Νίκο Κουζούπη, πώς είναι να είσαι η φωνή του Χάρι Πότερ;

Κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου και ελέγχω ότι όλα είναι Οκ. Παρ’ ότι έχω κάνει αρκετές συνεντεύξεις στην καριέρα μου, ξέρω ότι η συγκεκριμένη είναι ξεχωριστή. Πραγματικά, είναι μία στιγμή που θα ήθελα όσο τίποτα να έχω μία χρονομηχανή, ούτως ώστε να γυρίσω πίσω το χρόνο και να «ενημερώσω» τον 10χρονο εαυτό μου, ο οποίος «έλιωνε» κυριολεκτικά τις βιντεοκασέτες -τόσο παλιός-  με τις δύο μοναδικές τότε ταινίες του μικρού μάγου, γι’ αυτό που θα συμβεί. 

Η σύνδεση με την Ελβετία ήταν επιτυχής και στην άλλη άκρη της βιντεοκλήσης βρίσκεται ο Νίκος Κουζούπης, ο άνθρωπος που δάνεισε τη φωνή του στο Χάρι Πότερ για τις ανάγκες της ελληνικής μεταγλώττισης της Φιλοσοφικής Λίθου και της Κάμαρας με τα Μυστικά. Μετά από τις απαραίτητες ευχαριστίες και αφού παραλείπω να του αναφέρω το πόσο τον «ζήλευα» όταν ήμουν μικρός, βάζω τις σκέψεις μου σε μία τάξη και ξεκινώ.

Χριστόφορος Παυλάκης: Η πρώτη ταινία είχε κυκλοφορήσει το Νοέμβριο του 2001 στους κινηματογράφους. Πότε είχατε ξεκινήσει τη διαδικασία της μεταγλώττισης; 

Νίκος Κουζούπης: Την ακριβή ημερομηνία δεν τη θυμάμαι. Αυτό όμως που γινόταν σε κάθε παραγωγή -πόσω μάλλον σε αυτήν την παραγωγή της Warner- ήταν να ηχογραφείται ένα voice test με αποσπάσματα από την ταινία. Εγώ, λοιπόν, μετά από πρόταση του πατέρα μου και έχοντας ήδη κάνει κάποια πράγματα στο παρελθόν, συμμετείχα στο voice test, το οποίο ήταν στις αρχές του Ιουνίου ή του Ιουλίου. Στη συνέχεια, στην αρχή της σχολικής χρονιάς (Σεπτέμβριος 2001), με ενημέρωσε ο πατέρας μου ότι επιλέχθηκα για να κάνω τη φωνή του Έλληνα Χάρι Πότερ. Ακριβώς για τους χρόνους, ωστόσο, δεν είμαι και πολύ σίγουρος, γιατί έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τότε! (γελάει).

Χ.Π.: Πόσο χρονών ήσουν;

Ν.Κ.: Ήμουν στην Α’ Γυμνασίου, δηλαδή 12 χρονών. 

Χ.Π.: Άρα ήσουν και κοντά ηλικιακά με το χαρακτήρα…

Ν.Κ.: Μα, αυτό έψαχναν! Αυτό που κατάλαβα μετά από χρόνια, είναι ότι η φωνή θα πρέπει να ταιριάζει με την ηλικία και με κάποια άλλα χαρακτηριστικά, όπως π.χ. η χροιά, το παίξιμο κ.λπ.. Αυτά, όμως, μπορεί να τα πει καλύτερα κάποιος σκηνοθέτης…

Χ.Π.: Πόσο καιρό διήρκησε η μεταγλώττιση της ταινίας; 

Ν.Κ.: Αν θυμάμαι καλά, ήταν μία διαδικασία που διήρκησε περίπου ένα με ενάμιση μήνα. Πήγαινα στα στούντιο της Audiovisual και έγραφα μετά το σχολείο και το διάβασμα. Ηχολήπτες ήταν ο Κύριλλος Συκιάς και ο Θόδωρος Γκρέκος, σκηνοθέτης ο πατέρας μου και, ειδικά για αυτήν την παραγωγή, παρών ήταν και ένας απεσταλμένος της Warner.

Χ.Π.: Επομένως, είχατε από τότε επίγνωση ότι πρόκειται για κάτι πολύ «μεγάλο»…

Ν.Κ.: Εγώ σίγουρα όχι. Ο πατέρας μου μπορεί. Για εμένα ήταν κάτι πολύ οικείο. Ήταν απλώς η δουλειά του μπαμπά, ο οποίος μας το είχε περάσει σαν ένα παιχνίδι, για να το αντιμετωπίζουμε με χαρά, έχοντας, όμως, τη σοβαρότητα της δουλειάς, όσο μπορεί να την έχει ένα παιδί 12 χρονών. Ο πατέρας μου πάντα προστάτευε εμένα και τον αδερφό μου, τόσο για να μην «πάρουν τα μυαλά μας αέρα», όσο και από τη δημοσιότητα που θα μπορούσε να πάρει όλο αυτό.

Χ.Π.: Η αλήθεια είναι πάντως ότι δεν έχεις κάνει πολλές συνεντεύξεις.

Ν.Κ.: Πράγματι, δεν είχε προβληθεί ιδιαίτερα. Είχα δώσει μία συνέντευξη σε κάποια κυριακάτικη εφημερίδα, μία συνέντευξη με τον Τάσο Κωστή στην ΕΡΤ και μία συνέντευξη μετά την ταινία, στο κεντρικό δελτίο του Alter, από τον Αθλητικό Σύλλογο Παπάγου που έπαιζα ποδόσφαιρο. Αυτή ήταν και η λογική των γονιών μου. Δεν θα έπρεπε αυτό να μας επηρεάσει. Δώσαμε, δηλαδή, κάποιες συνεντεύξεις που έπρεπε και ως εκεί. Οι γονείς μου, όντας πολύ ανοιχτά μυαλά και ελεύθεροι άνθρωποι, αλλά με λογική, πάντα μου έλεγαν να κοιτάω πρώτα τις σπουδές μου, να τελειώσω με αυτές και μετά να διαλέξω εγώ την πορεία μου. 

Χ.Π.: Η δεύτερη ταινία (Κάμαρα με τα Μυστικά) κυκλοφόρησε ένα χρόνο μετά τη Φιλοσοφική Λίθο. Πόσο διάστημα πέρασε μεταξύ των δύο μεταγλωττίσεων;

Ν.Κ.: Όντως ήταν back to back. Είχε περάσει ένας χρόνος και τη δεύτερη ταινία την είχαμε κάνει πιο γρήγορα. Δεν υπήρχαν οι διαδικασίες της πρώτης φοράς, δηλαδή το casting, γιατί οι συντελεστές υπήρχαν, οπότε όλα έγιναν πιο σύντομα.

Χ.Π.: Πώς ήταν η συνεργασία με τον πατέρα σου; 

Ν.Κ.: Δεν τον είχα συνηθίσει έτσι. Τότε είδα μία άλλη πλευρά του, γιατί δεν μετέφερε στο σπίτι την καλλιτεχνική του πλευρά. Ο πατέρας μου, με το coaching του, σε έβαζε χωρίς να το καταλάβεις μέσα στο ρόλο. Σου έδινε οδηγίες και σημαντικά tips, με αποτέλεσμα να γίνεσαι ένα με το ρόλο.

Χ.Π.: Δεδομένου ότι τότε είχαν κυκλοφορήσει ήδη τα 4 πρώτα βιβλία, ήξερες το Χάρι Πότερ, πριν εμπλακείς σε όλο αυτό; Είχες μία εικόνα; Είχες διαβάσει τα βιβλία;

Ν.Κ.: Ήξερα το Χάρι Πότερ και όλο το κόνσεπτ. Το πρώτο βιβλίο, όμως, το διάβασα κατά τη διάρκεια της όλης διαδικασίας και το δεύτερο βιβλίο το είχα ολοκληρώσει πριν ξεκινήσουμε τη μεταγλώττιση της δεύτερης ταινίας. Νομίζω, ωστόσο, ότι δεν ήταν ακόμα κάτι το τόσο τεράστιο στην Ελλάδα. Ήξερα από τον πατέρα μου το «θόρυβο» που γινόταν στο εξωτερικό, αλλά οι ταινίες ήταν νέο προϊόν.

Χ.Π.: Τι σχόλια λάμβανες από τους φίλους, τους συμμαθητές και γενικά τους γύρω σου;

Ν.Κ.: Στο σχολείο δεν το είχα πει, γιατί για εμάς ήταν κάτι το συνηθισμένο. Ήταν η δουλειά του μπαμπά. Φυσικά, όταν τα παιδιά είδαν την ταινία κ.λπ., με ρωτούσαν, αλλά δεν έδινα διάσταση στα πράγματα. Και στο πέρασμα των χρόνων δεν το αναπαρήγαγα ποτέ. Τυχαία κάποιοι φίλοι στο Πανεπιστήμιο το κατάλαβαν όταν είχαν δει την ταινία και συνδύασαν το όνομα, με αποτέλεσμα να με «πειράζουν».

Χ.Π.: Υπάρχει κάποια σκηνή ή κάποια ατάκα που να θυμάσαι έντονα; 

Ν.Κ.: Δύο σημεία θυμάμαι χαρακτηριστικά. Επειδή διάβαζα το πρώτο βιβλίο παράλληλα με τη μεταγλώττιση της ταινίας και δεν ήξερα τι γίνεται, μου είχε κάνει εντύπωση η σκηνή που αποκαλύπτεται το πρόσωπο του Voldemort. Σκεφτείτε ότι γράφαμε κομμάτια, κομμάτια και, παρ’ ότι λογικά καταλάβαινες τι μπορεί να γίνει, δεν έχεις τη ροή των πραγμάτων, καθώς γράφεις μόνο συγκεκριμένες ατάκες. Το δεύτερο σημείο προέρχεται από τη δεύτερη ταινία, στη σκηνή με τη μονομαχία του Χάρι και του Μαλφόι, όταν ο δεύτερος εμφανίζει ένα φίδι και ο Χάρι Πότερ ανακαλύπτει ότι έχει το χάρισμα να μιλάει με τα φίδια. Υπήρχε, λοιπόν, μία ατάκα στα ερπετικά, την οποία τη θυμάμαι γιατί ξεκινούσε πολύ δύσκολα, είχα συνεχώς τη βοήθεια του πατέρα μου και χρειάστηκαν πολλές προσπάθειες. Γενικά, όμως, για ένα παιδί 12 χρονών, είναι δύσκολο να γυρνάς ατάκα-ατάκα και να «μπαίνεις» στις διαφορετικές στιγμές του χαρακτήρα. Ήταν δύσκολο να προσαρμοστείς σε αυτό.

Χ.Π.: Άρα, δεν μιλάς ακόμα ερπετικά; 

Ν.Κ.: Όχι (γελάει). Το έχω σταματήσει! Από τότε που μετακόμισα στην Ελβετία, έχω σταματήσει τα ερπετικά και έχω ξεκινήσει γαλλικά.

Χ.Π.: Οπότε καταλαβαίνω ότι όλες τις σκηνές τις γυρνούσες μόνος σου. Σωστά;

Ν.Κ.: Μόνος μου, ναι. Και απ’ ό,τι θυμάμαι και τα υπόλοιπα παιδιά ήταν μόνα τους.

Χ.Π.: Και κάτι που δεν είπαμε είναι ότι συμμετείχε στη μεταγλώττιση και ο αδερφός σου…

Ν.Κ.: Σωστά. Είναι ο μικρότερος αδερφός μου, ο Παναγιώτης Κουζούπης και έκανε τη φωνή του Νέβιλ Λονγκμπότομ. Και για εκείνον ήταν κάτι οικείο. Γενικά, είχαμε μπει και οι δύο από πολύ πιο πριν σε αυτήν τη λογική. Στα 5 μου είχα πει την πρώτη μου ατάκα στην Τοσοδούλα και από κει και πέρα, επειδή τα παιδιά ήταν «δυσεύρετα», ειδικά που να έχουν και την οικειότητα με το χώρο, προηγούμενη εμπειρία κ.ά., είχαμε κάνει διάφορα άλλα. Teletubbies, Μπάρνι, Λέοναρντ…

Χ.Π.: Γι’ αυτό, εξάλλου, βλέπουμε συνήθως γυναίκες ηθοποιούς να υποδύονται τα αγόρια στις μεταγλωττίσεις. Πότε είδες την ταινία (Φιλοσοφική Λίθο) για πρώτη φορά ολόκληρη; 

Ν.Κ.: Την είχα δει πηγαίνοντας στην πρεμιέρα με τον πατέρα μου. Χωρίς, όμως, να είναι κάτι το ιδιαίτερο. Συνηθίζαμε με τους γονείς μου να πηγαίνουμε στο σινεμά και στο θέατρο, όποτε ήταν απλώς μία ακόμα έξοδος για μένα.

Χ.Π.: Έχεις ξαναδεί την ταινία από τότε;

Ν.Κ.: Φυσικά. Την έχω ξαναδεί με τη σύζυγό μου, όταν της το «αποκάλυψα».

Χ.Π.: Σου δημιουργεί άλλα συναισθήματα τώρα που την βλέπεις ως ενήλικας;

Ν.Κ.: Συνεχίζει και μου αρέσει. Μου γεννάει μνήμες. Η μεταγλώττιση είναι κάτι που μου άρεσε και μου αρέσει, άσχετα αν λόγω χρόνου πλέον δεν μπορώ να το κάνω. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι η γυναίκα μου άκουγε τη φωνή, κοίταζε κι εμένα και μου έλεγε «ναι, αλλά υπάρχει μία διαφορά» και της απάντησα ότι σίγουρα υπάρχει μία διαφορά… Άλλο να είσαι 12 και άλλο 34! (γελάει)

Χ.Π.: Σκοπεύεις να τη δείξεις στο παιδί σου;

Ν.Κ.: Σίγουρα! Δεν ξέρω τότε τι ταινίες θα βλέπουν, αλλά θα τη δείξω και θα του το πω κιόλας. 

Χ.Π.: Τελικά, οι ταινίες του Χάρι Πότερ είναι παιδικές;

Ν.Κ.: Θα έλεγα πως δεν είναι. Έχει μία εισαγωγή παιδική, αλλά δεν ξέρω πόσο τα παιδιά είναι συμφιλιωμένα να βλέπουν, για παράδειγμα, το πρόσωπο του Voldemort στο πίσω μέρος ενός άλλου κεφαλιού. Και ας είναι αυτή η πιο «light» εκδοχή του… Πόσω μάλλον στις επόμενες, που ο Voldemort έχει πλέον υπόσταση. Ή στην Κάμαρα με τα Μυστικά, με το Βασιλίσκο και την όλη παραγωγή, μάλλον θα έκανες να κοιμηθείς μέρες, αν είσαι 10 χρονών. Είναι πολύ ωραία ιστορία να την πεις και να την περιγράψεις, αλλά οι ταινίες δεν νομίζω ότι είναι τόσο kids friendly…

Χ.Π.: Αν σου το ζητούσαν, θα συμμετείχες στη μεταγλώττιση της νέας σειράς που ετοιμάζει τώρα το HBO Max; Αν και φαντάζομαι ότι δεν θα μπορούσες πλέον να δανείσεις τη φωνή σου στο Χάρι…

Ν.Κ.: Μάλλον για Dumbledore πάω! (γελάει). Θα το έκανα, ναι. Αν και ο δρόμος που διάλεξα στη ζωή μου είναι άλλος, καθώς ασχολούμαι με τον τομέα των Οικονομικών, θα το ξαναέκανα. Το Dubbing και η υποκριτική μου άρεσε, απλώς μετά δεν το ακολούθησα, γιατί πήγα στο Πανεπιστήμιο, μεταπτυχιακό, δουλειά. Μικρός ήθελα να το κάνω. Σου μπαίνει το μικρόβιο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι στην Γ’ Γυμνασίου, είχα αντικαταστήσει ένα συμμαθητή μου στους Όρνιθες του Αριστοφάνη και είχα μάθει όλο το ρόλο μέσα σε δύο μέρες, αποκομίζοντας θετικά σχόλια. Σε κάποια στιγμή μάλιστα στο Λύκειο, το είχα συζητήσει με τους γονείς μου, αλλά ο πατέρας μου, εξηγώντας μου σοφά την κατάσταση, με συμβούλεψε να πάρω το πτυχίο μου και να το κάνω ως χόμπι. Επομένως, θα το ξαναέκανα. Και μεταγλώττιση και ραδιόφωνο και όλα αυτά.

Χ.Π.: Θα χαρακτήριζες σήμερα τον εαυτό σου Potterhead;

Ν.Κ.: Δεν ξέρω αν θα με χαρακτήριζα Potterhead, αλλά έχω δει τουλάχιστον δύο φορές τον όλο κύκλο των ταινιών. Δεν θα με χαρακτήριζα φανατικό -δεν ξέρω και ποιο είναι το μέτρο- αλλά τις ταινίες τις έχω δει και θα τις ξαναέβλεπα με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση. 

Χ.Π.: Έχουμε ακούσει πολλές φορές ότι η μεταγλώττιση είναι υποδεέστερη, ότι γίνονται λάθη, ότι «χαλάει» η πρωτότυπη εκδοχή κ.ά. Ποια είναι η άποψή σου;

Ν.Κ.: Από την εμπειρία που έχω και απ’ ό,τι έβλεπα τότε, πράγματι υπήρχαν χάλια παραγωγές, όχι στις μεταγλωττίσεις της Audiovisual. Δεν ενστερνίζομαι, όμως, αυτήν την άποψη, διότι αν μία παραγωγή έχει τους πόρους, αλλά και τους καλύτερους συντελεστές, θα βγει το καλύτερο αποτέλεσμα. Νομίζω ότι οι παραγωγές που γινόντουσαν τότε, είχαν τα χαρακτηριστικά να είναι καλές και ήταν. Σε ό,τι αφορά τώρα αυτό που ακούγεται, ότι η μεταγλώττιση δεν είναι σαν την υποκριτική, σαν το θέατρο κ.λπ., εγώ διαφωνώ, γιατί το έχω ζήσει και θεωρώ ότι στη μεταγλώττιση, παρ’ ότι δεν υπάρχει η εμφάνιση, καταθέτεις την ψυχή σου και δίνεις όλες σου τις δυνάμεις και το ταλέντο σου. 

Χ.Π.: Συνεπώς, αν γύρναγες τον χρόνο πίσω, θα ξαναγινόσουν η φωνή του Χάρι Πότερ;

Ν.Κ.: Ναι, θα ξαναγινόμουν με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση.

Χ.Π.: Θα άλλαζες κάτι;

Ν.Κ.: Σκέφτηκα να πω σκηνοθέτη, αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι είναι ο πατέρας μου (γελάει). Δεν θα άλλαζα κάτι. Σίγουρα βλέπω πράγματα, αλλά προφανώς για να υπάρχουν, είναι καλά. Δεν είμαι αρμόδιος να το κρίνω. Ωστόσο, όχι, δεν θα άλλαζα κάτι. Ήταν πολύ ωραία, γιατί ήταν πολύ καλό το κλίμα. Σίγουρα ήταν κουραστική διαδικασία, αλλά ήταν όλα πολύ δημιουργικά.

Χ.Π.: Τελικά πόσο σε έχει επηρεάσει αυτή η εμπειρία στη ζωή σου;

Ν.Κ.: Επειδή δεν ακολούθησα το δρόμο της υποκριτικής, δεν με έχει επηρεάσει ιδιαίτερα. Ήταν μία πολύ ωραία στιγμή, που μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια, τους γονείς μου, τους φίλους του πατέρα μου κ.ά. Δεν με έχει επηρεάσει όμως και είναι λογικό, επειδή ως άνθρωπος δεν το αναδείκνυα ποτέ.

Χ.Π.: Από αυτά συμπεραίνω ότι δεν σε έχουν προσεγγίσει και ποτέ μέσω social media κ.ά…

Ν.Κ.: Αρχικά, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έχω ανθρώπους που γνωρίζω. Αλλά και πάλι, σε μένα δεν έχει έρθει κάποιος. Και κάποιος να ερχόταν π.χ. να μου ζητήσει να βγάλουμε μια φωτογραφία, θα έλεγα «ας βγάλουμε». Επειδή δεν είμαι κάτι, δεν έχω και πρόβλημα. Θα είναι σαν να βγάζεις μια φωτογραφία με έναν περαστικό.

Χ.Π.: Δεν είναι πάντως τελείως άγνωστο ότι είσαι η φωνή του Χάρι Πότερ…

Ν.Κ.: Νομίζω ότι υπάρχουν ηθοποιοί, όπως ο Σπύρος Μπιμπίλας, ο Τάσος Κωστής, ο Ντίνος Σούτης, η Βίνα Παπαδοπούλου, η Μιχαέλα Αντωνίου, ο Νίκος Νίκας, η Φωτεινή Ντεμίρη, ο Χάρης Γρηγορόπουλος, ο Θανάσης Κουρλαμπάς, ο Γιάννης Στεφόπουλος, η Ζωή Ρηγοπούλου, η Σοφία Παναηλίδου, η Χρυσούλα Παπαδοπούλου, ο Νίκος Παπαδόπουλος, ένα casting ανθρώπων που είναι συνώνυμο της μεταγλώττισης σε αυτήν τη χώρα. Άνθρωποι, δηλαδή, που έχουν πολύ περισσότερο ενδιαφέρον από εμένα, που έχω κάνει δέκα πράγματα…

Χ.Π.: Παρ’ όλα αυτά, νομίζω ότι η κουβέντα μας ήταν εποικοδομητική. Σε ευχαριστώ πολύ, Νίκο, για αυτήν τη συζήτηση, ελπίζω να μη σε κούρασα και εύχομαι να τα ξαναπούμε. 

Ν.Κ.: Δεν με κούρασες καθόλου. Ήταν ευχαρίστησή μου να μιλάω για αυτό. Είναι ένα πολύ ωραίο κομμάτι της ζωής μου, που μου φέρνει αναμνήσεις. Σίγουρα θα τα ξαναπούμε.

Κάπως έτσι η βιντεοκλήση ολοκληρώθηκε και με κατέβαλε ένα αίσθημα ικανοποίησης. Ρωτώντας το 10χρονο εαυτό μου, νομίζω ότι και εκείνος θα ήταν ευχαριστημένος. Με μία σημαντική διαφορά! Νίκο Κουζούπη, τόσα χρόνια μετά, νομίζω ότι εν τέλει δεν σε ζηλεύω, επειδή έγινες η φωνή του Χάρι Πότερ στα ελληνικά αντί εμού, αλλά για το ήθος, την προθυμία και την ειλικρίνειά σου. 

Εις το επανιδείν!