Quidditch World Cup: Όλα όσα θέλετε να ξέρετε για την κορυφαία διοργάνωση

Τι και αν όλος ο πλανήτης είναι συντονισμένος με τον Καναδά, το Μεξικό και τις ΗΠΑ, όπου διεξάγεται το 23^ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου; Η μεγάλη αυτή γιορτή πιθανότατα περνάει σχεδόν απαρατήρητη στον Μαγικό Κόσμο, ο οποίος έχει να ασχολείται με τον αντίστοιχο θεσμό του Quidditch World Cup! 

Πρόκειται για το Παγκόσμιο Κύπελλο του αγαπημένου και δημοφιλέστερου αθλήματος των μάγων, το οποίο διεξάγεται κάθε τέσσερα χρόνια από το 1473, συγκεντρώνοντας τις κορυφαίες εθνικές ομάδες Κουίντιτς της υφηλίου. Όπως και το Μουντιάλ του ποδοσφαίρου, έτσι και το Παγκόσμιο Κύπελλο Κουίντιτς έχει τη δική του ιστορία, τους δικούς του πρωταγωνιστές και διάφορα ενδιαφέρονται περιστατικά. Τι θα λέγατε λοιπόν να δούμε όλα όσα γνωρίζουμε για την πραγματικά μαγική αυτή διοργάνωση; 

Η ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου

Όπως προαναφέραμε, ο θεσμός του Quidditch World Cup ξεκίνησε το 1473 και από τότε διεξάγεται ανελλιπώς (;) κάθε τέσσερα χρόνια. Ωστόσο, καθώς κατά τον 15^ο και τον 16^ο αιώνα στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κουίντιτς συμμετείχαν μόνο ευρωπαϊκές ομάδες, αρκετοί χρονολογούν την έναρξή του από τον 17^ο αιώνα, όταν και ξεκίνησαν να συμμετέχουν ομάδες από όλες τις ηπείρους. 

Επιπρόσθετα, υπάρχει έντονος διάλογος σχετικά με την ακρίβεια ορισμένων ιστορικών αναφορών για τα τουρνουά, με ένα σημαντικό μέρος όλων των αναλύσεων μετά τους αγώνες να επικεντρώνεται στο αν υπήρξε μαγική παρέμβαση και αν αυτή έκανε -ή θα έπρεπε να είχε κάνει- το τελικό αποτέλεσμα αμφισβητήσιμο.

Καθοριστική στιγμή για το Παγκόσμιο Κύπελλο Κουίντιτς ήταν η εφαρμογή του Θεσπίσματος περί Μυστικότητας της Διεθνούς Ομοσπονδίας Μάγων το 1692, το οποίο είχε ως στόχο να αποκρύψει την ύπαρξη της μαγείας και των μάγων. Και αυτό διότι η Διεθνής Συνομοσπονδία Μάγων (International Confederations of Wizards) θεωρούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο ως κίνδυνο ασφαλείας ύψιστης σημασίας, λόγω της μαζικής μετακίνησης και συγκέντρωσης τόσων πολλών μελών της διεθνούς κοινότητας των μάγων.

Μετά από τις μαζικές διαμαρτυρίες και απειλές προς την Διεθνή Συνομοσπονδία (ICW), συμφωνήθηκε ότι το τουρνουά θα μπορούσε να συνεχιστεί. Ως εκ τούτου, ιδρύθηκε η Επιτροπή Κουίντιτς της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Μάγων (International Confederation of Wizards Quidditch Committee- ICWQC), ένας διεθνής ρυθμιστικός φορέας με σκοπό τον εντοπισμό κατάλληλων χώρων διεξαγωγής — συνήθως απομακρυσμένες περιοχές, έρημοι και ερημικά νησιά — την οργάνωση της μεταφοράς των θεατών (τους τελικούς παρακολουθούν συνήθως έως και εκατό χιλιάδες άτομα) και την αστυνόμευση των ίδιων των αγώνων, ένα καθήκον που γενικά θεωρείται από τα πιο άχαρα και δύσκολα στον κόσμο των μάγων.

Η ICWQC επιβλέπει γενικά τους διεθνείς διαγωνισμούς Κουίντιτς, όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο και είναι υπεύθυνη και για την επιλογή των διαιτητών των αγώνων του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Να σημειωθεί εδώ ότι ο τελευταίος γνωστός μας πρόεδρος της Επιτροπής Κουίντιτς της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Μάγων ήταν ο Έλληνας, Μέντωρ Μεταξάς.

Φυσικά, τα καθήκοντά της αφορούσαν και τους κανονισμούς. Ο κανονισμός που αφορούσε στη μαγεία τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου φέρεται να έφτανε τους δεκαεννέα τόμους και να περιλάμβανε κανόνες όπως «απαγορεύεται η είσοδος δράκου στο γήπεδο για οποιονδήποτε σκοπό, συμπεριλαμβανομένων, μεταξύ άλλων, ως μασκότ ομάδας, ως προπονητή ή ως θερμαντήρα των παγουριών» και «η τροποποίηση οποιουδήποτε μέρους του σώματος του διαιτητή, ανεξάρτητα από το αν αυτός ή αυτή έχει ζητήσει τέτοια τροποποίηση, θα οδηγήσει σε ισόβιο αποκλεισμό από το τουρνουά και ενδεχομένως σε φυλάκιση».

Όπως κάθε μεγάλη διοργάνωση που σέβεται τον εαυτό της, έτσι και το Παγκόσμιο Κύπελλο Κουίντιτς διαθέτει τον δικό του επίσημο οδηγό, ο οποίος συντάχθηκε και εκδόθηκε από την Επιτροπή Κουίντιτς, παρέχοντας πληροφορίες σχετικά με τους κανόνες και την ιστορία της διοργάνωσης. Ο «Επίσημος Οδηγός για το Παγκόσμιο Κύπελλο Κουίντιτς» ( The Official Guide to the Quidditch World Cup) πωλείται στα περισσότερα αξιόπιστα βιβλιοπωλεία και κοστίζει 39 γαλέρες, γεγονός που κάνει πολλούς μάγους και μάγισσες να τον θεωρούν υπερτιμημένο.

H διαδικασία των προκριματικών και οι συμμετοχές των ομάδων

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Κουίντιτς είναι ανοιχτό για όλες τις χώρες, αλλά διατηρεί μία συγκεκριμένη διαδικασία, στην οποία συμπεριλαμβάνονται και προκριματικά. Από τουρνουά σε τουρνουά, διαφέρει ο αριθμός των χωρών που συμμετέχουν, άλλα οποιαδήποτε χώρα μπορεί να δηλώσει συμμετοχή με μία ομάδα εντός δώδεκα μηνών από τον προηγούμενο τελικό.

Έπειτα, σχηματίζονται δεκαέξι ξεχωριστοί όμιλοι ομάδων. Κάθε ομάδα αγωνίζεται με όλες τις άλλες ομάδες του ομίλου της σε διάστημα δύο ετών. Κατά τη διάρκεια της φάσης των ομίλων, κάθε αγώνας έχει ανώτατο όριο διάρκειας τεσσάρων ωρών, προκειμένου να αποφευχθεί η εξάντληση των παικτών. Σε περίπτωση που ο αγώνας τελειώσει μετά από τέσσερις ώρες παιχνιδιού και η χρυσή μπάλα δεν έχει πιαστεί, το αποτέλεσμα καθορίζεται από τον αριθμό των γκολ που έχουν σημειωθεί. 

Μια νίκη αποφέρει δύο βαθμούς. Μια νίκη με διαφορά 150 πόντων αποφέρει πέντε επιπλέον βαθμούς, η διαφορά 100 πόντων τρεις επιπλέον βαθμούς και η διαφορά 50 πόντων έναν επιπλέον βαθμό. Αν δύο ομάδες ισοβαθμούν, η κατάταξή τους καθορίζεται από το ποια ομάδα έχει πιάσει τη χρυσή μπάλα περισσότερες φορές ή πιο γρήγορα κατά τη διάρκεια των αγώνων τους. Οι δεκαέξι ομάδες που τερματίζουν πρώτες στους δεκαέξι ομίλους προκρίνονται στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Το ίδιο το τουρνουά διεξάγεται με το σύστημα του απλού αποκλεισμού. Οι δεκαέξι χώρες που προκρίνονται κατατάσσονται ανάλογα με τον αριθμό των πόντων που είχαν συγκεντρώσει στους προκριματικούς ομίλους. Έτσι, η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους πόντους αντιμετωπίζει την ομάδα με τους λιγότερους, η ομάδα με τη δεύτερη υψηλότερη βαθμολογία την ομάδα με τη δεύτερη χαμηλότερη κ.ο.κ.. Αυτό το σύστημα επιτρέπει θεωρητικά στις δύο καλύτερες ομάδες της προκριματικής φάσης να συναντηθούν στον τελικό. Ωστόσο, για το Παγκόσμιο Κύπελλο Κουίντιτς του 2014, η Νιγηρία και η Νορβηγία, που ήταν οι κορυφαίες ομάδες, μπορούσαν να αναμετρηθούν μεταξύ τους ήδη από τους ημιτελικούς.

Τα καταγεγραμμένα Παγκόσμια Κύπελλα που γνωρίζουμε

Η ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου Κουίντιτς είναι τόσο μεγάλη που δυστυχώς δεν γνωρίζουμε τα πάντα για όλες τις διοργανώσεις. Παρόλα αυτά, στα διάφορα μέσα του Μαγικού Κόσμου εντοπίζουμε πολλές και ενδιαφέρουσες καταγραφές για διοργανώσεις που έμειναν στην ιστορία, πολλές φορές για τους λάθους λόγους. Πάμε λοιπόν να δούμε όλα όσα γνωρίζουμε ως προς τις διάφορες διοργανώσεις.

Η αρχή μας γίνεται το 1473, με το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Κουίντιτς που διοργανώθηκε ποτέ. Συμμετείχαν μόνο ευρωπαϊκές ομάδες και ο τελικός διεξήχθη μεταξύ της Φλάνδρας και της Τρανσυλβανίας. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, διαπράχθηκαν και τα 700 γνωστά φάουλ (και στη συνέχεια δημιουργήθηκαν αρκετά νέα), συμπεριλαμβανομένης της Μεταμόρφωσης ενός Κυνηγού σε αγριόγατα, της απόπειρας αποκεφαλισμού ενός Φύλακα με γιαταγάνι, καθώς και της απελευθέρωσης εκατό νυχτερίδων-βαμπίρ κάτω από τις ρόμπες του αρχηγού της Τρανσυλβανίας. 

Στο συγκεκριμένο τουρνουά εκτελέστηκε για πρώτη φορά και η Τρανσυλβανική Φοβέρα (Transylvanian Tackle). Πρόκειται για μια προσποίηση γροθιάς στη μύτη, με σκοπό να αποσπάσει την προσοχή ή να μπερδέψει έναν αντίπαλο παίκτη. Εφόσον δεν υπάρχει επαφή, η κίνηση δεν είναι παράνομη, αλλά είναι δύσκολο να εκτελεστεί πάνω σε σκούπες που τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα.

Αφού σημειώσουμε ότι τον 17^ο αιώνα συμμετείχαν για πρώτη φορά και μη ευρωπαϊκές ομάδες και ότι το 1801 ή το 1805 το Παγκόσμιο Κύπελλο Κουίντιτς διεξήχθη στη Μεγάλη Βρετανία, μετά από ενέργειες της τότε Υπουργού Μαγείας, Αρτεμισίας Λάφκιν, οδηγούμαστε στη διοργάνωση του 1809. Το Παγκόσμιο Κύπελλο Κουίντιτς του 1809 αποτέλεσε μια τεράστια καταστροφή και μία από τις πιο διαβόητες αντιπαραθέσεις στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου, καθώς και την χειρότερη έκφραση οργής που έχει επιδείξει ποτέ παίκτης.

Η εν λόγω διοργάνωση σημαδεύτηκε από την «Επίθεση του Δολοφονικού Δάσους», όπως ονομάστηκε το περιστατικό που έλαβε χώρα και είχε ως αποτέλεσμα αρκετούς τραυματισμούς, ακόμα και θανάτους. Όλα ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια των προημιτελικών και των ημιτελικών της διοργάνωσης, η οποία διεξαγόταν στη Σιβηρία. Ο Νίκο Νέναντ (Niko Nenad), χτυπητής της εθνικής ομάδας της Ρουμανίας και γνωστός για τη βίαιη και ασταθή συμπεριφορά του, χτύπησε το κεφάλι του με το σκουπόξυλο του και έβαλε φωτιά στα πόδια του, λόγω αγανάκτησης. Ο Nenad έφτασε στο σημείο να στραγγαλίσει έναν διαιτητή, αλλά και τις δύο φορές παρενέβη σωτήρια ο συμπαίκτης του, Ιβάν Πόπα (Ivan Popa). Ο Πόπα και οι άλλοι παίκτες εξέφρασαν τις ανησυχίες τους για τον Νέναντ στον προπονητή της ομάδας, προτρέποντάς τον να τον αντικαταστήσει με άλλον παίκτη στον τελικό, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Δύο ώρες μετά την έναρξη του τελικού, όταν η Ρουμανία έχανε από τη Νέα Ισπανία, ο Nenad έστειλε σκόπιμα μία μαύρη μπάλα να πετάξει στο κοντινό δάσος. Η κίνηση αυτή προκάλεσε τα δέντρα του δάσους -τα οποία είχαν καταραστεί μετά από εντολή του παίκτη από ντόπιους σκοτεινούς μάγους, να ζωντανέψουν και να επιτεθούν στο γήπεδο. Αρκετοί άνθρωποι σκοτώθηκαν στο χάος που ακολούθησε, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Νέναντ, ο οποίος χτυπήθηκε από μία ιδιαίτερα βίαιη Ερυθρελάτη (Spruce). Για την ιστορία, ο Popa όχι απλά επιβίωσε, αλλά κατάφερε να σώσει πολλές ζωές, με αποτέλεσμα να τιμηθεί αργότερα από το Διεθνές Τάγμα Αξίας Μαγών για τον ηρωισμό του.

Επεισοδιακό ήταν και το τουρνουά του 1877, το οποίο έχει ονομαστεί «Το τουρνουά που κανένας δεν θυμάται». Παρότι η συγκεκριμένη διοργάνωση είχε προγραμματιστεί να γίνει στο Καζακστάν και μάλιστα είχαν πουληθεί σχετικά εισιτήρια και προϊόντα merchandise, κανείς -παίκτης ή οπαδός- δεν μπορούσε να θυμηθεί ότι έδωσε το παρών σε κάποιον αγώνα. Ωστόσο, από τον Άγγλο Χτυπητή, Lucas Bargeworthy έλλειπε μισό δόντι, ο Καναδός ανιχνευτής, Angelus Peel, είχε αποκτήσει αντεστραμμένα γόνατα και η μισή ομάδα της Αργεντινής βρέθηκε δεμένη στο υπόγειο ενός μπαρ στο Κάρντιφ της Ουαλίας! 

Οι θεωρίες για την απώλεια μνήμης σχετικά με το γεγονός κυμαίνονται από μαζικά ξόρκια μνήμης που έριξε το Μέτωπο Απελευθέρωσης των Καλλικάντζαρων—το οποίο εκείνη την εποχή ήταν πολύ ενεργό και προσέλκυε αναρχικούς μάγους— έως την εξάπλωση μιας πιο λοιμογόνου μετάλλαξης (Cerebrumous Spattergroit) της συνηθισμένης πιτσιλίασης (Spattergroit) που προκαλούσε απώλεια μνήμης και σύγχυση. Όποια και αν ήταν η αιτία, το τουρνουά διοργανώθηκε εκ νέου τον επόμενο χρόνο, με αποτέλεσμα να προκύψει μια μικρή ανωμαλία στην ακολουθία «κάθε τέσσερα χρόνια από το 1473». Το μόνο πάντως που γνωρίζουμε για τη διοργάνωση του 1878 είναι ότι η Αργεντινή και η Βραζιλία έφτασαν στα προημιτελικά.

Σποραδικές είναι οι πληροφορίες που έχουμε και για επόμενες διοργανώσεις. Αρχικά, ξέρουμε ότι κάποια στιγμή του 1964 ή νωρίτερα η Μεγάλη Βρετανία ήταν διοργανώτρια, ενώ το 1966 τον τίτλο κατέκτησε η Αυστραλία με τον κυνηγό αστέρα της, Royston Idlewind. Αξέχαστη έχει μείνει όμως και η διοργάνωση του 1974, όχι όμως για το γεγονός ότι στον τελικό έφτασαν η Μαδαγασκάρη και η Συρία, με την τελευταία να είναι και η νικήτρια. 

Το πρόβλημα ξεκίνησε από τον Royston Idlewind, ο οποίος εκείνη την περίοδο ήταν Πρόεδρος της Επιτροπής Κουίντιτς και είχε θεσπίσει μία σειρά περιορισμών για το κοινό, με χειρότερο την απαγόρευση όλων των ραβδιών από το στάδιο. Η κίνησή του αυτή πήγαζε από το γεγονός ότι ο ίδιος, ως παίκτης, είχε δεχθεί πολλές κατάρες και ξόρκια από το κοινό και φυσικά προκάλεσε δυσαρέσκεια. Ως εκ τούτου, το κοινό κουβάλησε μαζί του ένα νέο μουσικό όργανο, το Dissimulator, το οποίο μοιάζει με πνευστό που εκτοξεύει λάμψεις και καπνό στα χρώματα της εκάστοτε εθνικής ομάδας. Την ημέρα του τελικό, σημειώθηκε ρεκόρ προσέλευσης θεατών, κάθε ένας από τους οποίους κρατούσε και ένα Dissimulator. Όταν λοιπόν ο Idlewind εμφανίστηκε στα θεωρεία, εκατό χιλιάδες από αυτά τα όργανα έβγαλαν έναν κοροϊδευτικό ήχο και μεταμορφώθηκαν άμεσα στα ραβδιά που έκρυβαν τόσο καιρό. Ως αποτέλεσμα της συγκεκριμένης εξαθλίωσης, ο Royston παραιτήθηκε επιτόπου, με το κοινό να ξεσπά σε πανηγυρισμούς.

Συνεχίζουμε με το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, το οποίο έμεινε στην ιστορία επειδή η Βραζιλία κατάφερε να φτάσει μέχρι τα τελικά, ενώ η αντίστοιχη διοργάνωση του 1986 σημαδεύτηκε από την πρώτη συμμετοχή στα τελικά της ομάδας των ΗΠΑ, η οποία είχε ως αρχηγό τον ανιχνευτή της, Maximus Brankovitch III. Στην επόμενη διοργάνωση (1990), οι ΗΠΑ και ο Brankovitch ήταν και πάλι παρόντες, στην ιστορία ωστόσο έχει μείνει ο τελικός μεταξύ του Καναδά και της Σκωτίας, ο οποίος διήρκησε πέντε ημέρες και βρήκε νικήτρια την ομάδα του Καναδά. 

Για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, αφού τα γεγονότα του τελικού, ο οποίος στιγματίστηκε από την επανεμφάνιση των Θανατοφάγων περιγράφονται στο βιβλίο «Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς». Ας πούμε απλά ότι στη συγκεκριμένη διοργάνωση η Αγγλία ηττήθηκε από την Τρανσυλβανία με 390-10, το Λουξεμβούργο νίκησε τη Σκωτία, η Ουγκάντα νίκησε την Ουαλία και στα ημιτελικά η Ιρλανδία έκαμψε την αντίσταση του Περού. Προφανώς, στον τελικό συναντήθηκαν η Ιρλανδία και η Βουλγαρία, με νικήτρια την Ιρλανδία με 170-160.

Η επόμενη διοργάνωση, αυτή του 1998, είχε αρχικά ακυρωθεί λόγω της κυριαρχίας του Βόλντεμορτ και των Θανατοφάγων στη Βρετανία, με αποτέλεσμα ο τότε Υπουργός Μαγείας να δεχτεί σημαντικό αριθμό απειλών θανάτου. Εντούτοις, μετά τη Μάχη του Χόγκουαρτς και την ήττα του Βόλντεμορτ, το «εξυγιασμένο» Υπουργείο, υπό την ηγεσία του Kingsley Shacklebolt, κατάφερε τελικά να πραγματοποιήσει το Κύπελλο, στο οποίο το Μαλάουι επικράτησε στον τελικό της Σενεγάλης. 

Φτάνοντας στον 21^ο αιώνα, γνωρίζουμε ότι το 2002, ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου βρήκε αντιμέτωπες την Αίγυπτο με την Βουλγαρία, σε έναν αγώνα που τη χρυσή μπάλα έπιασε τελικά πρώτος o Rawya Zaghloul της Αιγύπτου, με αποτέλεσμα οι Αφρικανοί να στεφτούν νικητές και τον Βίκτωρ Κραμ, απογοητευμένο να ανακοινώνει την απόσυρσή του. 

Το 2006 η Μπουρκίνα Φάσο επικράτησε στον τελικό της Γαλλίας και στέφθηκε πρωταθλήτρια, με αποτέλεσμα ο Ανιχνευτής της ομάδας, Joshua Sankara να ανακηρυχθεί Υπουργός Μαγείας της χώρας του. Ο ίδιος ωστόσο παραιτήθηκε μετά από δύο ημέρες, ούτως ώστε να συνεχίσει να παίζει Κουίντιτς. Το 2010, ο τελικός ήταν μεταξύ της Μολδαβίας και της Κίνας και διήρκησε τρεις ημέρες. Ο αγώνας έχει περάσει στη συλλογική μνήμη ως ένα από τα καλύτερα σε θέαμα παιχνίδια του αιώνα, με τη Μολδαβία να κερδίζει με σκορ 750 -640.

Το τελευταίο καταγεγραμμένο Παγκόσμιο Κύπελλο Κουίντιτς που έχουμε είναι αυτό του 2014, για το οποίο μάλιστα γνωρίζουμε τα πάντα, χάρη στην ανταπόκριση της Τζίνι Ουέσλι στον Ημερήσιο Προφήτη. Σύντομα θα πούμε ότι πρόκειται για το τουρνουά που ήρθε η δικαίωση για τον Βίκτωρ Κραμ, ο οποίος επέστρεψε στην ενεργό δράση και οδήγησε την Βουλγαρία στην κορυφή. 

Ενδιαφέροντα σημεία

Ολοκληρώνοντας την αναδρομή μας, αξίζει να εστιάσουμε και σε δύο τρία ενδιαφέροντα σημεία σχετικά με το Παγκόσμιο Κύπελλο Κουίντιτς. Αρχικά, όπως είπαμε, το Κύπελλο διεξάγεται κάθε τέσσερα χρόνια με τη μικρή παρένθεση του 1877 και του 1878. Ωστόσο, τα «μαθηματικά» είναι αρκετά προβληματικά. Αυτό συμβαίνει διότι, αν το 1994 διεξήχθη το 422^ο Κύπελλο, τότε η διοργάνωση δεν θα έπρεπε να έχει ξεκινήσει το 1473 άλλα το 310!

Παράλληλα, το Παγκόσμιο Κύπελλο Κουίντιτς φαίνεται παραδόξως να ακολουθεί χρονολογικά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου και γενικότερα πολλά από τα δομικά χαρακτηριστικά του (διαφορετική διοργανώτρια κάθε φορά, τετραετής κύκλος κ.ά.). Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός πως, ενώ η Αγγλία και γενικότερα τα κράτη του Ηνωμένου Βασιλείου ξεκινούν πάντα με προσδοκίες, δεν καταφέρνουν να κάνουν κάτι καλό, όπως συμβαίνει και με το ποδόσφαιρο.

Επιπρόσθετα, από τις γνωστές μας διοργανώσεις, καμία χώρα δεν έχει καταφέρει να κατακτήσει δύο φορές το τρόπαιο. Τέλος, ως προς την ακύρωση της διοργάνωσης του 1998, δεν έχει διευκρινιστεί ποτέ αν επρόκειτο να ακυρωθεί συνολικά το Παγκόσμιο Κύπελλο ή αν η Αγγλία και γενικά οι βρετανικές ομάδες δεν θα έδιναν το παρών.