη ζωή της, μίλησε για το πώς ένιωσε όταν τελείωσε το Χάρι Πότερ. «Έζησα ένα τεράστιο μέρος της ζωής μου σε αυτόν τον κόσμο, με έναν τρόπο που κανείς άλλος δεν μπορεί. Κάποια από αυτά τα 17 χρόνια ήταν αρκετά τραυματικά για μένα και αυτό ήταν ένα μέρος στο οποίο δραπέτευα. Έτσι, η ιδέα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ ξανά να ξεφύγω μέσω αυτού ήταν ένα πένθος» είπε. Ωστόσο, η Rowling ένιωσε και αρκετά ανακουφισμένη. «Είχα κάνει αυτό που είχα βάλει στόχο και το φαινόμενο Χάρι Πότερ είχε γίνει κάτι που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει. Ακούγεται παράξενο, αλλά ένιωσα ότι είμαι ελεύθερη να αποτύχω, να γράψω ό,τι θέλω, ακόμη και αν κανείς δεν θέλει να το διαβάσει» υποστήριξε και εστίασε στο ότι ανήκει στους συγγραφείς που απλώς αποδέχονται τη φήμη και δεν την απολαμβάνουν. Κληθείσα να απαντήσει στο αν οι φανς επηρεάζουν το γράψιμό της, η Rowling ήταν κατηγορηματική. «Ζούμε σε μία πολύ ενδιαφέρουσα πολιτισμική στιγμή. Είναι ενδιαφέρον το ότι οι αναγνώστες νιώθουν σε πολύ μεγάλο βαθμό ότι τους ανήκει μία συγκεκριμένη ιδιοκτησία. Βλέπουμε αυτή τη στιγμή αρκετή ένταση μεταξύ συγγραφέων και φανς. Προσωπικά, νιώθω ότι δεν οφείλω τίποτα σε κάποιον παρά μόνο την καλύτερη ιστορία που μπορώ. Αυτή είναι η υποχρέωσή μου. Να προσφέρω την καλύτερη δουλειά που μπορώ».

«Πολλές κριτικές ασχολούνταν με το φαινόμενο Χάρι Πότερ και όχι με τα βιβλία αυτά καθαυτά»

Η συζήτηση έπειτα στράφηκε προς το Ickabog, ένα άλλο παιδικό της βιβλίο, και στο πιο δύσκολο σημείο του να είναι κάποιος συγγραφέας. Για την Rowling, το δύσκολο είναι η διασημότητα, και όχι η διαδικασία αυτή κάθε αυτή. «Η αλήθεια είναι ότι το πιο τρελό μου όνειρο ήταν να δώσω μια πιστωτική κάρτα σε ένα κατάστημα και κάποιος να κοιτάξει το όνομα στην κάρτα και να πει, εσύ έγραψες το αγαπημένο μου βιβλίο. Αυτό ήταν το τέλος της πραγματικής μου φιλοδοξίας. Αυτό που τελικά συνέβη χρειάστηκε να το αντιμετωπίσω σθεναρά» ανέφερε. Στη συνέχεια, εξήγησε τους λόγους για τους οποίους έγραψε τη νέα της σειρά βιβλίων με ψευδώνυμο και αν απόλαυσε την ανωνυμία αυτή. «Δεν ήθελα να κοροϊδεύσω τον κόσμο, αλλά να πάρω αληθινές κριτικές. Και αυτό διότι στα τελειώματα του Χάρι Πότερ, πολλές κριτικές ασχολούνταν με το φαινόμενο και όχι με τα βιβλία αυτά καθαυτά» τόνισε, ενώ ως προς το πώς εμπνέεται για τα ονόματα των χαρακτήρων, εξέφρασε τη δυσκολία που έχει πλέον, οπότε καταφεύγει σε σχετικούς καταλόγους και βιβλία. Ως προς τη συμβουλή τώρα που θα έδινε σε έναν νέο συγγραφέα; Να διαβάζει όσο πιο πολύ μπορεί για να μάθει τι του αρέσει και τι όχι, αλλά και για να εμπλουτίσει το λεξιλόγιό του, να γράφει όσο πιο πολύ μπορεί και να γράφει ακόμα και όταν είναι δύσκολο. «Κανείς όμως δεν ξέρει πώς να το κάνει στην πραγματικότητα. Ακόμα και εγώ».

«Είπα στον Άλαν Ρίκμαν τι θα γινόταν, πολύ πριν έρθει αυτό στον κινηματογράφο»

Το τρίτο μέρος της συνέντευξης ξεκινά με την Rowling να επισημαίνει την αγάπη της για το Λονδίνο, τη βαρύτητα που δίνει η ίδια στην έρευνα κατά τη διαδικασία της συγγραφής και το πώς επηρεάζεται από άλλους συγγραφείς. Παράλληλα, η ίδια αναφέρθηκε και στη «συνομιλία» που έχει με τους χαρακτήρες της, αλλά και στην επιλογή της να συμπεριλάβει επιγράμματα στη νέα της σειρά βιβλίων. Έπειτα, η Rowling εξήγησε τις μουσικές αναφορές στη νέα της σειρά βιβλίων και στη διαφορά που υπάρχει στη δημιουργία ενός φανταστικού και ενός αληθινού κόσμου, ενώ γρήγορα η συζήτηση στράφηκε στην τηλεοπτική απόδοση των πρόσφατων βιβλίων της. Απαντώντας στην ερώτηση αν κάποιος ηθοποιός επηρέασε ποτέ το γράψιμό της, η ίδια στάθηκε σε δύο περιπτώσεις, με την πρώτη να αφορά στον Άλαν Ρίκμαν, τον ηθοποιό που υποδύθηκε τον Σνέιπ στις ταινίες του Χάρι Πότερ. «Μου τηλεφώνησε και μου είπε “Κοίτα, πραγματικά δυσκολεύομαι εδώ. Πρέπει πραγματικά να καταλάβω, τι σχεδιάζει ο Σνέιπ; Είμαι ξεκάθαρα κακός;”. Ήταν ο μόνος που του το είπα: “Ήσουν ερωτευμένος με τη μητέρα του Χάρι” και του εξήγησα: “Είσαι διπλός πράκτορας. Αλλά αντιπαθείς τον Χάρι. Δεν μπορείς να ξεπεράσεις την αρκετά ενστικτώδη αντιπάθειά σου για αυτό το αγόρι που μοιάζει ακριβώς με τον άσπονδο εχθρό σου”. Επομένως είπα στον Άλαν Ρίκμαν τι θα γινόταν, πολύ πριν έρθει στον κινηματογράφο» σημείωσε, για να συμπληρώσει: «Προσπαθούσε να εμβαθύνει στον χαρακτήρα. Είναι πραγματική χαρά να δουλεύεις με τέτοιους ανθρώπους που πραγματικά καταλαβαίνουν και θέλουν να μάθουν περισσότερα ή να ελέγξουν το ένστικτό τους». Εντούτοις, η Rowling απάντησε ξεκάθαρα ότι κανένας ηθοποιός ποτέ δεν της έδωσε κάποια ιδέα.

«Το να σκοτώσω τον Σνέιπ ήταν απαίσιο»

Αφού παραδέχτηκε ότι έχουν υπάρξει περιπτώσεις που βάσισε κάποιον χαρακτήρα της σε υπαρκτό πρόσωπο, ρωτήθηκε για το πόσο δύσκολο είναι να σκοτώνει τους χαρακτήρες. «Δεν μου αρέσει να σκοτώνω χαρακτήρες, αλλά είναι μέρος της ζωής, έτσι δεν είναι; Το να σκοτώσω τον Σνέιπ ήταν απαίσιο. Πάντα ήξερα ότι θα πέθαινε. Δεν άντεχα να σκοτώσω τον Λούπιν και την Τονκς, ήταν τόσο λυπηρό. Και τον Φρεντ» υποστήριξε, ενώ ως προς το κομμάτι των κριτικών, παραδέχτηκε ότι υπήρξαν δίκαιες και σωστές κριτικές, αλλά δεν επηρεάζεται. «Πρέπει να έχεις πίστη στον εαυτό σου ως συγγραφέας. Όχι όμως σε αλαζονικό βαθμό ότι κανείς δεν μπορεί να με διορθώσει ή ότι κανείς δεν επιτρέπει να έχει άποψη. Πρέπει όμως να αποφασίσεις ποιον θα ακούσεις, ποιον θα εμπιστευτείς και ποιου η άποψη είναι έγκυρη». Τέλος, απαντώντας στο αν ετοιμάζει και άλλα βιβλία, η συγγραφέας αποκάλυψε ότι έχει στα σκαριά 6 βιβλία. Ένα που γράφει αυτή τη στιγμή για τη καινούργια σειρά της, δύο ακόμα για να ολοκληρωθεί αυτή η σειρά και άλλα τρία που θέλει να εκδώσει.