Aidan Close: Αποκλειστική συνέντευξη με τον «Σκόρπιους Μαλφόι»

Εν μέσω των παραστάσεων στο Σικάγο, ο Aidan Close (Άϊνταν Κλόουζ) μιλά αποκλειστικά στο PotterGeeks για την εμπειρία του να υποδύεται τον Σκόρπιους Μαλφόι, τα συναισθήματά του, τις αγαπημένες του στιγμές και το αν έχει επισκεφτεί ποτέ την Ελλάδα. 

Χριστόφορος Παυλάκης: Γεια σου Aidan και σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου. Πόσο ενθουσιασμένος είσαι που υποδύεσαι τον Σκόρπιους;

Aidan Close: Δεν νομίζω ότι οι λέξεις μπορούν να περιγράψουν τον ενθουσιασμό μου. Όχι μόνο είμαι ευγνώμων που μοιράζομαι τον Scorpius με πολλά νέα ακροατήρια σε όλη τη χώρα –κάτι που με ξετρελαίνει και μόνο που το βλέπω γραμμένο, αλλά είμαι και ο ίδιος πολύ τυχερός που θα κουβαλάω εντωμεταξύ την καρδιά του. Μου μαθαίνει τόσα πολλά για τη δική μου ευαισθησία, «παραξενιά» και την απόλυτη ανάγκη μου για αποδοχή, ενώ νομίζω ότι σιγά σιγά μου μαθαίνει πώς να συμβιβάζομαι με αυτές τις πλευρές του εαυτού μου. Κάθε βράδυ βιώνω το ταξίδι του και αυτό έχει βαθιά επίδραση πάνω μου, ειδικά σε αυτό το στάδιο της ζωής μου.

Χ.Π.: Μίλησέ μου λίγο για τη διαδικασία των οντισιόν. Πόσο διήρκησε και πώς έμαθες ότι πήρες τον ρόλο;

A.C.: Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση! Μέχρι την τελευταία στιγμή, ήμουν στην πραγματικότητα υποψήφιος για τον Άλμπους. Κάνοντας μία μικρή έρευνα, ανακάλυψα ότι την πρώτη φορά που υπέβαλα υποψηφιότητα με ένα βίντεο για τον Albus ήταν στις 18 Οκτωβρίου του προηγούμενου έτους, ενώ η τελική μου οντισιόν πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιανουαρίου (2024). Επομένως, θα μπορούσες να πεις ότι ήταν μια αρκετά εκτεταμένη διαδικασία. Ίσως ξεχνάω κάποια, αλλά θυμάμαι ότι υπήρχαν συνολικά περίπου 7 οντισιόν πριν πάρω τον ρόλο. Για να απαντήσω στην ερώτηση, ήταν οι καλύτερες στιγμής της εβδομάδας μου. Μετά την αποφοίτησή μου, πραγματικά πάλεψα με την αξία μου ως ηθοποιός και με το αν μου άρεσε η «αναστάτωση» που έφερε η υποκριτική στη ζωή μου. Οι οντισιόν, όμως, αναζωπύρωσαν την αγάπη μου. Ανυπομονούσα για αυτές και τις αξιοποίησα για να πειραματιστώ με την παιχνιδιάρικη διάθεση, την αμοιβαιότητα και την αλήθεια. Μην παρεξηγηθώ. Ήταν πραγματικά αγχωτικές, αλλά μου έδωσαν χαρά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Τέλος πάντων, εξερευνούσα πραγματικά τον ψυχισμό και το σκοτάδι του Άλμπους, έχοντας κάνει πολλές σκηνές και οντισιόν για αυτόν τον ρόλο, όταν ήρθε στην πόλη κάποιος John Tiffany (Τζον Τίφανι, ο σκηνοθέτης της παράστασης). Ήταν ο μόνος που είδε τον Σκόρπιους μέσα μου και μετά την «τελευταία μου οντισιόν» τη Δευτέρα, με κάλεσε αμέσως πίσω την Τετάρτη για μία πρόωρη οντισιόν, προκειμένου να διαβάσω για τον Σκόρπιους. Είμαι ευγνώμων για τη διορατικότητά του σε αυτή την απόφαση, γιατί σε εκείνη την οντισιόν ο Σκόρπιους με ξαναέκανε να νιώθω ζωντανός. Η ενέργεια της συνεργασίας και του ενθουσιασμού με κατέκλυσε σε τέτοιο βαθμό, που ούτε η αυτοκαταστροφική ανασφάλειά μου δεν μπορούσε να αρνηθεί ότι ίσως έχω μία ευκαιρία. Και τότε, δύο μέρες αργότερα, σε μια καφετέρια, το πρωί της Παρασκευής, έχασα ένα τηλεφώνημα που θα άλλαζε τη ζωή μου (μην ανησυχείτε, τηλεφώνησα ξανά). Σε ευχαριστώ για αυτή την ερώτηση. Με ταξίδεψε πραγματικά στο μονοπάτι των αναμνήσεων!

Χ.Π.: Πώς θα περιέγραφες τον Scorpius;

A.C.: Θα τον περιέγραφα ως ένα παιδί που δεν ξέρει πώς να ξεπεράσει τη ζωή που του έχει δοθεί, ειδικά με τη θλίψη που κατέστρεψε την παιδική του ηλικία και τη μητέρα του που είναι άρρωστη και παλεύει με την υγεία της. Ωστόσο, θα προσδιόριζα τον Σκόρπιους με βάση την καρδιά του, καθώς επιθυμεί να γίνει αποδεκτός από τις δυνάμεις που τον απορρίπτουν. Έχει μεγάλη καλοσύνη, έντονη ψυχραιμία και μια ανεπανάληπτη πνευματικότητα, πτυχές που μόνο ένα αγόρι βλέπει και εκτιμά: κάποιος Άλμπους Πότερ.

Χ.Π.: Πόσο μοιάζεις με τον Σκόρπιους και πώς ο ρόλος σε βοήθησε να εξελιχθείς ως άτομο; 

A.C.: Ο Σκόρπιους και εγώ μοιάζουμε… τρομακτικά. Η «παραξενιά» και η πιο geek πλευρά μας συμβαδίζουν σε μεγάλο βαθμό. Από αυτή την άποψη, πιστεύω ότι η επιρροή του με έκανε πιο «παράξενο», πιο «αστείο» και ευαίσθητο. Υπήρχαν πολλές φορές στις πρόβες που ο Τζον Τίφανι θα επισήμανε την εξαιρετική επιλογή του μετά από κάποια ιδιαίτερα ντροπιαστική δημόσια στιγμή μου.

Χ.Π.: Αν δεν κάνω λάθος, πριν μερικά χρόνια είχες δει την παράσταση στο Λονδίνο. Τι σου άρεσε τότε και πόσο διαφορετική είναι η εμπειρία σου τώρα (εκτός από το γεγονός ότι πλέον η παράσταση είναι σε ένα μέρος); Είχες ξεχωρίσει τον Σκόρπιους από την αρχή;

A.C.: Πράγματι! Η φίλη μου η Niki είχε κερδίσει έναν διαγωνισμό μερικούς μήνες μετά από την παραμονή της εκεί και είχε την ευγενή καλοσύνη να με προσκαλέσει. Θυμάμαι πολύ καθαρά ότι δεν μου είχαν πει που ήταν οι θέσεις μας, οπότε η έκπληξή μου μεγάλωνε όλο και περισσότερο με κάθε σειρά που προσπερνάγαμε. Καθόμασταν στη δεύτερη σειρά! Το πρώτο που αγάπησα ήταν η μαγεία. Προσπαθούσα απελπισμένα να καταλάβω τις ψευδαισθήσεις καθώς γινόντουσαν ελάχιστα μέτρα από τις θέσεις μας και έμενα με το στόμα ανοιχτό σε κάθε εξαφάνιση ή στη σκηνή με το πολυχημικό φίλτρο. Ξυπνάει όντως την παιδική ψυχή μέσα σου και θυμάμαι να είμαι απλά άφωνος με τη μαγεία επί σκηνής. Και παρότι αμέσως ξεχώρισα τον Σκόρπιους ως τον αγαπημένο μου, δεν τόλμησα να ονειρευτώ σε τέτοιο επίπεδο. Εντούτοις, η άλλη φίλη μου, η Nikki (αυτή έχει δύο κ), που ήταν και αυτή μαζί μας, λέει ότι είχε «κλειδώσει» στο μυαλό της ότι ο Σκόρπιους είναι το μέλλον μου. Συνεπώς, ακόμα και αν δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου ως τόσο τυχερό, κάποιοι από τους φίλους μου το έκαναν –κάτι που αποδεικνύει το πόσο τυχερός είμαι σε ό,τι αφορά στη φιλία στη ζωή μου.

Χ.Π.: Ποια είναι η αγαπημένη σου σκηνή και ατάκα από την παράσταση; 

A.C.: Αυτή είναι ακόμα μία φανταστική ερώτηση! Η αγαπημένη μου σκηνή είναι η τελευταία μεταξύ του Σκόρπιους και του Άλμπους. Κάθε βράδυ νιώθω πολύ τυχερός που τη μοιράζομαι με το κοινό. Μόνο αυτό θα πω προς το παρόν. Η αγαπημένη μου ατάκα είναι το «Όχι, εσύ είσαι καλύτερος». Και πάλι, δεν θα πω περισσότερα. Η ερώτηση πάντως με κάνει να νιώθω πολύ τυχερός.

Χ.Π.: Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζεις στην παράσταση;

A.C.: Με ευκολία θα απαντήσω η διατήρηση της φωνής μου. Η παράσταση είναι εξαιρετικά απαιτητική και έχει αποδειχτεί μία τεράστια διαδικασία μάθησης. Εντούτοις, η Lisa Porter, dialect & voice coach, και η Alexis Gordon, voice captain, έχουν υπάρξει φάροι υποστήριξης, ευγένειας και συμβουλών. Βρίσκομαι πλέον σε ένα σημείο που πατάω γερά στα πόδια μου και αισθάνομαι πολύ τυχερός.

Χ.Π.: Τι σημαίνει μία περιοδεία για έναν ηθοποιό; Έχω την αίσθηση ότι πιθανόν να περιπλέκει κάπως τα πράγματα…

A.C.: Υπάρχουν πολύ λόγοι που καθιστούν την περιοδεία αυτή «δώρο» για τη συγκεκριμένη παράσταση. Εξαιτίας του μεγέθους της, δεν μπορεί να ταξιδεύει κάθε εβδομάδα σε διαφορετική πόλη. Έτσι, μένουμε σε μία πόλη για πολλούς μήνες, με αποτέλεσμα να εγκαταστηνόμαστε σε αυτήν, να απολαμβάνουμε ό,τι έχει να προσφέρει και να τη νιώθουμε κάπως σαν το σπίτι μας. Αυτό επιτρέπει την ενδυνάμωση και τη διατήρηση του ηθικού και της υγείας της παραγωγής, αρά και πιο ζωντανές παραστάσεις. Επιπρόσθετα, η συγκεκριμένη παράσταση απαιτεί ο θίασος να είναι μία οικογένεια. Όταν είσαι μακριά από το σπίτι σου και μένεις 5 λεπτά μακριά από τον άλλον, τότε γίνεσαι οικογένεια. Παράλληλα, το κοινό είναι συνέχεια καινούργιο. Δεν μπορώ να περιγράψω το πόσο σημαντικό είναι αυτό για τους φανς και τις οικογένειες σε όλη την Αμερική που δεν είχαν μέχρι πρότινος πρόσβαση στη μαγεία και στο μήνυμα της παράστασης. Κοντολογίς, σίγουρα υπάρχει μία νοσταλγία για το σπίτι και ναι, απαιτείται μία προσαρμογή, αλλά τελικά αυτό οδηγεί σε έναν ενωμένο θίασο και την ικανότητα να βιώνουμε τις πόλεις στις οποίες πηγαίνουμε. 

Χ.Π.: Αν είχες μία χρονομηχανή, πότε και που θα ταξίδευες; 

A.C.: Ωχ αυτή είναι όντως μία δύσκολη ερώτηση. Αν έπρεπε να επιλέξω, στην πρεμιέρα ενός έργου του Σαίξπηρ στα τέλη του 15^ου αιώνα. Και αν χρειαζόταν να διαλέξω, μπορεί να ακουστεί κλισέ, αλλά θα ήθελα στον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα.

Χ.Π.: Ήσουν φαν του Χάρι Πότερ πριν από την παράσταση; Έχεις κάποιο αγαπημένο βιβλίο ή ταινία από τη σειρά;

A.C.: Όπως πολλοί από τη γενιά μου, ο Χάρι Πότερ μου δωρίστηκε (σαν ιερό κείμενο) από την προηγούμενη γενιά. Μεγάλωσα με τις ταινίες, η πρώτη από τις οποίες κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά τη γέννησή μου, και διάβασα τα πρώτα βιβλία ως παιδί. Ομολογώ όμως, ότι η πρώτη μου ολοκληρωμένη ανάγνωση έγινε στο πλαίσιο της προετοιμασίας μου για αυτόν τον ρόλο. Κάποιος μέσα στο μετρό φέτος μου είπε πως, αν είχε τρεις ευχές από ένα τζίνι, η μία θα ήταν να μπορούσε να διαβάσει τα βιβλία ξανά για πρώτη φορά. Τούτου λεχθέντος, η αγαπημένη μου ταινία είναι και θα είναι πάντα η έκτη. «Ο Ημίαιμος Πρίγκιψ» είναι απλά δραματική ταινία από κάθε άποψη και την απολαμβάνω απόλυτα. Όσον αφορά στα βιβλία, νομίζω ότι μαζί με το έκτο βάζω το τέταρτο. Το «ξεκοκάλισα». Η ιστορία πάντα με ενθουσίαζε ως παιδί και διαβάζοντάς το ξανά φέτος επιβεβαίωσα την αγάπη μου γι’ αυτό. Αυτά τα τελευταία κεφάλαια… τόσο καλά.

Χ.Π.: Ξέρεις τον Κοιτώνα σου; 

A.C.: Είμαι τόσο Ράβενκλοου που δεν είναι καν αστείο.

Χ.Π.: Η παράσταση εστιάζει στις σχέσεις μεταξύ φίλων, γονέων και παιδιών κ.ά.. Πώς είναι η σχέση σου με τους συναδέλφους σου, πολλοί από τους οποίους έχουν προηγούμενη εμπειρία από την παράσταση; 

A.C.: Δεν το κρύβω ότι είμαι πολύ τυχερός που είμαι μέρος ενός θιάσου με δεκτικούς, θαυμάσιους και καλούς ανθρώπους. Στη συγκεκριμένη παράσταση, τα πρότυπά μου είναι φίλοι μου και οι φίλοι μου είναι τα πρότυπά μου. Ο Emmet (Άλμπους) και η Julia (Ντέλφι) είναι φίλοι που εύχομαι να διατηρήσω σε όλη μου τη ζωή. Με υποστηρίζουν και με κάνουν να γελάω όταν είμαι στα κάτω μου. Η Ebony (Ερμιόνη) ηγείται της αίθουσας με την καλοσύνη και το μεταδοτικό αίσθημα της αγάπης. Ο Matt (Ρον) αποτελεί παράδειγμα για το τι μπορεί να είναι ένας ηθοποιός: εξίσου σοβαρός και «χαβαλές». Ο John (Χάρι) και ο Ben (Ντράκο) χαρακτηρίζονται από ένα αδιαμφισβήτητο ταλέντο που συνδυάζεται με την ταπεινότητά τους. Η Trish (Τζίνι) είναι ένα δώρο για την ψυχή, μία παρουσία που μπορεί να σε αφήσει με το στόμα ανοιχτό. Θα μπορούσα να συνεχίσω έτσι για όλο το καστ και τους τεχνικούς. Η Wendy (ASM) με κάνει να χαμογελάω όταν νιώθω ότι δεν λειτουργώ. Ο Caleb (Τζέιμς κ.ά.) εμπνέει τους νεότερους με την αφοσίωση του. Η Colette (Βοηθός Σκηνοθέτη) μετατρέπεται σε μέρος της κοινότητας και γεμίζει την ατμόσφαιρα με υπομονή και καλοσύνη. Ο Reese (Swing) διοργανώνει τις πιο όμορφες εκδηλώσεις, ενώνοντάς μας ως θίασο. Έχω και άλλα! Δεν υπάρχει κάποιο ψεγάδι στο θίασο και νομίζω ότι το κοινό μπορεί να αισθανθεί την ευχάριστη ατμόσφαιρα. Πρόκειται όντως για μία πραγματικά ξεχωριστή ομάδα.

Χ.Π.: Δεδομένης της εμπειρίας σου στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, θα έλεγες ότι το «Καταραμένο Παιδί» είναι το μεγαλύτερο επίτευγμά σου μέχρι τώρα; 

A.C.: Αυτή η παράσταση είναι ένα τόσο μεγάλο επίτευγμα. Θα έλεγα ότι είναι το κατώφλι σε ένα επαγγελματικό καλλιτεχνικό επίπεδο στο οποίο ακόμα μαθαίνω πώς να προσαρμόζομαι. Αυτό το θέαμα απαιτεί τέτοια παρουσία, χαρά και ενέργεια για να «έρθει πλήρως στη ζωή» και ο αριθμός των ανθρώπων που θέλουν να το βιώσουν είναι συγκλονιστικός. Παρόλο που πολλές εμπειρίες και κατορθώματα που είχα μέχρι αυτό το σημείο ήταν σημαντικά για μένα, η τέχνη, η κλίμακα και η σημασία αυτού του θεάματος είναι αδιαμφισβήτητες. Η απάντηση είναι ναι.  

Χ.Π.: Ποιο είναι το βασικό μήνυμα της παράστασης κατά την άποψή σου; 

A.C.: Παρότι η ερώτηση ζητά την άποψή μου, νομίζω ότι αυτό εναπόκεινται στο κοινό. Θεωρώ ότι το ωραίο αυτής της παράστασης είναι η οικουμενικότητά της και η απήχηση σε όλες τις γενιές, οπότε πιστεύω ότι η απάντηση στο κεφάλι μου θα παραμείνει δική μου, ενώ η δική σου απάντηση θα παραμείνει εξίσου έγκυρη.

Χ.Π.: Έχεις επισκεφτεί ποτέ την Ελλάδα; 

A.C.: Δυστυχώς όχι! Ως παιδί, η φαντασία μου εξαπτόταν όσο τίποτε άλλο από την μυθολογία, οπότε ανέκαθεν είναι ένας ονειρικός προορισμός για μένα. Ελπίζω μία μέρα να σταθώ τυχερός και να καταφέρω να την επισκεφτώ.

Χ.Π.: Θα μπορούσα να σε ρωτήσω πολλά ακόμα, αλλά θα κρατήσω τα υπόλοιπα ερωτήματα για κάποια άλλη φορά. Καλή συνέχεια με τις παραστάσεις και θα χαρώ να τα ξαναπούμε στο μέλλον.

A.C.: Εγώ ευχαριστώ.