«Καταραμένο Παιδί»: Οι «Χάρι», «Ρον» και «Ερμιόνη» μιλούν για την επέτειο των 10 χρόνων

Συνέντευξη στο Broadway World, με αφορμή την επέτειο των 10 χρόνων της παράστασης «Ο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί» στο Λονδίνο, παραχώρησαν οι David Ricardo Pearce, Naana Agyei-Ampadu και Thomas Aldridge, οι οποίοι υποδύονται τους Χάρι, Ερμιόνη και Ρον αντίστοιχα.

«Νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα παρόμοιο με το “Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί” στο West End αυτή τη στιγμή. Είναι καταπληκτικό και ξεχωρίζει από μόνο του. Πρώτον, υπάρχει η σύνδεση με τα βιβλία που έχουν γίνει παγκόσμια φαινόμενα. Οι άνθρωποι που τα διάβασαν αρχικά, τώρα τα μεταδίδουν στα παιδιά τους. Έτσι, χάρη στο ευρύ αναγνωστικό του κοινό, είναι μια παράσταση που αγαπιέται απίστευτα και συμβαίνουν πάρα πολλά μέσα σε αυτήν» σημείωσε η Naana, ερωτώμενη για τη συνεχιζόμενη μαγεία της παράστασης, και πρόσθεσε: «Η μαγεία επί σκηνής εκπλήσσει συνεχώς, κάθε φορά που ο κόσμος έρχεται να το δει. Το κοινό θέλει να ξαναέρθει για να ανακαλύψει νέα πράγματα. Αντιδρά και μετά συνειδητοποιεί ότι συνέβη κάτι που ίσως δεν είχε δει και έτσι πρέπει να επιστρέψει. Έχουμε επίσης πολλούς θεατές που την έχουν δει στο παρελθόν και θέλουν να φέρουν τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους ή να προτείνουν σε φίλους να έρθουν. Είναι μια παράσταση που θα αντέξει στο χρόνο, καθώς έχει τα πάντα».

Πώς όμως καταφέρνουν να τιμούν τους εμβληματικούς χαρακτήρες, αλλά να βάζουν και τα δικά τους στοιχεία; «Ο Χάρι, ο Ρον και η Ερμιόνη είναι χαρακτήρες που γνωρίζει ένα τεράστιο μέρος του πληθυσμού. Ως ηθοποιός, λαμβάνεις ένα σενάριο και βλέπεις την πορεία που ακολουθεί ο χαρακτήρας σου. Σκέφτεσαι πώς θα μπορούσες να αποδώσεις αυτή την πορεία βήμα προς βήμα, όπως σε κάθε θεατρικό έργο, και αρχικά το βλέπεις με αυτόν τον τρόπο. Εδώ, όμως, έχεις επίσης όλο το ιστορικό των βιβλίων για να κατανοήσεις τι κινεί αυτόν τον χαρακτήρα» υποστήριξε ο David και συμπλήρωσε: «Έχουμε επίσης μία κάποια ελευθερία, επειδή έχουν περάσει 20 χρόνια από την έκδοση του βιβλίου. Οι χαρακτήρες μας έχουν αναγκαστικά αλλάξει με πολλούς τρόπους. Είναι όλοι εργαζόμενοι γονείς και αυτό μας δίνει λίγη ελευθερία να τους διαμορφώσουμε με τον δικό μας τρόπο. Επειδή ξεκίνησε ως βιβλίο, ο καθένας που φανταζόταν τον Χάρι, τον Ρον και την Ερμιόνη θα είχε φανταστεί μια διαφορετική εκδοχή αυτών των χαρακτήρων, που ίσως να έμοιαζαν ελαφρώς διαφορετικοί. Ίσως να μιλούσαν και να συμπεριφέρονταν ελαφρώς διαφορετικά».

Ταυτόχρονα, ο Ricardo Pearce άδραξε την ευκαιρία να μιλήσει περισσότερο και για τον ρόλο του. «Έχω την ελευθερία να σκεφτώ το εγγενές χαρακτηριστικό της εξέλιξης του Χάρι. Ξέρουμε ότι είναι ευγενικός, τρυφερός, παρορμητικός και μπλέκει σε πολλά μπελάδες. Είναι ανταγωνιστικός, με εκπληκτικές και πολύπλοκες ιδιότητες, και σε αυτό το έργο δυσκολεύεται πολύ να συνδεθεί με το παιδί του, καθώς έχει βιώσει αυτό το φρικτό τραύμα, με ένα παρελθόν όπου ήταν κλειδωμένος σε μια ντουλάπα. Αυτό είναι πλούσιο υλικό για να το ερμηνεύσει ένας ηθοποιός και απλώς ελπίζω ότι η ερμηνεία μου θα τιμά αρκετά τις εικόνες των φανς για το πώς φαντάζονται τον χαρακτήρα, γιατί το κοινό μπορεί να έρχεται με πολλές προκαταλήψεις και απλώς ελπίζω ότι θα δουν ότι προσπαθώ να είμαι πιστός στην ουσία του χαρακτήρα και ότι αυτό θα τους αγγίξει» τόνισε χαρακτηριστικά. 

Από την πλευρά του, ο Tom ανέλυσε τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε η σχέση των τριών φίλων. «Όλα εξελίσσονται σε διάστημα 19 ετών και αυτοί οι τρεις έχουν περάσει τόσα πολλά ως παιδιά, όταν έρχονταν κοντά επειδή, κατά κάποιον τρόπο, ήταν όλοι “περιθωριακοί”. Έτσι άνθισε αρχικά η φιλία τους και στη συνέχεια έγιναν ήρωες και πολύ, πολύ διάσημοι. Αυτό απαιτεί τεράστια ικανότητα προσαρμογής, και τα κατάφεραν όλα μαζί, ενώ παράλληλα ακολουθούσαν τους δικούς τους δρόμους» επισήμανε και εστίασε περισσότερο στον χαρακτήρα που υποδύεται: «Ο Ρον είναι απίστευτα ικανοποιημένος που ο καθένας βρήκε τη θέση του και που υποστήριξαν ο ένας τον άλλον σε αυτή τη διαδικασία και είναι πολύ εμφανές στην παράσταση ότι όλοι εξακολουθούν να είναι πολύ δεμένοι, όπως και οι οικογένειές τους. Είναι θείοι και θείες για τα παιδιά του άλλου, είναι οικογένεια».

Καθώς η παράσταση εξερευνά, μεταξύ άλλων, τη γονεϊκότητα, ο David κλήθηκε να σχολιάσει με τι, κατά τη γνώμη του, συνδέεται περισσότερο το κοινό. «Οι γονείς στο κοινό θα αναγνωρίσουν πολλά από τον εαυτό τους. Βλέπουμε τον Χάρι να ασχολείται πολύ με τον Άλμπους και λίγο τον Ντράκο με τον Σκόρπιους, ενώ βλέπετε και την Ερμιόνη με τον Ρον να ασχολούνται με τη Ρόουζ. Ωστόσο, η κύρια σχέση γονέα-παιδιού είναι αυτή του Χάρι με τη Τζίνι. Διότι ως γονείς —και όλοι μας είμαστε γονείς— και το ξέρω σίγουρα, δεν είμαι τέλειος γονιός. Υπήρξαν πολλές φορές που έκανα λάθη, που είπα πράγματα που εύχομαι να μην είχα πει. Χάνω την ψυχραιμία μου, νιώθω συγκλονισμένος και απογοητευμένος» υπογράμμισε ο ηθοποιός και εμβάθυνε στον Χάρι: «Αυτά είναι όλα πράγματα που νιώθει ο Χάρι. Είναι επικεφαλής του Τμήματος Υποβολής του Μαγικού Νόμου στο Υπουργείο. Προσπαθεί απεγνωσμένα να έχει τον έλεγχο όλων των διαφόρων κινδύνων που ενδέχεται να απειλήσουν τον κόσμο των μάγων. Έχει τρία παιδιά, παλεύει να κρατήσει το κεφάλι του πάνω από το νερό και γι’ αυτό του είναι πολύ, πολύ δύσκολο να έρθει κοντά στον Άλμπους. Έτσι, αυτή η σχέση μεταξύ πατέρα και γιου εξελίσσεται κατά τη διάρκεια του έργου. Αυτό βρίσκει απήχηση σε πάρα πολλούς γονείς, όσον αφορά στην αναζήτηση τρόπων να συνδεθούμε με τα παιδιά μας και να εκφραστούμε».

Με αφορμή τα εφέ της παράστασης, η Agyei-Ampadu ρωτήθηκε για την αγαπημένη «μαγική» στιγμή της. «Υπάρχουν σκηνές που οι άνθρωποι μεταμορφώνονται, δηλαδή αλλάζουν από το ένα πρόσωπο στο άλλο. Κάθε φορά που το βλέπω, ακόμα και γνωρίζοντας πώς γίνεται – μέσω μαγείας φυσικά – εξακολουθεί να με αφήνει έκπληκτη, επειδή είναι εξαιρετικά εκτελεσμένο. Επίσης, όταν εμφανίζονται ορισμένα ιπτάμενα πλάσματα, υπάρχει ακόμα αυτή η αίσθηση του “Θεέ μου” και πολλές φορές, με πολλά από τα εφέ, το πιο ισχυρό στοιχείο είναι να ακούς το κοινό. Ή ειδικά στις πρώτες σειρές, όπου μπορείς να δεις τα πρόσωπά τους» αποκάλυψε. 

Τι σημαίνει όμως για τον David αυτή η 10^η επέτειος της παράστασης; «Είναι πραγματικά ξεχωριστό να συμμετέχω σε μια τεράστια παράσταση με τόσο πλούσια κληρονομιά. Πιστεύω ότι το να συμπληρώσει κανείς 10 χρόνια στο θέατρο είναι κάτι πολύ σημαντικό. Είναι τιμή μου να είμαι μέρος μιας παράστασης που καλεί συνεχώς τον κόσμο να κάνει αυτό το ταξίδι. Γιορτάζουμε με ένα πάρτι και ναι θα υπάρξει χορός» απάντησε ο ηθοποιός και ξεκαθάρισε: «Είναι σημαντικό να γιορτάζουμε τα ορόσημα, αλλά είναι επίσης πολύ σημαντικό, κάθε μέρα που πηγαίνεις στη δουλειά, να σέβεσαι τα 1.500 άτομα που παρακολουθούν την παράσταση εκείνη την ημέρα. Σε κάθε παράσταση στην οποία συμμετέχω προσπαθώ να την κάνω να μοιάζει με την παράσταση της 10ης επετείου, γιατί όλες είναι εξίσου ξεχωριστές».

Επιπρόσθετα, οι τρείς ηθοποιοί ρωτήθηκαν τι θα έκαναν αν μπορούσαν να περάσουν μία μέρα στον Μαγικό Κόσμο. Ο Tom είπε ότι θα πήγαινε στη Γουρουνοκεφαλή, ο David ότι θα ήθελε να πετάξει και η Naana, αν μπορούσε να ήταν μαθήτρια, θα πήγαινε στο Χόγκουαρτς και τη Μεγάλη Τραπεζαρία, ενώ ως ενήλικη θα πήγαινε στη Γκρίνγκοτς και στο χρηματοκιβώτιο των Μαλφόι. 

Στη συνέχεια, ο Tom κλήθηκε να απαντήσει στο τι είναι αυτό που μπορεί να αποκομίσει κάποιος που βλέπει για πρώτη φορά το «Καταραμένο Παιδί». «Το συγκεκριμένο έργο είναι μια πολύ, πολύ διαφορετική εμπειρία από τις περισσότερες θεατρικές παραστάσεις. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της, βυθίζεσαι πλήρως σε αυτόν τον κόσμο όλη την ημέρα. Ξέρω ότι όταν πηγαίνω να δω θέατρο, τις περισσότερες φορές ξυπνάω την επόμενη μέρα και σκέφτομαι: “Αχ, πόσο θα ήθελα να γυρίσω πίσω εκεί και να ζήσω σε αυτόν τον κόσμο”. Αν καταφέρεις να πάρεις μαζί σου αυτή την αίσθηση ότι μόλις πέρασες τη μέρα σου σε έναν άλλο κόσμο και ότι ήταν το πιο υπέροχο μέρος που υπάρχει, τότε έχουμε κάνει σωστά τη δουλειά μας» ανέφερε ο ίδιος και κατέληξε: «Τα θέματα της παράστασης είναι η φιλία, η αγάπη και η οικογένεια, οπότε το να μπορείς να ζήσεις αυτή την εμπειρία, να την απολαύσεις και να ξυπνήσεις την επόμενη μέρα λέγοντας «Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω πίσω εκεί».

Η συνέντευξη έκλεισε με το ερώτημα γιατί το ζωντανό θέατρο εξακολουθεί μετά από 10 χρόνια να είναι ο ιδανικός τρόπος για να βιώσει κανείς αυτή την ιστορία, με τον David Ricardo Pearce να είναι κατηγορηματικός: «Κάθε λίγα λεπτά γίνεται ένα μαγικό κόλπο. Το ένα ακολουθεί το άλλο με γρήγορο ρυθμό και πριν προλάβεις να καταλάβεις πώς έγινε το ένα, έρχεται ήδη το επόμενο. Σε σύγκριση με την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, που υπάρχουν CGI και γραφικά υπολογιστή, στο θέατρο η ζωντανή μαγεία είναι συναρπαστική, επειδή χρησιμοποιούνται παραδοσιακά μαγικά κόλπα, και αυτό προσφέρει μια ιδιαίτερη χαρά».

Και ο ίδιος κατέληξε: «Αυτός είναι ο μοναδικός χώρος όπου αφήνεις το κινητό σου στην άκρη και, ως κοινότητα και συλλογικό σύνολο, ασχολείστε με το να παρακολουθείτε κάτι μαζί, ενώ κάθεσαι δίπλα σε ανθρώπους που ίσως δεν θα είχες συναντήσει ποτέ πριν. Αυτό μας αναγκάζει όλους να κάνουμε κάτι μαζί ως ένα σύνολο, χωρίς να αποσπούν την προσοχή μας».