J. Sullivan: «Ο Άλμπους προτιμά να κοιμάται παρά να αντιμετωπίσει την πραγματικότητά του»

Συνέντευξη στο The Arts Shelf παραχώρησε ο Joshua Sullivan, ο ηθοποιός που από τον περασμένο Οκτώβριο υποδύεται τον Άλμπους Πότερ στην παράσταση «Ο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί» του Λονδίνου. 

Αρχικά, ο ηθοποιός ρωτήθηκε για το πώς προσέγγισε τον ρόλο προκειμένου να ανταποκριθεί μεν στις προσδοκίες, αλλά να βάλει και τη δική του «πινελιά». «Υπάρχει μια μεγάλη και πιστή βάση οπαδών του Χάρι Πότερ με υψηλές προσδοκίες, οπότε ήθελα πραγματικά να τιμήσω τον Άλμπους ως χαρακτήρα, αλλά ήθελα επίσης να αναλάβω την ευθύνη του ρόλου και να κάνω τις δικές μου επιλογές για αυτόν. Ο κύριος στόχος μου ήταν να του δώσω αρκετό βάθος και λεπτές αποχρώσεις μέσω της πολυπλοκότητας και των ατελειών του, ώστε οι θεατές να μπορούν να τον συμπoνέσουν και να κατανοήσουν γιατί παίρνει τις αποφάσεις που παίρνει» απάντησε o Joshua και πρόσθεσε: «Η μόνη προσδοκία του κοινού που σκέφτηκα είναι η σχέση του με τον Σκόρπιους, επειδή είναι ένα πολύ σημαντικό μέρος του έργου. Εγώ και ο Kai Spackman, που υποδύεται τον Σκόρπιους, διασκεδάζουμε πάντα πολύ δίνοντας στο κοινό αυτό που θέλει να δει, παραμένοντας ταυτόχρονα πιστοί στην ιστορία».

Επιπρόσθετα, ο Sullivan αποκάλυψε και τις πιο απαιτητικές, αλλά και ικανοποιητικές στιγμές της παράστασης. «Οι πιο απαιτητικές και ικανοποιητικές σκηνές για μένα είναι αυτές με τον Χάρι και τον Άλμπους μαζί. Η πολύπλοκη σχέση τους σημαίνει ότι οι σκηνές τους τείνουν να είναι εξαιρετικά φορτισμένες συναισθηματικά και απαιτούν μεγάλη συγκέντρωση για να παραμείνεις παρών στη στιγμή. Ωστόσο, το να παίζω αυτές τις σκηνές με τον David Ricardo-Pearce, που υποδύεται τον Χάρι, είναι καταπληκτικό, γιατί είναι απλά υπέροχος συνεργάτης!» εξήγησε και συμπλήρωσε: «Καμία παράσταση δεν είναι ίδια με την προηγούμενη. Πάντα υπάρχουν νέες επιλογές που πρέπει να γίνουν και κάτι καινούργιο να παίξουμε κάθε βράδυ. Η ανταμοιβή από το να ωθούμε τους εαυτούς μας σε αυτά τα συναισθηματικά ύψη μέσω αυτού του “παιχνιδιού” της συνεχούς ανακάλυψης αξίζει πάντα τον κόπο, ειδικά στην τελική σκηνή. Μια πιο απαιτητική σωματικά σκηνή είναι όταν ο Σκόρπιους και εγώ ανεβαίνουμε στην οροφή του Χόγκουαρτς Εξπρές, μετά την οποία είμαι μούσκεμα στον ιδρώτα».

Πώς όμως ήταν η μετάβαση από τις πρόβες στην παράσταση; «Η μεγαλύτερη αλλαγή για μένα ήταν η προσθήκη των αλλαγών κοστουμιών στο μείγμα. Στον χώρο των προβών είχαμε κυρίως σκηνικά αντικείμενα: ραβδιά, μανδύες, χρονομηχανές κλπ., αλλά μόλις μπήκαμε στο θέατρο για την τεχνική εβδομάδα και αρχίσαμε να κάνουμε πράγματα με πλήρη κοστούμια και όλες τις αλλαγές μεταξύ τους, ήταν εντελώς διαφορετικό» υποστήριξε ο Joshua και συνέχισε: «Μεγάλο μέρος της δουλειάς σε αυτή την παράσταση, δεδομένου ότι είναι τεχνικά πολύ απαιτητική, γίνεται στα παρασκήνια και έτσι η μεγαλύτερη αλλαγή από πλευράς προσέγγισης ήταν να παραμείνουμε συγκεντρωμένοι όχι μόνο κατά τη διάρκεια των σκηνών, αλλά και πίσω από αυτές. Σίγουρα χρειάστηκαν μερικές εβδομάδες για να συνηθίσω τον ρυθμό με τον οποίο όλα κινούνταν όταν τα έκανα στην πραγματικότητα, αλλά η ασταμάτητη συγκίνηση ήταν υπέροχη και, όταν τελικά κατάφερα να φορέσω τα πάντα και να βγω στους προβολείς, η εμπειρία πήρε μια άλλη διάσταση».

Ο ηθοποιός δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην πρώτη φορά που βίωσε ως παιδί την παράσταση, αλλά και το πώς άλλαξε η οπτική του για αυτήν, τώρα που αποτελεί μέρος της. «Είδα την παράσταση όταν ήμουν 12 ετών με τον πατέρα μου, όταν πρωτοβγήκε. Για κάποιο λόγο – δεν έχω ιδέα γιατί, αλλά κατηγορώ τον πατέρα μου – είδαμε μόνο το 2^ο Μέρος. Ήμουν αρκετά μπερδεμένος και δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα, αλλά αυτό που μου έμεινε περισσότερο ήταν η ΜΑΓΕΙΑ! Ήταν εντελώς τρελό! Ειδικά στα 12 μου. Όταν το είδα ξανά πριν ξεκινήσω τις πρόβες, εντυπωσιάστηκα όχι μόνο από το θέαμα, αλλά και από την ανθρωπιά των ερμηνειών. Αφού συμμετείχα, αυτό που πραγματικά εκτιμώ είναι ο τεράστιος όγκος εργασίας που απαιτείται από το προσωπικό πίσω από τα παρασκήνια για να φαίνονται όλα άψογα. Εκείνοι είναι που κάνουν τη μαγεία αυτής της παράστασης δυνατή και χωρίς αυτούς απλά δεν θα γινόταν. Υπάρχει πάντα μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή προς το τέλος της παράστασης που θυμάμαι πολύ έντονα από όταν ήμουν παιδί. Πάντα νιώθω μια μεγάλη συγκίνηση όταν την βλέπω από τη σκηνή και όχι από την αίθουσα, αλλά δεν μπορώ να σας πω ποια είναι, οπότε θα πρέπει να έρθετε να τη δείτε!» επισήμανε χαρακτηριστικά.

Ποια είναι όμως η αγαπημένη του στιγμή στην παράσταση, στην οποία δεν συμμετέχει ο Άλμπους; «Όταν πετούν οι Παράφρονες για πρώτη φορά. Πάντα παρακολουθώ αυτή τη σκηνή στην οθόνη πίσω από τη σκηνή, είναι τόσο ωραία. Επίσης, η πρώτη σκηνή με τον Σνέιπ. Λατρεύω την ερμηνεία του David Annen. Tην έχω δει τόσες φορές που ξέρω τις ατάκες του λέξη προς λέξη και περιμένω τη μέρα που θα με βάλουν να τον υποδυθώ» είπε κατηγορηματικά, ενώ, ερωτώμενος για το πώς προετοιμάζεται για την παράσταση, σημείωσε: «Πολύς ύπνος, ένα καλό γεύμα και καθαρή δύναμη θέλησης. Θα πω όμως αυτό: όσο έντονο και αν είναι να συμμετέχεις -και να μάθεις- μία παράσταση σε δύο μέρη, την βρήκα ως μία ευλογία. Μπορούμε να παρουσιάσουμε την ιστορία κατά τη διάρκεια της ημέρας και με τη σειρά μας δημιουργούμε μια ισχυρότερη σύνδεση με το κοινό, καθώς είμαστε όλοι πολύ πιο βυθισμένοι στον κόσμο του έργου. Το κοινό μας συνοδεύει σε αυτό το μεγάλο ταξίδι δύο μερών και όλοι μας απολαμβάνουμε τη διαδρομή. Επιπλέον, δεν χρειάζεται να επαναπρογραμματίζεις το μυαλό σου μετά από μια απογευματινή παράσταση και να επαναλαμβάνεις την ίδια παράσταση δύο φορές την ίδια μέρα, κάτι που είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να διατηρείς τη φρεσκάδα σου».

Παράλληλα, ο J. Sullivan κλήθηκε να σχολιάσει αν υπάρχει κάτι που ανακάλυψε στην πορεία σε σχέση με τον χαρακτήρα του Άλμπους. «Μπορεί να ακούγεται ανόητο, αλλά καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, ένα πράγμα που πραγματικά παρατήρησα είναι ότι κοιμάμαι πολύ όταν υποδύομαι τον Άλμπους. Έτσι, το είδα ως κάτι με το οποίο μπορούσα να παίξω και άρχισα να το εκλογικεύω για εκείνον – γιατί ο Άλμπους να κοιμάται τόσο πολύ; Αποδεικνύεται ότι ο υπερβολικός ύπνος, όπως και ο ανεπαρκής ύπνος, είναι ένα σαφές σημάδι άγχους και με όλα όσα περνά ο Άλμπους κατά τη διάρκεια του έργου, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά, είναι απολύτως λογικό να έχει αυτό το σύμπτωμα» αποκρίθηκε ο ηθοποιός και πρόσθεσε: «Η “υποκριτική μου λογική” πίσω από αυτό είναι ότι υποσυνείδητα είναι ένας τρόπος για να αποστασιοποιηθεί – προτιμά να κοιμάται και να ονειρεύεται παρά να αντιμετωπίσει την πραγματικότητά του. Αυτές οι στιγμές που κοιμάται είναι ένα δώρο για μένα στη σκηνή. Mου δίνουν ένα-δύο λεπτά για να μην κάνω τίποτα, να χαλαρώσω, να πάρω μια ανάσα και να ξαναβρώ το κέντρο μου».

Ο «Άλμπους» παραδέχτηκε πως θα ήθελε να έχει την Αστραπή (Firebolt) προκειμένου να πετάει όσο πιο ψηλά και πιο γρήγορα μπορούσε γύρω από το Λονδίνο, ενώ στα ρεπό του αποκάλυψε ότι του αρέσει να τρέχει, να βλέπει ταινίες ή σειρές και να διαβάζει. Ο ίδιος μάλιστα υπογράμμισε ότι αυτή τη στιγμή διαβάζει τα βιβλία του Χάρι Πότερ για πρώτη φορά (τώρα βρίσκεται στο Κύπελλο της Φωτιάς), καθώς είχε δει μόνο τις ταινίες, ενώ χαρακτήρισε τον εαυτό του φανατικό με το φαγητό, επιδιώκοντας να βρίσκει συνεχώς νέα μέρη. 

Τέλος, ο J. Sullivan αναφέρθηκε και στην αλληλεπίδρασή του με τους φανς του Μαγικού Κόσμου. «Δεν μου έχει συμβεί τίποτα ακραίο μέχρι στιγμής. Πάντα απολαμβάνω πολύ την αλληλεπίδραση με τους φανς μετά την παράσταση. Με συγκινεί πραγματικά να ακούω πόσο πολύ έχουν απολαύσει οι άνθρωποι την ιστορία και τις παραστάσεις ή πόσο μακριά έχουν ταξιδέψει πολλοί για να έρθουν να τις δουν» τόνισε ο ηθοποιός και κατέληξε: «Λίγο μετά την ανακοίνωση του καστ τον Αύγουστο, ο Kai και εγώ ψάχναμε στο διαδίκτυο και βρήκαμε ότι οι άνθρωποι είχαν ήδη βρει φωτογραφίες μας από τα κοινωνικά μέσα και είχαν φτιάξει ένα κολάζ με εμάς τους δύο. Ευτυχώς, πήραμε την έγκρισή τους και φάνηκαν πολύ χαρούμενοι που ήμασταν οι νέοι συνεχιστές του δυναμικού δίδυμου».