Όλα όσα είπαν ο Emmet Smith και ο Aidan Close στο Buzzfeed

Συνέντευξη στο BuzzFeed παραχώρησαν οι Aidan Close και Emmet Smith, οι οποίοι υποδύονται τους Σκόρπιους Μαλφόι και Άλμπους Πότερ αντίστοιχα στην παράσταση «Ο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί» της Νέας Υόρκης.

Αρχικά, οι δύο ηθοποιοί αποκάλυψαν το πώς ξεκίνησαν την θεατρική τους πορεία. «Άρχισα να ασχολούμαι με το θέατρο όταν ήμουν περίπου επτά ή οκτώ ετών, παίζοντας Σαίξπηρ στο Μέριλαντ. Ο μεγαλύτερος αδελφός μου ασχολούνταν με αυτό και οι γονείς μου έψαχναν κάπου να με αφήσουν τις Τετάρτες, οπότε με έγραψαν σε αυτό το εξωσχολικό πρόγραμμα Σαίξπηρ. Ανέβαζαμε παραστάσεις, και ήμουν πάντα στο χορό μαζί με μια ομάδα άλλων 7χρονων που προσπαθούσαν να θυμηθούν τις ατάκες τους» εξήγησε ο Aidan και συμπλήρωσε: «Έχω μια ανάμνηση που τρέχω στη σκηνή ως αγγελιοφόρος, λέω μια ατάκα και αμέσως φεύγω τρέχοντας».

«Έχω μια παρόμοια ιστορία. Ο αδερφός μου, ο Ian, και εγώ κάναμε σχεδόν τα πάντα μαζί. Άρχισε να παίζει κιθάρα, οπότε εγώ άρχισα να παίζω ντραμς. Ο μπαμπάς μου είναι μουσικός διευθυντής στο θέατρο, αυτό άρεσε πολύ και στον αδερφό μου, οπότε βρισκόμουν συχνά στο θέατρο. Νομίζω ότι για κάποιο διάστημα αυτό με ώθησε προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά τελικά, στην εφηβεία μου, με απομάκρυνε από αυτό» εξήγησε από την πλευρά του ο Emmet και πρόσθεσε: «Ωστόσο, στη δεύτερη τάξη του λυκείου, επισκέφτηκα τον Ian στο Ithaca College, όπου σπούδαζε μουσικό θέατρο. Είδα το πρόγραμμα και σκέφτηκα: “Αυτό φαίνεται τόσο διασκεδαστικό! Θέλω να το κάνω κι εγώ”. Έτσι, κατέληξα να σπουδάσω και εγώ θέατρο».

Πώς ήταν όμως το ντεμπούτο τους στο Lyric Theatre της Νέας Υόρκης; «Όταν κάναμε πρόβες για την περιοδεία πριν από δύο καλοκαίρια, ερχόμασταν στο Lyric Theatre για να μάθουμε πώς να κάνουμε πράγματα όπως να πετάμε, να χειριζόμαστε την περιστρεφόμενη σκηνή και μια πληθώρα άλλων μαγικών πραγμάτων. Αυτό το κτίριο είναι εντελώς μοναδικό, πανέμορφο και ειδικά κατασκευασμένο για τον κόσμο του Χάρι Πότερ. Όλο το θέατρο έχει ανακαινιστεί για να σας κάνει να νιώθετε σαν να μπαίνετε σε ένα μαγικό σχολείο» σημείωσε ο A. Close και συνέχισε: «Κατά τη διάρκεια της περιοδείας, περάσαμε έναν χρόνο με μια ομάδα που αποτελούνταν από βετεράνους του “Χάρι Πότερ” και νεοεισερχόμενους, δουλεύοντας πάνω σε μια νέα εκδοχή της παράστασης. Γι’ αυτό και μοιάζει εξωπραγματικό να κάνουμε το ντεμπούτο μας στο Broadway σε μια παράσταση στην οποία έχουμε πραγματικά αφιερώσει 10.000 ώρες».

«Θυμάμαι πραγματικά το τελευταίο πρωί που ο Aidan και εγώ περάσαμε εδώ πριν πάμε στο Σικάγο για την πρεμιέρα της περιοδείας. Βγήκα από αυτό το θέατρο μαζί του, αναρωτώμενος αν θα ξαναγυρίσουμε ποτέ. Η πρεμιέρα μας στο Lyric Theatre ήταν η τέταρτη πρεμιέρα της παράστασης σε νέο χώρο. Θυμάμαι εκείνη τη βραδιά με έναν τρόπο που δεν θυμάμαι την πρώτη μου παράσταση. Την πρώτη φορά που έπαιξα στην παράσταση, έπαθα πλήρες μπλακ άουτ. Με τα ντεμπούτα μας στο Broadway, ο δείκτης είχε φτάσει στο 11, αλλά είχαμε βρει λίγο τα πατήματά μας» υπογράμμισε ο E. Smith.

Στη συνέχεια, οι δύο ηθοποιοί ρωτήθηκαν για το ντεμπούτο του Tom Felton και το τι έμαθαν από τη συνεργασία τους μαζί του. «Έχουμε παρουσιάσει την παράσταση εκατοντάδες φορές και δεν υπήρξε ούτε μία μέρα που να ήταν παθητικός ή αδιάφορος όσον αφορά στην παρουσία και την ερμηνεία του. Επίσης, να βρίσκεις τρόπους να παρατηρείς τη δουλειά των άλλων, να τους ενθαρρύνεις και να τους κάνεις να καταλάβουν ότι πρόσεξες τις στιγμές τους. Για παράδειγμα, ο Tom έχει μια σκηνή με έναν ηθοποιό, τον Isaac, και θα τον βρει και θα του πει: “Λοιπόν, πώς μπορούμε να κάνουμε αυτή τη σκηνή ακόμα καλύτερη;”. Μπορεί να είναι μαζί δύο δευτερολέπτα επί σκηνής, αλλά είναι τόσο αφοσιωμένος. Ξέρει ότι για κάποιον στο κοινό, είναι η πρώτη φορά που βλέπει την παράσταση, οπότε υπάρχει πάντα κάτι καινούργιο να ανακαλύψει» απάντησε χαρακτηριστικά ο Smith, ενώ ο Close συμπλήρωσε: «Σε κάθε παράσταση, ο Tom και εγώ περνάμε λίγο χρόνο μαζί ως πατέρας και γιος, ενώ ο Emmet τρέχει πάνω στη σκηνή με ένα μαγικό ραβδί. Μιλάμε για το πώς πάει η μέρα μας και για το τι ετοιμάζουμε για αυτή την παράσταση. Κάθε στιγμή που περνάμε στην παράσταση, αρνούμαι να είμαι αδιάφορος. Κάθε στιγμή είναι ζωντανή, έτσι δεν είναι; Μπορεί πάντα να γίνει καλύτερη».

Ο Aidan βέβαια δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην μεταξύ τους σχέση, αλλά και στο πώς η φιλία τους εξελίχθηκε με τον καιρό. «Ένιωσα ότι οι ενέργειές μας ταίριαξαν αμέσως. Πρόσφατα, ο Emmet είχε έρθει στο σπίτι μου για να γιορτάσουμε τα γενέθλιά μου και ένας καλός φίλος είπε: “Είστε τόσο παρόμοιοι”. Αυτό με εξέπληξε, γιατί εδώ στο κτίριο πάντα πίστευα ότι είμαστε πολύ διαφορετικοί. Όμως, σχεδόν αμέσως, συνειδητοποιήσαμε ότι οι ομοιότητες και οι διαφορές μας αλληλοσυμπληρώνονταν» επισήμανε ο «Σκόρπιους» και πρόσθεσε: «Στην περιοδεία, είχαμε έναν τρίτο σωματοφύλακα, την Julia Nightingale, που υποδύθηκε τη Ντέλφι. Ζούσαμε μαζί στο Λος Άντζελες και οι τρεις μας και διαπιστώσαμε ότι η φιλία μας στη συγκατοίκηση αντανακλούσε τη φιλία μας επί σκηνής. Ήμουν τραυματισμένος για δύο μήνες, αλλά συνέχιζα να μένω μαζί τους. Έφευγαν για την παράσταση και εγώ ήμουν σαν σκυλάκι, περιμένοντας στο ίδιο σημείο όταν επέστρεφαν, λέγοντας: “Πώς πήγε η παράσταση; Πάμε να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί!”. Δεν ξέρω αν έχω νιώσει ποτέ τόσο ευγνώμων για έναν “συνεργό” και είμαστε το τέλειο γιν και γιανγκ».

Τον λόγο έπειτα πήρε ο Emmet, ο οποίος κλήθηκε να αποκαλύψει την αγαπημένη του σκηνή από την παράσταση. «Συνήθως λέω ότι είναι μία από τις δύο τελευταίες σκηνές, γιατί όλα τα μαγικά κόλπα έχουν τελειώσει και μπορείς απλά να υποδυθείς τον ρόλο, κάτι που είναι ωραίο. Αλλά αυτή τη στιγμή μου αρέσει ιδιαίτερα η σκηνή στη βιβλιοθήκη, γιατί τα έχει όλα. Υπάρχει μια συγγνώμη, ένας καβγάς. Αυτή η σκηνή είναι ένα ολόκληρο έργο από μόνη της. Είναι τόσο ικανοποιητική και δεν μπορείς ποτέ να την κάνεις απόλυτα τέλεια» παραδέχτηκε και συμπλήρωσε πως σε αυτή τη σκηνή συμβαίνουν πολλά και, τη στιγμή που οι δυο τους κρύβονται με τον αόρατο μανδύα, συνήθως συζητούν τι συνέβη ή λένε κάτι χαζό για να γελάσουν. «Ο Emmet ανέφερε όλες τις αγαπημένες μου σκηνές, οπότε θα προσθέσω μόνο αυτό — η αρχή της Δεύτερης Πράξης είναι κάτι που δεν πρέπει να χάσετε» απάντησε από τη μεριά του ο Aidan.

Παράλληλα, οι δύο ηθοποιοί ρωτήθηκαν για το αν υπήρξε ποτέ κάποια στιγμή στην παράσταση που χρειάστηκε να αυτοσχεδιάσουν. Αφού με μία φωνή υπογράμμισαν ότι αυτό συμβαίνει συνέχεια, ο Aidan ανέλυσε: «Αυτό που είναι τόσο υπέροχο σε αυτή την παράσταση είναι ότι πρέπει να είσαι πάντα σε ετοιμότητα. Ένα από τα αγαπημένα μου παραδείγματα — δεν θα αποκαλύψω τίποτα, αλλά υπάρχει μια σκηνή στο έργο όπου πρέπει να πηδήξουμε από ένα όχημα που κινείται με μεγάλη ταχύτητα. Υπήρχε μια στιγμή που αυτό απλά δεν μπορούσε να γίνει. Υπήρχε κάποιος στα παρασκήνια, με τα χέρια πάνω από το κεφάλι, ξέρεις, το κλασικό σύμβολο του “μην πηδήξεις”. Οπότε ουρλιάζαμε και τότε ο Emmet απλώς κατεβαίνει προσεκτικά και φεύγει. Μετά κατεβαίνω και εγώ προσεκτικά, φεύγω, γλιστράω και πέφτω».

Από την πλευρά του, ο Emmet εξήγησε: «Πρέπει να βρεις έναν τρόπο να λειτουργήσουν οι λέξεις, γιατί συχνά αποτελούν το έναυσμα για το επόμενο μέρος. Αν πεις Incendio και δεν βγει φωτιά, ή αν πεις Engorgio και τίποτα δεν διογκωθεί, ναι, δεν βγάζει νόημα, αλλά πρέπει να βρεις τρόπους να πείσεις το κοινό. Σε κάθε παράσταση, προσπαθώ να βρω μια αιφνιδιαστική στιγμή με κάτι που δεν πήγε καλά, γιατί εκεί είναι που ζωντανεύει η παράσταση. Αν καταφέρεις να βρεις μια έκπληξη και να αντιδράσεις σε αυτήν, τότε η παράσταση είναι επιτυχημένη».

Κλείνοντας, οι δύο ηθοποιοί μοιράστηκαν το τι είναι αυτό που θα θυμούνται από αυτή την εμπειρία μετά από χρόνια. «Θα υποδύομαι τον Άλμπους Ντάμπλντορ. Δεν θα φύγω ποτέ από εδώ. Αλλά σίγουρα οι άνθρωποι. Κάτι σε αυτή την παράσταση και η διαγενεακότητα δημιουργεί μια πολύ ιδιαίτερη αγάπη. Πρέπει κυριολεκτικά να βασιζόμαστε ο ένας στον άλλον για την ασφάλειά μας και για να συνεχίσει να χτυπάει η καρδιά της παράστασης. Οι δεσμοί που δημιουργούμε επί σκηνής μεταφράζονται σε σχέσεις εκτός σκηνής» τόνισε ο Emmet και αναφέρθηκε με τα καλύτερα λόγια στην Ebony Blake, η οποία έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. «Οι άνθρωποι. Οποιαδήποτε άλλη απάντηση θα ήταν δευτερεύουσα σε σχέση με αυτό» κατέληξε και ο Aidan.