Arthur A. Levine: «Δεν είχα εμπλακεί ποτέ σε τόσο αυστηρά και περίπλοκα μέτρα ασφαλείας»

Συνέντευξη στο SYFY Wire παραχώρησε, την Πέμπτη 16 Ιουλίου, ο Arthur A. Levine, Editor της Scholastic, με αφορμή την επέτειο της κυκλοφορίας του βιβλίου «Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκιψ». Ο Levine, ο οποίος εργάστηκε και για τα εφτά χαριποτερικά βιβλία στον αμερικανικό εκδοτικό οίκο, εξήγησε τη στρατηγική που ακολουθήθηκε, προκειμένου να αποφευχθούν οι διαρροές και τα spoilers, πριν από την κυκλοφορία του βιβλίου. 

«Σε αντίθεση με ό,τι είχε γίνει για οποιοδήποτε άλλο βιβλίο στο παρελθόν -ή έκτοτε, δεν είχα εμπλακεί ποτέ σε τόσο αυστηρά και περίπλοκα μέτρα ασφαλείας ακριβώς για αυτόν τον λόγο: ΔΕΝ ΘΕΛΑΜΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΑ ΤΟ ΧΑΛΑΣΕΙ για τους αναγνώστες» τόνισε χαρακτηριστικά ο ίδιος και πρόσθεσε: «Το χειρόγραφο αναφερόταν στα mails και στις σημειώσεις με ένα κωδικό όνομα. Όταν μου παραδόθηκε, η Scholastic έστειλε ένα αξιόπιστο άτομο να πετάξει στο Λονδίνο, να το έχει πάντα μαζί του, ασφαλές, να επιστρέψει αμέσως με αεροπλάνο και να το μεταφέρει οδικώς στο σπίτι μου».

«Όταν η (Editor της Bloomsbury) Emma Matthewson και εγώ είχαμε ολοκληρώσει τις σημειώσεις μας, συναντηθήκαμε κρυφά σε μια άγνωστη τοποθεσία για να τις συζητήσουμε και να προετοιμάσουμε μια κοινή επιστολή της εκδοτικής ομάδας. Μόλις το βιβλίο μπήκε σε παραγωγή, όλη η εργασία γινόταν στις εγκαταστάσεις της Scholastic, σε ένα γραφείο του οποίου τα παράθυρα ήταν καλυμμένα με χαρτί» συνέχισε ο Α.Α. Levine και συμπλήρωσε: «Ο μοναδικός υπολογιστής που χρησιμοποιούνταν ήταν αποσυνδεδεμένος από το διαδίκτυο. Οι τυπογράφοι έπρεπε να υπογράψουν νομικές υπεύθυνες δηλώσεις και να υποσχεθούν ότι θα εγκαθιστούσαν φρουρούς και κάμερες ασφαλείας σε κάθε δωμάτιο που θα αποθηκεύονταν τα βιβλία».

Παρότι το έκτο βιβλίο της σειράς περιέχει αρκετά πιο «σκοτεινές» θεματικές και ένα «τρομακτικό» σημείο, αυτό της σπηλιάς για την αναζήτηση του Πεμπτουσιωτή, ο Levine υποστήριξε πως δεν υπήρξε ιδιαίτερη ανησυχία ότι θα ήταν πάρα πολύ τρομακτικό για τους νεαρούς αναγνώστες. ««Αν κάτι σου φαίνεται πολύ τρομακτικό, απλώς κλείνεις το βιβλίο και το αφήνεις κάτω» σημείωσε χαρακτηριστικά ο Arthur Levine και υπογράμμισε: «Πάντα εμπιστευόμουν τους αναγνώστες να επιλέγουν τα βιβλία που θέλουν. Για τους νεότερους αναγνώστες, σχεδόν πάντα υπάρχει καθοδήγηση από γονείς, δασκάλους, βιβλιοθηκάριους και βιβλιοπώλες».

Επιπρόσθετα, ο Levine έκανε λόγο για ένα σπάνιο φαινόμενο. «Η προσμονή για ένα βιβλίο, η συγκίνηση της ανάγνωσης ενός βιβλίου, δεν είχε φτάσει ποτέ στα πυρετώδη επίπεδα ενθουσιασμού που είχαμε δει, ας πούμε, σε μια συναυλία ή στην εμφάνιση μίας μεγάλης διασημότητας» επισήμανε ο Levine και περιέγραψε: «Και εκεί ήμουν, σε ένα βιβλιοπωλείο, παρακολουθώντας τους ανθρώπους να κάνουν ουρά γύρω από τις γωνίες και κατά μήκος ολόκληρων τετραγώνων — ΠΛΗΘΗ από αυτούς! Παρατηρούσα τα παιδιά να φτάνουν στο ταμείο, να παίρνουν τα βιβλία τους και αμέσως να κάθονται σε οποιοδήποτε ελεύθερο σημείο κοντά στον τοίχο για να αρχίσουν να διαβάζουν».

Ποιο ήταν όμως το μυστικό της επιτυχίας του Χάρι Πότερ; «Η τύχη και οι περιστάσεις μπορούν να οδηγήσουν ορισμένους αναγνώστες να ανακαλύψουν ένα βιβλίο. Αλλά αν αυτό είναι μέτριο, τότε η ιστορία τελειώνει εκεί. Το “Χάρι Πότερ” ήταν τόσο υπέροχο που οι αναγνώστες ανυπομονούσαν να το μοιραστούν. Ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες και έτσι ο ενθουσιασμός μεγάλωσε και εξαπλώθηκε, ενώ τα μέσα ενημέρωσης το ανακάλυψαν και το ενίσχυσαν ακόμα περισσότερο» απάντησε χαρακτηριστικά ο πρώην editor της Scholastic, ο οποίος ήταν και αυτό που έπεισε τον αμερικανικό εκδοτικό οίκο να αγοράσει τα δικαιώματα του Χάρι Πότερ. 

Τέλος, ο Arthur A. Levine αποκάλυψε ότι γνώριζε για τον σεξουαλικό προσανατολισμό του Ντάμπλντορ πολύ πριν το μάθει κάποιος άλλος. «Παρατήρησα ότι ο Χάρι δεν έδειχνε κανένα ενδιαφέρον για τα κορίτσια. Έτσι, σε μια από αυτές τις σημειώσεις στο περιθώριο, έγραψα αυτή την παρατήρηση και ρώτησα: “Μήπως επειδή ο Χάρι είναι γκέι;” και η Τζο απάντησε με απόλυτη φυσικότητα ότι όχι, ο Χάρι ήταν ετεροφυλόφιλος, “αλλά πάντα πίστευα ότι ο Ντάμπλντορ είναι γκέι”. Το θέμα έμεινε εκεί για λίγο, αφού μέχρι εκείνο το σημείο της σειράς, κανένας καθηγητής δεν είχε μια πλοκή που να περιστρέφεται γύρω από μια ρομαντική σχέση. Ήταν καθαρά ένα ιστορικό υπόβαθρο» ανέφερε ο ίδιος και κατέληξε πως, όταν η Rowling αποκάλυψε τελικά αυτή τη λεπτομέρεια στο κοινό το 2007, «δεν ήταν μια προμελετημένη απόφαση. Ήταν απλώς η Joe που ήταν ειλικρινής και άνετη με αυτή τη λεπτομέρεια».