Ψευδαισθήσεις της καρδιάς ή αλλιώς, ο καθρέφτης του Έριζεντ

Χωρίς αμφιβολία, ο καθρέφτης του Έριζεντ δεν είναι ένα απλό κατασκεύασμα που μπορεί να προμηθευτεί κανείς από τα προϊόντα του Ζόνκο στο Χόγκσμιντ. Αρχικά, εμφανίστηκε περίπου το 1891 στο δωμάτιο των Ευχών, όπου πιθανότατα κάποιος καθηγητής τον ανακάλυψε σε ένα από τα ταξίδια του και τον έφερε στο κάστρο, είτε για να τον επιδείξει στους συναδέλφους του είτε για να καταλάβει καλύτερα τι είναι αυτό που αντιπροσωπεύει. Η πρώτη αναφορά χρήσης του καθρέφτη είναι το 1927 από τον Άλμπους Ντάμπλντορ, όταν βλέπει μέσα στον καθρέφτη τον παλιό του φίλο, Γκέλερτ Γκρίντελβαλντ. Ακολούθησαν ωστόσο και περίοδοι που ο καθρέφτης θεωρείτο χαμένος ή επίτηδες κρυμμένος από τα αδιάκριτα βλέμματα (μάλλον για να προστατέψει τους αδαείς μάγους και μάγισσες να τον χρησιμοποιούν) μέχρι το 1991, όταν τον βρήκε ο Χάρι, τυχαία. Ας δούμε όμως λίγο πιο αναλυτικά, τι αντιπροσωπεύει ο καθρέφτης του  Έριζεντ και ποιος είναι ο σκοπός του.

Αρχικά ο καθρέφτης του Έριζεντ εκτελεί άψογα το χρέος του, καθώς αντικατοπτρίζει όχι μόνο εξωτερικά τον εκάστοτε μάγο, αλλά και εσωτερικά, αποκαλύπτοντας τις αδυναμίες και τις φιλοδοξίες του καθενός, που αναμφίβολα στον μαγικό κόσμο παλεύει με το παρελθόν, την ταυτότητα αλλά και το πεπρωμένο του. Επιπλέον, ο καθρέφτης δρα και ως προειδοποίηση, τονίζοντας ότι είναι ανούσιο κάποιος να εστιάζει σε μια επιθυμία, η οποία πιθανότατα να μη πραγματοποιηθεί και ποτέ, χάνοντας το παρόν μέσα από τα χέρια του. Ουσιαστικά λοιπόν, αυτό που αντιπροσωπεύει ο καθρέφτης είναι το πόσο πολύπλοκες είναι οι ανθρώπινες επιθυμίες και πόσο λεπτή είναι η ισορροπία μεταξύ των ονείρων και της πραγματικότητας. Πόσο εύκολο είναι κάποιος να χαθεί κοιτάζοντας για μέρες, μήνες και χρόνια ένα όνειρο να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια του, αλλά ουσιαστικά να μην κάνει τίποτα για να το κατακτήσει. Να «μαγεύεται» από την υλοποίηση των επιθυμιών του, πριν γίνουν καν πραγματικότητα. Τόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη φύση.

Εντούτοις, αξίζει να σημειωθεί ότι ο καθρέφτης δεν δείχνει πάντα το ίδιο για μια ζωή. Συγκεκριμένα, στη Φιλοσοφική Λίθο, ο Χάρι αρχικά βλέπει τον εαυτό του ανάμεσα στους γονείς του, να του χαμογελάνε και να τον αγκαλιάζουν ενώ στη συνέχεια, όταν αντιμετωπίζει τον καθηγητή Κουίρελ, φαίνεται χαρακτηριστικά να βγάζει από τη τσέπη του τη λίθο, κοιτώντας μέσα από τον καθρέφτη του Έριζεντ, καθώς αυτή ήταν η μεγαλύτερη επιθυμία του εκείνη τη στιγμή.  

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να τονίσω πως παρότι ο καθρέφτης μπορεί να θεωρηθεί μια πολύ επιτυχημένη παγίδα και να οδηγήσει κάποιον στην απραξία, ατενίζοντας μέσα στην αντανάκλασή του, εφόσον χρησιμοποιηθεί σωστά, μπορεί να έχει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Μπορεί πολύ εύκολα να δώσει το κίνητρο σε κάποιον να υλοποιήσει τις επιθυμίες του και να αρχίσει να κοπιάζει για αυτές, αφού ποιο μπορεί να είναι μεγαλύτερο κίνητρο, από το να βλέπεις το όνειρό σου να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια σου… κυριολεκτικά;