«Καταραμένο Παιδί»: Οι «Άλμπους», «Ρόουζ» και «Σκόρπιους» μιλούν για την επέτειο των 10 χρόνων

Συνέντευξη στο Broadway World, με αφορμή την επέτειο των 10 χρόνων της παράστασης «Ο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί» στο Λονδίνο, παραχώρησαν οι Joshua Sullivan, Tamia Renée Alexandra και Kai Spackman, οι οποίοι υποδύονται τους Άλμπους Πότερ, Ρόουζ Γκρέιντζερ-Ουέσλι και Σκόρπιους Μαλφόι αντίστοιχα.

Αρχικά, ο Kai ρωτήθηκε για το τι κάνει αυτούς τους νέους χαρακτήρες τόσο οικείους. «Ο Σκόρπιους είναι τόσο οικείος επειδή μπορεί να είναι απόλυτα ο εαυτός του. Δεν φοβάται να αναγνωρίσει τις ιδιαιτερότητες και τα χαρακτηριστικά του, που από ορισμένες οπτικές γωνίες μπορεί να θεωρηθούν ελαττώματα. Δεν φοβάται να είναι ο εαυτός του, ακόμα και όταν ο κόσμος γύρω του προσπαθεί να τον μεταμορφώσει σε κάτι άλλο μέσω φημών και κουτσομπολιών. Νομίζω ότι αυτό είναι τόσο οικείο, σε βαθμό που είναι αυτό που όλοι μας, κατά κάποιον τρόπο, φιλοδοξούμε να γίνουμε. Είναι σχεδόν πιο “εμπνευστικό” παρά απλώς οικείο. Του αρέσει να γελάει με τους φίλους του και έχει μια πραγματική λαχτάρα να εμπλακεί στον μαγικό κόσμο» απάντησε χαρακτηριστικά.

Τον λόγο πήρε ο Joshua, ο οποίος σχολίασε το γιατί το κοινό συνδέεται τόσο πολύ με τη φιλία του Άλμπους και του Σκόρπιους. «Ο Άλμπους και ο Σκόρπιους είναι κατά κάποιον τρόπο αντίθετοι. Αποτελούν το γινγκ και το γιανγκ ο ένας για τον άλλον. Ταιριάζουν μεταξύ τους και ό,τι ίσως λείπει στον έναν, το συμπληρώνει ο άλλος, και το αντίστροφο. Υπάρχει αυτή η προσδοκία για τις οικογένειες Μάλφοι και Πότερ, ότι θα είναι εχθροί εκ γενετής, αλλά αυτοί επιλέγουν να αγνοήσουν εντελώς την κληρονομιά των γονιών τους και αποφασίζουν να επιλέξουν ο ένας τον άλλον» σημείωσε ο ηθοποιός και πρόσθεσε: «Όσον αφορά στον Άλμπους, είναι τόσο απομονωμένος μέσα στην οικογένειά του, είναι ο μόνος Σλίθεριν, είναι το μεσαίο παιδί και πάσχει από το κλασικό σύνδρομο του μεσαίου παιδιού. Ο Σκόρπιους είναι ο μοναδικός και αληθινός του φίλος, με τον οποίο μπορεί πραγματικά να συνδεθεί και να μιλήσει για τα πράγματα που τον βασανίζουν. Είναι τόσο όμορφο το γεγονός ότι δεν τους νοιάζει τι σκέφτονται οι άλλοι για αυτούς. Είναι τόσο πιστοί στον εαυτό τους όσον αφορά στα συναισθήματά τους ο ένας για τον άλλον, που παραμένουν σταθεροί και υποστηρίζουν αυτό που πιστεύουν».

Παράλληλα, η Tamia εξήγησε τι είναι αυτό που απολαμβάνει στη διαδικασία του να ζωντανεύει την Ρόουζ. «Η Ρόουζ μου έδωσε αυτοπεποίθηση, μου έμαθε πολλά για τον εαυτό μου και για το πώς θέλω να παρουσιάζομαι στους άλλους. Επίσης, να υπερασπίζομαι τα πράγματα στα οποία πιστεύω. Αν θεωρώ ότι κάτι είναι άδικο, είναι εντάξει να εκφράζω τη γνώμη μου. Η Ρόουζ ηγείται της ομάδας της και είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη για το γεγονός ότι είναι πάντα παρούσα και αυθεντική με όλους. Αυτό είναι κάτι που πιστεύω ότι είμαι και στην πραγματική ζωή και κάτι που θα ήθελα να συνεχίσω να είμαι. Είναι πολύ πιστή στην οικογένειά της, οπότε νιώθω ότι έχει πολλά χαρακτηριστικά που έχω κι εγώ. Έχουμε πολλές ομοιότητες, αλλά έχουμε και κάποιες διαφορές που θα ήθελα να κληρονομήσω από αυτήν. Είναι πραγματικά καταπληκτική και μου αρέσει πολύ να την υποδύομαι, καθώς είναι σαν μια πιο έντονη, υπερβολική εκδοχή του εαυτού μου» υπογράμμισε.

Επιπρόσθετα, ο Kai είχε την ευκαιρία να αναφερθεί στα βαθύτερα μηνύματα της παράστασης. «Πίσω από τη μαγεία και το θέαμα, το έργο πραγματεύεται τη σχέση μεταξύ πατέρων και γιων, καθώς και μεταξύ γονέων και παιδιών. Δεν αποφεύγει τις δύσκολες πτυχές των σχέσεων γονέων-παιδιών. Τσακωνόμαστε, διαφωνούμε, μαλώνουμε, απομακρυνόμαστε ο ένας από τον άλλον. Παρουσιάζεται με τρόπο ειλικρινή, ο οποίος επιτρέπει στο κοινό και στους ηθοποιούς να αποδεχτούν αυτές τις δυσκολίες και αυτές τις αποχρώσεις» υποστήριξε και πρόσθεσε: «Θα ήταν πολύ εύκολο, δεδομένου ότι ο Χάρι Πότερ είναι ο ήρωας που είναι, να τον παρουσιάσουμε ως πατέρα τέλειων παιδιών και, δεδομένου ότι ο Ντράκο Μαλφόι είναι μια κακόφημη φιγούρα στις αρχικές ιστορίες, να του αποδώσουμε παιδιά με αντίστοιχες τάσεις. Το να ανατρέψουμε αυτή την αντίληψη είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ρεαλιστικό, αλλά και προκλητικό».

Με ποιον τρόπο όμως ανέπτυξαν τη χημεία μεταξύ των χαρακτήρων που υποδύονται; «Δημιουργήσαμε μια χημεία στις πρόβες. Ήμασταν όλοι μαζί σε αυτό. Αυτό αντανακλούσε τον δεσμό που δημιουργήσαμε, καθώς περάσαμε τόσο πολύ χρόνο μαζί στις πρόβες. Γνωριστήκαμε τόσο ως άνθρωποι όσο και ως χαρακτήρες, οπότε καταλάβαμε ποιος είναι ο Άλμπους σου και ποιος είναι ο Σκόρπιούς σου. Πραγματικά ταιριάξαμε και καταλάβαμε ο ένας τον άλλον. Κατά τη διάρκεια των παραστάσεων, ανακαλύπτουμε ακόμα περισσότερα, οπότε με τον DRP (David Ricardo Pearce) που παίζει τον Χάρι, κάθε φορά που κάνουμε τη σκηνή με την κουβέρτα ή την τελική σκηνή στο τέλος, υπάρχει πάντα κάτι καινούργιο να ανακαλύψουμε» αποκάλυψε ο J. Sullivan και τόνισε: «Νομίζω ότι το μυστικό είναι να είσαι παιχνιδιάρης και να πειραματίζεσαι συνεχώς. Αυτό είναι που το κάνει διασκεδαστικό. Μερικές φορές, το μετατρέπουμε σε ένα είδος παιχνιδιού για να διατηρούμε τη “φρεσκάδα”, αλλιώς κάνεις κακό στον εαυτό σου. Το οφείλεις στον εαυτό σου να παίζεις και να ανακαλύπτεις νέα πράγματα».

Από την πλευρά της, η Renée Alexandra μοιράστηκε τις σκέψεις της και για την επέτειο των 10 χρόνων της παράστασης. «Είναι συναρπαστικό που γιορτάζουμε τη 10η επέτειο. Εγώ είμαι εδώ μόνο για λίγο καιρό, αλλά εκπροσωπώ όλες τις Rose που προηγήθηκαν. Το να εκπροσωπώ κάτι τέτοιο είναι άκρως ικανοποιητικό. Επίσης, το να βρίσκομαι ανάμεσα σε όλα αυτά τα μέλη του καστ, σε ανθρώπους που συμμετέχουν στην παράσταση εδώ και χρόνια αλλά και σε νέα πρόσωπα, δημιουργεί μια υπέροχη δυναμική» δήλωσε η ηθοποιός και εστίασε στις σχέσεις με τους άλλους ηθοποιούς: «Αυτό το καστ είναι πολύ δεμένο. Είμαστε όλοι σαν οικογένεια και υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον, τόσο πάνω στη σκηνή, όσο και εκτός σκηνής. Αν συμβεί κάτι πάνω στη σκηνή, δεν το παίρνεις τόσο βαριά, γιατί έχεις τους ανθρώπους στη σκηνή να σε στηρίξουν και μετά γελάμε όλοι μαζί εκτός σκηνής, το συζητάμε για λίγο και μετά συνεχίζουμε κανονικά. Δεν το σκέφτεσαι για πολύ ώρα, γιατί νιώθεις ασφάλεια. Πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό να έχεις συναδέλφους με τους οποίους νιώθεις ασφάλεια και άνεση, γιατί αυτό κάνει όλη την εμπειρία πολύ πιο εύκολη για σένα».

Επιπλέον, ο J. Sullivan κλήθηκε να σχολιάσει ποια στιγμή της παράστασης του υπενθυμίζει τη μαγεία του ζωντανού θεάτρου. «Ένα πράγμα μου έρχεται αμέσως στο μυαλό. Είχα δει αυτή την παράσταση όταν ήμουν 11 ή 12 ετών και για κάποιο λόγο είδα μόνο το δεύτερο μέρος. Δεν είχα ιδέα τι γινόταν, αλλά θυμόμουν τη μαγεία και πόσο απίστευτο ήταν. Υπήρχε μια στιγμή όπου ένας χαρακτήρας μεταμορφωνόταν. Θυμάμαι που το έβλεπα ως παιδί και με είχε εντυπωσιάσει πάρα πολύ. Έτσι, κάθε φορά που συμβαίνει αυτό στη σκηνή και το παρακολουθώ, όχι από τη σκοπιά του κοινού, αλλά από τη σκοπιά των ανθρώπων που βρίσκονται στη σκηνή, πάντα νιώθω την ανάγκη να τσιμπήσω τον εαυτό μου, καθώς ξέρω πόσο προνομιούχος είμαι που μπορώ να βρίσκομαι εδώ» παραδέχτηκε ο ηθοποιός και ανέλυσε: «Υπάρχει κάτι στο ζωντανό θέατρο και σε αυτή την παράσταση, πέρα από τις ταινίες και τα ειδικά εφέ της τηλεόρασης κλπ., που φαίνονται πραγματικά εντυπωσιακά, αλλά στο ζωντανό θέατρο, όλα συμβαίνουν ακριβώς μπροστά σου. Η σύνδεση μεταξύ του κοινού και των ανθρώπων στη σκηνή είναι πραγματική. Το νιώθουμε κάθε φορά. Είσαι πάντα σε σχέση με το κοινό. Τροφοδοτούμαστε αμοιβαία με την ενέργεια του άλλου καθ’ όλη τη διάρκεια. Όταν ακούς τις αντιδράσεις στα μαγικά κόλπα και ακούς τον κόσμο να αναστενάζει σε συγκεκριμένες ατάκες και να γελάει και να κλαίει, όλα αυτά είναι καύσιμο για όλους και για τα πάντα. Είναι τόσο υπέροχο να το βιώνεις αυτό. Νομίζω ότι αυτό είναι το ιδιαίτερο με το ζωντανό θέατρο, ότι αυτή η σύνδεση είναι τόσο ξεχωριστή μεταξύ των ανθρώπων που το παρακολουθούν και αυτών που το παρουσιάζουν».

Κλείνοντας, αφού ρωτήθηκαν για το ποιο αντικείμενο του Μαγικού Κόσμου θα δανείζονταν για μία ημέρα, με τον Kai να επιλέγει τη χρονομηχανή, τον Joshua ένα ραβδί και την Tamia τον αόρατο μανδύα, οι τρεις τους κλήθηκαν να αποκαλύψουν τι ελπίζουν ότι το κοινό θα συνεχίσει να ανακαλύπτει στην παράσταση 

«Ελπίζω το κοινό να συνεχίσει να βλέπει τον εαυτό του να παρουσιάζεται επί σκηνής, με όποιον τρόπο κι αν είναι αυτό. Ελπίζω το κοινό και οι ηθοποιοί να βρουν εκείνη την υπέροχη στιγμή που είναι μοναδική για εκείνη την ημέρα, δηλαδή τη μαγική σύνδεση που δημιουργείται όταν αφηγούμαστε μαζί μια τόσο μεγάλη και επική ιστορία» υπογράμμισε ο K. Spackman, με την Τ. Renée Alexandra να συμπληρώνει: «Ελπίζω το κοινό να συνεχίσει να θαυμάζει όλη αυτή τη μαγεία και η μαγεία να παραμένει φρέσκια και ζωντανή».

«Ότι η σύνδεση μεταξύ των ανθρώπων που την παρακολουθούν και αυτών που την ερμηνεύουν θα παραμείνει τόσο απτή όσο είναι πάντα. Είναι κάτι που βιώνεις μόνο πηγαίνοντας στο θέατρο. Ελπίζω οι άνθρωποι να ταυτιστούν με πράγματα από τη δική τους ζωής» είπε με τη σειρά του ο J. Sullivan και κατέληξε: «Είναι η φράση του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω ότι “το θέατρο κρατά έναν καθρέφτη μπροστά στη ζωή”. Το να μπορείς να δεις τον εαυτό σου στη σκηνή και να το μεταφέρεις στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεις τα πράγματα καθημερινά, είναι κάτι τόσο υπέροχο και αυτό είναι που ελπίζω να πάρουν οι άνθρωποι, 10 χρόνια μετά».