Remus Lupin: Ένα όνομα με αρχαίες καταβολές

Ένας από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες του τρίτου βιβλίου είναι ο Remus Lupin, διότι από τη μία πλευρά είναι καλοκάγαθος και πρόθυμος να βοηθήσει όποιον τον έχει ανάγκη, ενώ από την άλλη διαθέτει μία σκοτεινή πλευρά που δεν μπορεί να ελέγξει, αυτή του λυκανθρώπου. Ο Remus δεν είναι κάποιος παντοδύναμος ήρωας, αλλά κάποιος με μεγάλες φοβίες και ελαττώματα που βρίσκει το ψυχικό σθένος να συνεχίζει τον προσωπικό του αγώνα. Θα έλεγα ότι ουσιαστικά αντικατοπτρίζει τον μέσο άνθρωπο, που προσπαθεί συνεχώς να αντιμετωπίσει τους “δαίμονές” του, ώστε να εξελιχθεί μέσα σε ένα αντίξοο περιβάλλον. 

“Όνομα και πράγμα”

Το όνομα του προέρχεται από τη μυθολογία και συγκεκριμένα από την ιστορία του Ρέμου και του Ρωμύλου, οι οποίοι αποτέλεσαν ιδρυτές και πρώτοι βασιλιάδες της Ρώμης. Ειδικότερα, η μητέρα τους ήταν η Ρέα Σύλβια, κόρη του βασιλιά Νουμίτορα που είχε εκθρονιστεί από τον αδελφό του Αμούλιο. Η Ρέα υποχρεώθηκε να γίνει Εστιάδα (ιέρεια) από τον θείο της Αμούλιο, ο οποίος ήθελε να εξαλείψει κάθε απόγονο του Νουμίτορα. Μία νύχτα ωστόσο, ο θεός Άρης την επισκέφτηκε και την άφησε έγκυο. Ο Αμούλιος επειδή θεώρησε την εγκυμοσύνη της ως ανίερη πράξη την έριξε στον Τίβερη ποταμό, ενώ τα δίδυμα παιδιά της διέταξε κάποιον υπηρέτη να τα θανατώσει. Εκείνος, όμως, τα λυπήθηκε και αφού τα έβαλε μέσα σε μία σκάφη, τα έριξε στον ποταμό. Τα πολύπαθα παιδιά ξεβράστηκαν σε μία όχθη και τα βρήκαν τα ιερά ζώα του Άρη, η λύκαινα Lupa και ένας Δρυοκολάπτης. Η λύκαινα τα θήλαζε σε μια σπηλιά, που ονομάστηκε “Λύκαιον”, ενώ ο δρυοκολάπτης τους πήγαινε καθημερινά τροφή. Τελικά, ένας βοσκός ονόματι Φαυστύλος, τα πήρε στην καλύβα του και εκεί μεγάλωσαν με ασφάλεια, ώσπου εξελίχθηκαν σε σπουδαίους ήρωες της Ρώμης. 

Πέρα από τη μυθολογία, η σχέση του χαρακτήρα με τους λυκανθρώπους επισημαίνεται και από το επίθετό του, Lupin, το οποίο προέρχεται από το λατινικό lupus, που σημαίνει λύκος. Η J.K. Rowling αποκάλυψε επίσης, ότι το όνομα του πατέρα του Lupin ήταν ‘Lyall’, το οποίο προέρχεται από την παλαιοσκανδιναβική λέξη ‘Liulfr’, που σημαίνει και πάλι λύκος. Συνεπώς, η επιλογή των ονομάτων είναι ιδιαίτερα έξυπνη και σε καμία περίπτωση τυχαία. 

O μεγαλύτερος φόβος: Λύκοι και πανσέληνος

Αν και ο Lupin δίδαξε στον Χάρι πώς να εκτελεί το ξόρκι του Προστάτη, δεν είδαμε ποτέ τι μορφή είχε το δικό του ξόρκι. Σύμφωνα με το Pottermore, ο προστάτης του ήταν ένας κανονικός λύκος και όχι  λυκάνθρωπος. Ωστόσο, ο Lupin μισούσε κάθε τι που έχει σχέση με τους λύκους, καθώς του θύμιζε την ασθένειά του. Οτιδήποτε λυκόμορφο του προκαλούσε αποστροφή και για αυτό επέλεγε να μην εκτελεί έναν σχηματισμένο προστάτη, ειδικά όταν ήταν άλλοι παρόντες. Αν και από πέντε χρονών είχε λυκανθρωπία, ποτέ δεν έπαψε να φοβάται ότι κάθε μήνα έπρεπε να μεταμορφώνεται, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από την μορφή της πανσέληνου που παίρνει το boggart στην τρίτη ταινία, όταν ο Lupin δίδασκε στο μάθημα της Άμυνας κατά των Σκοτεινών Τεχνών το ξόρκι Riddikulus. Ο Remus δαγκώθηκε από τον Fenrir Greyback, ο οποίος ήθελε να εκδικηθεί τον πατέρα του για τα προσβλητικά του λόγια προς την κοινότητα των λυκανθρώπων. Η επίθεση έλαβε χώρα λίγο πριν από τα πέμπτα γενέθλιά του και, παρόλο που ο Lyall παρενέβησε και έσωσε τον γιο του από βέβαιο θάνατο, ο Remus τραυματίστηκε και προσβλήθηκε από λυκανθρωπία. 

Όπως προανέφερα, ο Lupin είναι ο αγαπημένος μου χαρακτήρας από το τρίτο βιβλίο και σίγουρα μία από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες ολόκληρης της επταλογίας. Αν και πραγματικά στεναχωρήθηκα όταν πέθανε στην μάχη του Hogwarts, το εν λόγω γεγονός τόνισε τη γενναιότητα και την αυταπάρνηση του χαρακτήρα, αφήνοντας μία γλυκιά αίσθηση παρηγοριάς. Πρόκειται για μία καλογραμμένη περσόνα στον κόσμο της Rowling, στην οποία κάθε λεπτομέρεια που μαθαίνουμε, συμπληρώνει αρμονικά το παζλ της προσωπικότητας του ήρωα.