Benn Northover: Συνομιλώντας με έναν Θανατοφάγο

Ίσως να τον έχετε δει σε αρκετά χαριποτερικά προϊόντα ως Θανατοφάγο και πάντα να αναρωτιόσασταν ποιος είναι αυτός ο ανώνυμος ακόλουθος του Βόλντεμορτ. Για τον λόγο αυτό, το PotterGeeks μίλησε αποκλειστικά με τον Benn Northover, τον ηθοποιό πίσω από τον «Hogsmeade Death Eater» και έμαθε τα πάντα για το πώς πήρε τον ρόλο, το όνομα του χαρακτήρα που τελικά δεν χρησιμοποιήθηκε, το αρχικό σχέδιο για τους Θανατοφάγους και άλλα ενδιαφέροντα από τους «Κλήρους του Θανάτου». 

Ταυτόχρονα, ο Benn αναφέρθηκε στην προετοιμασία που έκανε, τη σχέση του με τους υπόλοιπους ηθοποιούς και τους φανς, αλλά και για τη μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισε, ενώ αποκάλυψε μία είδηση για τη νέα χαριποτερική σειρά που ετοιμάζει το HBO.

Χ.Π.: Πώς προέκυψε η συμμετοχή σου στον Χάρι Πότερ; Μίλησέ μου λίγο για τη διαδικασία των ακροάσεων. 

B.N.: Θυμάμαι ότι η οντισιόν ήταν στο Δυτικό Λονδίνο με την Fiona Weir, την Casting Director. Επειδή το σενάριο ήταν τόσο μυστικό, κανείς δεν είχε το δικαίωμα να το δει. Δεν χρησιμοποιούσαν σκηνές από την ταινία για να κάνουν οντισιόν στους ηθοποιούς, αλλά έπρεπε να διηγηθούμε μια τρομακτική ιστορία, με έναν απειλητικό τρόπο. 

Καθώς έκανα οντισιόν για έναν από τους χαρακτήρες των Θανατοφάγων, περιέγραψα την εμπειρία μου όταν αρρώστησα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ενός δράματος με ομήρους στην Ινδία και πώς ένιωσα να συνεχίζω τα γυρίσματα ενώ ήμουν τόσο αδύναμος από τον πυρετό, τον εμετό και τις παραισθήσεις. Ο χαρακτήρας που υποδύθηκα βασιζόταν σε έναν πραγματικό χαρακτήρα που αρρώστησε ενώ ήταν αιχμάλωτος, οπότε ήταν μια εξαιρετική ιστορία για να πω. 

Χ.Π.: Ήξερες τον Χάρι Πότερ πριν από τη συμμετοχή σου στην ταινία;

B.N.: Για να είμαι ειλικρινής, όχι ιδιαίτερα. Δεν είχα διαβάσει τα βιβλία, αλλά είχα δει μερικές από τις ταινίες. Μου άρεσε πολύ ο «Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν», καθώς ο Αλφόνσο Κουαρόν ήταν ένας από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες εκείνη την εποχή. Όταν πήρα τον ρόλο, αγόρασα το βιβλίο των «Κλήρων του Θανάτου» και άρχισα να κατανοώ καλύτερα τον κόσμο που περιγράφει. 

Νομίζω ότι αυτό που μου έμεινε περισσότερο ήταν η μουσική από τις προηγούμενες ταινίες. Μου άρεσε πολύ η ατμόσφαιρα και το μυστήριο που δημιουργούσαν οι μελωδίες. Μου άρεσε πολύ η μουσική που έγραψαν ο Patrick Doyle και ο Nicholas Hooper στις προηγούμενες ταινίες, ενώ ο Alexandre Desplat την έφερε σε ένα ακόμα πιο σκοτεινό επίπεδο στις ταινίες μας. 

Χ.Π.: Πες μου περισσότερα για τον ρόλο σου. Στους τίτλους αναφέρεσαι ως Hogsmeade Death Eater (Θανατοφάγος από το Χόγκσμιντ). Είχες καθόλου ατάκες; Υπήρχαν σκηνές που τελικά κόπηκαν;

B.N.: Ο χαρακτήρας μου αρχικά ονομαζόταν Xantian the Insane (Ζάντιαν ο τρελός). Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας παραγωγής και των δοκιμών μακιγιάζ και κοστουμιών, αυτό ήταν το όνομα που του είχε δοθεί. Ήταν ένας από τους οκτώ νέους κεντρικούς χαρακτήρες των Θανατοφάγων που θα εμφανίζονταν στα δύο μέρη των Κλήρων του Θανάτου. Υποτίθεται ότι θα έδιναν μια πιο ανθρώπινη όψη στον στρατό που δημιουργούσε ο Βόλντεμορτ. Στο αρχικό σενάριο, υπήρχαν σκηνές που μερικοί από εμάς αμφισβητούσαν τα σχέδια του Βόλντεμορτ, κάτι που ήταν μια ενδιαφέρουσα δυναμική, δεδομένου ότι επρόκειτο να πολεμήσουν το Χόγκουαρτς. Το αρχικό σενάριο ήταν ενδιαφέρον, καθώς εμβάθυνε λίγο περισσότερο στην ταυτότητα και στην ψυχολογία ορισμένων από τους πιο άγνωστους χαρακτήρες των Θανατοφάγων, τους οποίους η ταινία είχε την ελευθερία να απεικονίσει. 

Δυστυχώς, οι περισσότερες από αυτές τις σκηνές που γυρίσαμε με τους νέους Θανατοφάγους δεν μπήκαν στην τελική έκδοση της ταινίας, η οποία επικεντρώθηκε κυρίως στην αφήγηση για τον Χάρι και τους φίλους του. Είναι κρίμα, καθώς μου άρεσε πολύ το γύρισμα αυτών των σκηνών και ένιωθα ότι έδιναν μια βαθύτερη διάσταση. Αυτό όμως είναι απλώς μέρος της διαδικασίας παραγωγής μιας ταινίας. Πολλές σκηνές συχνά κόβονται ή αλλάζουν όταν πρόκειται για το γύρισμα και το μοντάζ. Ωστόσο, είμαι χαρούμενος που συμμετείχα στις ταινίες, αν και η ανάμνηση είναι λίγο γλυκόπικρη, καθώς διασκεδάσαμε πολύ γυρίζοντας αυτές τις σκηνές.

Χ.Π.: Πώς ακριβώς προσέγγισες τον ρόλο σου;

B.N.: Αρχικά, διάβασα το βιβλίο «Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου», καθώς δεν είχα διαβάσει ποτέ κανένα από τα βιβλία. Εντούτοις, γρήγορα συνειδητοποίησα ότι ο κόσμος του βιβλίου ήταν μόνο ένα σημείο εκκίνησης για τις κινηματογραφικές εκδοχές. Έτσι, άρχισα να σκέφτομαι ποιος ήταν αυτός ο χαρακτήρας και τι τον οδήγησε να γίνει μέρος αυτής της ιστορίας. Πάντα υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο οι χαρακτήρες κάνουν ό,τι κάνουν. 

Συνεπώς, άρχισα να χτίζω την ιστορία στο μυαλό μου για το πώς έγινε Θανατοφάγος και τι τον οδήγησε να κάνει ό,τι έκανε. Αυτό είναι το ωραίο στην υποκριτική. Κάθε χαρακτήρας έχει έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης. Μερικές φορές είναι η φωνή, άλλες φορές είναι η «σωματικότητα». Μερικές φορές είναι ακόμα και ένα ρούχο. Πρόκειται για ό,τι σε βοηθά ως ηθοποιό και σε μεταφέρει στον κόσμο και στο μυαλό του χαρακτήρα που υποδύεσαι. 

Ο Xantian ήταν ένας αδίστακτος δολοφόνος. Ένας εκτελεστής. Οι κινήσεις του ήταν σκόπιμες και μελετημένες. Επομένως, προσπάθησα να βρω τη «σωματικότητά» του και τον τρόπο που μιλούσε. Πάντα απολαμβάνω πολύ αυτή τη διαδικασία, καθώς είναι διαφορετική για κάθε χαρακτήρα.

Χ.Π.: Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισες; 

B.N.: Εκτός από το να πρέπει να ξυπνάω καθημερινά στις 4 τα ξημερώματα για να βρίσκομαι στο πλατό; Αστειεύομαι, αυτό είναι συχνά μέρος της δουλειάς. Η μεγαλύτερη πρόκληση σε μια ταινία όπως ο Χάρι Πότερ είναι συχνά η «διακοπτόμενη» φύση της κινηματογραφικής παραγωγής σε τέτοια κλίμακα. Πάντα υπάρχει πολύ αναμονή σε ένα κινηματογραφικό πλατό, αλλά σε μια τεράστια παραγωγή, όπως το Χάρι Πότερ, εκτός αν είσαι ένας από τους κεντρικούς ρόλους, τα γυρίσματα μπορεί να διαρκούν μερικές μέρες.

Έχω παίξει σε ταινίες που είμαι ένας από τους πρωταγωνιστές και βρισκόμουν στο πλατό για γύρισμα κάθε μέρα για εβδομάδες και έχω παίξει δευτερεύοντες ρόλους σε άλλες παραγωγές που μπαίνεις για μερικές μέρες και μετά επιστρέφεις για να γυρίσεις το υπόλοιπο της ίδιας σκηνής δύο εβδομάδες αργότερα. Και δεν θα το προσέξεις καν όταν βλέπεις την ταινία. Με τις ταινίες του Χάρι Πότερ οπότε, η πρόκληση για μένα ήταν ο χρόνος που περιμέναμε μεταξύ των σκηνών!

Χ.Π.: Πώς ήταν η συνεργασία σου με τους άλλους ηθοποιούς και το συνεργείο;

B.N.: Είχαμε μια υπέροχη ομάδα. Ο David Yates είναι ένας εξαιρετικά γενναιόδωρος και ευγενικός σκηνοθέτης, ενώ τον Ralph Fiennes (Βόλντεμορτ) τον γνώριζα ήδη λίγο από την κοινή μας φίλη, τη ροκ μουσικό και ποιήτρια Patti Smith. Στο πλατό, πέρασα πολύ χρόνο με τον συνάδελφο Θανατοφάγο, Ian Peck. Ήμασταν σαν τους Laurel και Hardy των νέων Θανατοφάγων. Παρέμεινα φίλος με τον διευθυντή φωτογραφίας των ταινιών, Eduardo Serra, ο οποίος δυστυχώς απεβίωσε αυτό το καλοκαίρι. Ήταν ένας απίστευτος, έξυπνος και ταπεινός άνθρωπος. Ένας πραγματικά ταλαντούχος καλλιτέχνης και ένας από τους πραγματικά μεγάλους του κινηματογράφου. Είθε να αναπαυθεί εν ειρήνη.

Χ.Π.: Επομένως, τι θυμάσαι περισσότερο σε σχέση με τη διαδικασία του γυρίσματος; 

B.N.: Εκτός από όλη την αναμονή, τα σκηνικά και τα κοστούμια. Όλα ήταν τόσο απίστευτα λεπτομερή, που δεν μπορούσες παρά να νιώσεις ότι μεταφέρθηκες κατευθείαν στον κόσμο του Απαγορευμένου Δάσους ή στην αυλή του Χόγκουαρτς! Θυμάμαι τη μέρα που γυρίζαμε στο σκηνικό του Δάσους, λίγο πριν ο στρατός του Βόλντεμορτ επιτεθεί στο Χόγκουαρτς. Είχαν χτίσει το δάσος μέσα σε ένα από τα τεράστια στούντιο της Warner Bros. στο Leavesden. Καταλάμβανε ολόκληρο το στούντιο, που ήταν τεράστιο! Είχαν χρησιμοποιήσει πραγματικά βρύα και χώμα, οπότε όλο το σκηνικό μύριζε σαν πραγματικό δάσος, με πραγματικό χώμα και ξύλο. Ήταν πραγματικά συναρπαστικό. 

Σε προσωπικό επίπεδο, το να έχω την ευκαιρία να παρακολουθήσω από κοντά τόσους καταπληκτικούς ηθοποιούς ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία. Κάθε ηθοποιός έχει τον δικό του τρόπο εργασίας και όταν δουλεύεις σε μια ταινία ή στο θέατρο, έχεις την ευκαιρία να δεις πώς κάθε ηθοποιός προσεγγίζει τη δουλειά με πολύ διαφορετικούς τρόπους, κάτι που μπορεί να κάνει όλη τη διαφορά σε μια σκηνή. Ο Ralph Fiennes συχνά έλεγε τις ατάκες του με πολλούς διαφορετικούς τρόπους σε ένα πλάνο, απλά για να δοκιμάσει διαφορετικές ιδέες σε μια σκηνή. Και ο Jason Isaacs (Λούσιους) συχνά έκανε λεπτές αλλαγές στη φωνή του, οι οποίες έδιναν μια εντελώς διαφορετική αίσθηση από την προηγούμενη εκδοχή. Ήταν πραγματικά ενδιαφέρον να βλέπεις όλους αυτούς τους σπουδαίους ηθοποιούς να συνεργάζονται μεταξύ τους.

Χ.Π.: Έχεις κρατήσει κάποιο ενθύμιο από την ταινία; 

B.N.: Μακάρι! Είχαν μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων, ειδικά επιφορτισμένη με το να μαζεύει όλα τα ραβδιά μας μετά από κάθε μέρα γυρισμάτων! Μερικοί από εμάς αστειευόμασταν για το ποιος θα ήταν ο καλύτερος τρόπος να κλέψουμε τα ραβδιά μας από το πλατό μετά τα γυρίσματα, αλλά ήταν σαν το Fort Knox. Έχω ακόμα μια πέτρα που πήρα την τελευταία ημέρα των γυρισμάτων της Μάχης του Χόγκουαρτς. Εκτός από αυτό, μόνο υπέροχες αναμνήσεις!

Χ.Π.: Πώς ήταν λοιπόν η ατμόσφαιρα στο πλατό, δεδομένου ότι μιλάμε για το φινάλε μίας τεράστιας σειράς ταινιών; Από τα όσα είπες καταλαβαίνω ότι υπήρχε η «μαγεία» παρότι χρησιμοποιήθηκαν αρκετά CGI και green screen.

B.N.: Τα σκηνικά, τα αντικείμενα και οι λεπτομέρειες ήταν όλα τόσο μελετημένα, που ήταν απίστευτο, οπότε η μαγεία ήταν πολύ πραγματική. Όταν φορούσες το κοστούμι και περπατούσες στο σκηνικό, ακόμα και όταν υπήρχε green screen, η ατμόσφαιρα ήταν τόσο απίστευτη που δεν μπορούσες παρά να χαθείς στον κόσμο της ιστορίας. Μερικές φορές, ενώ περιμέναμε το συνεργείο της κάμερας να αλλάξει φακό ή για κάποιο άλλο λόγο, πηγαίναμε στο στούντιο δίπλα από το σημείο όπου γυρίζαμε και απλά μέναμε με το στόμα ανοιχτό από το πόσο απίστευτα ήταν τα σκηνικά. Θυμάμαι που στεκόμουν μόνος μου στο σκηνικό του Δωματίου των Ευχών  και ήμουν εντελώς έκπληκτος από το πόσο αληθινό και τεράστιο ήταν.

Χ.Π.: Ας πάμε λίγο και στην αλληλεπίδραση με τους φανς. Σε αναγνωρίζουν;

B.N.: Μερικές φορές. Είναι αστείο. Τις προάλλες, ένα μικρό αγόρι σε ένα τρένο στο Λονδίνο με αναγνώρισε επειδή ήμουν στο χαριποτερικό παζλ που μόλις είχε τελειώσει. Αν κάποιος με αναγνωρίζει, είναι συνήθως από τους άλλους ρόλους μου στον κινηματογράφο, αλλά με τον Πότερ συμβαίνει πού και πού. Είναι σαν να είσαι μέλος μιας μυστηριώδους λατρείας. Η κόρη μου το διασκεδάζει πολύ αυτό.

Χ.Π.: Άρα το ξέρεις ότι βρίσκεσαι σε κάποια χαριποτερικά προϊόντα…

B.N.: Ναι! Προφανώς υπάρχουν παζλ, τράπουλες, μπλουζάκια ακόμα και κάποια αφίσα. Κάποιος συνάντησε έναν χαρακτήρα που μου έμοιαζε πολύ στο Hogwarts Legacy! Θα ήταν ωραίο να πολεμήσω τον εαυτό μου. 

Χ.Π.: Γιατί θεωρείς ότι αυτές οι ταινίες συνεχίζουν να αγαπιούνται από νέες γενιές, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια; 

B.N.: Μιλούν για τη μαγεία σε μέρη που είναι βαθιά προσωπικά και μιλούν για την αναζήτηση της δύναμης μέσα μας, που είναι μοναδική για τον καθένα από εμάς ως άτομα. Όλοι μπορούμε να ταυτιστούμε με το αίσθημα μιας έλξης ή μιας ώθησης μέσα μας που δεν καταλαβαίνουμε ακόμα. Αυτή είναι η μαγεία του να είσαι ο εαυτός σου. 

Χ.Π.: Συνεπώς, πώς νιώθεις που συμμετείχες σε αυτή την κληρονομιά; Το θεωρείς ορόσημο στην καριέρα σου; 

B.N.: Είμαι πολύ ευγνώμων που ήμουν ένα μικρό μέρος αυτού του κόσμου. Είναι ένα από τα δώρα της δουλειάς μας. Βάζεις τη σκληρή δουλειά και την ενέργειά σου σε κάτι και μετά το δίνεις στον κόσμο. Είναι κάτι πολύ ξεχωριστό να έχεις συμμετάσχει σε κάτι τόσο μαγικό που έχει αγγίξει τόσους πολλούς ανθρώπους σε όλον τον κόσμο.

Χ.Π.: Θα ήθελες να συμμετάσχεις στη νέα χαριποτερική τηλεοπτική σειρά του HBO; Ποιον χαρακτήρα θα ήθελες να υποδυθείς; 

B.N.: Ω, ουάου! Θα ήθελα πολύ να συμμετέχω σε αυτό το πρότζεκτ! Θα ήθελα να είχα την ευκαιρία να παίξω τον Σέβερους Σνέιπ ή ίσως τον Βόλντεμορτ! Μια καλή μου φίλη υποδύεται τη μητέρα της Ερμιόνης στη σειρά. Από ό,τι φαίνεται, θα είναι απίστευτο!

Χ.Π.: Κλείνοντας, έχεις επισκεφτεί ποτέ την Ελλάδα; 

B.N.: Ναι. Αρκετές φορές. Αγαπάω την Ελλάδα. Έχω κάποιες οικογενειακούς φίλους κοντά στη Λευκάδα. Ήμασταν εκεί πριν από μερικά χρόνια. Αγαπώ αυτή τη χώρα. Ο πολιτισμός είναι τόσο πλούσιος! Ανυπομονώ να την επισκεφτώ ξανά.